📚នៅក្នុងគម្ពីរព្រះត្រៃបិដក និងធម៌វិន័យព្រះពុទ្ធសាសនា មានការសម្តែងអំពី «មហាចោរ ៥ យ៉ាង» (The Five Great Thieves) ដែលសំដៅលើបុគ្គល ឬភិក្ខុដែលប្រព្រឹត្តខុសឆ្គង លួចបន្លំ ឬក្បត់ទំនុកចិត្តក្នុងសាសនា ។
៙ មហាចោរទាំង ៥ យ៉ាង ៖
១. មហាចោរទី១៖ ញុះញង់ដើម្បីគ្រងតំណែង
ពាក្យបាលី៖ សង្ឃភេកោ (Saṅghabheko) ឬ បរិសទូសកោ (Parisadūsako)
អត្ថន័យ៖ បុគ្គលដែលបង្កើតបក្សពួក ញុះញង់ឱ្យសង្ឃបែកបាក់គ្នា ដើម្បីខ្លួនបានឡើងធ្វើជាធំ ឬគ្រប់គ្រងវត្តអារាម ។
២. មហាចោរទី២៖ យកធម៌វិន័យទៅស្វែងរកលាភសក្ការៈ
ពាក្យបាលី៖ ធម្មត្ថេនោ (Dhammattheno)
អត្ថន័យ៖ បុគ្គលដែលរៀនសូត្រធម៌វិន័យរបស់ព្រះពុទ្ធហើយ យកទៅប្រើប្រាស់ខុសគោលដៅ គឺដើម្បីតែលាភសក្ការៈ កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងការបូជាពីអ្នកដទៃ មិនមែនដើម្បីការរំលត់ទុក្ខឡើយ ។
៣. មហាចោរទី៣៖ ចោទប្រកាន់ភិក្ខុបរិសុទ្ធដោយគ្មានមូលដ្ឋាន
ពាក្យបាលី៖ អនភិរាធកោ (Anabhirādhako)
អត្ថន័យ៖ បុគ្គលដែលពោលបង្កាច់បង្ខូច ចោទប្រកាន់ភិក្ខុដ៏មានសីលបរិសុទ្ធដោយមិនមានការពិត ដើម្បីបំផ្លាញកេរ្តិ៍ឈ្មោះលោក ។
៤. មហាចោរទី៤៖ យកទ្រព្យសង្ឃទៅប្រើប្រាស់ផ្ទាល់ខ្លួន
ពាក្យបាលី៖ សង្ឃិកលាភហារកោ (Saṅghikalāphārako)
អត្ថន័យ៖ បុគ្គលដែលលួច បន្លំ ឬយកបច្ច័យ និងទ្រព្យសម្បត្តិជារបស់សង្ឃ (របស់រួម) ទៅធ្វើជាទ្រព្យផ្ទាល់ខ្លួន ឬចែកជូនសាច់ញាតិខ្លួន ។
៥. មហាចោរទី៥៖ ការអួតអាងគុណធម៌ដែលគ្មានក្នុងខ្លួន (មហាចោរធំបំផុត)
ពាក្យបាលី៖ ឧត្តរិមនុស្សធម្មប្បលាបកោ (Uttarimanussadhammabbalāpako)
អត្ថន័យ៖ ភិក្ខុដែលអួតអាងថាខ្លួនបានសម្រេចធម៌ជាន់ខ្ពស់ (ដូចជា ឈាន ឬមគ្គផល) ទាំងដែលខ្លួនមិនបានសម្រេចពិតប្រាកដ ដើម្បីបោកប្រាស់សទ្ធារបស់ពុទ្ធបរិស័ទឱ្យយកលាភសក្ការៈមកបូជាខ្លួន ៕៚
