រឿងដែលគួរឱ្យអស់សំណើចបំផុតនៅក្នុងជីវិតគឺ…
អ្នកមើលធ្លុះមនុស្សម្នាក់ ប៉ុន្តែអ្នកដទៃមើលមិនធ្លុះឡើយ។
អ្នកមើលឃើញពីការគិតគូរល្បិចកល តែអ្នកដទៃបែរជាហៅវាថាជា «ភាពស្មោះត្រង់»។
អ្នកមើលឃើញពីរបាំងមុខដែលគេពាក់យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ ឯអ្នកដទៃមើលឃើញតែស្នាមញញឹម និងពាក្យពេចន៍ផ្អែមល្ហែមប៉ុណ្ណោះ។
ដល់ពេលអ្នកចេញមុខព្រមាន អ្នកបែរជាត្រូវគេចាត់ទុកថាជាមនុស្ស «គិតច្រើន ឬច្រណែន»។
ពេលអ្នកជ្រើសរើសដើរចេញឱ្យឆ្ងាយ គេចោទអ្នកថា «ចិត្តចង្អៀត»។
ហើយនៅពេលអ្នកជ្រើសរើសនៅស្ងៀម គេបែរជានិយាយថាអ្នក «ប្រកាន់ខ្លួន និងពិបាករាប់អាន» ទៅវិញ។
ជីវិតមនុស្សយើងជាធម្មតាគឺបែបហ្នឹង…
អ្នកពូកែសម្តែង ច្រើនតែទទួលបានទំនុកចិត្តយ៉ាងឆាប់រហ័ស។
ឯអ្នកយល់ការខុសត្រូវ ច្រើនតែត្រូវរ៉ាប់រងឈ្មោះថាជាមនុស្ស «គិតច្រើន ឬច្រណែន»។
ប៉ុន្តែ ការពិពិតមិនដែលខ្លាចពេលវេលានោះទេ។ អ្វីដែលជាការភូតភរ អាចបិទបាំងភ្នែកអ្នកដទៃបានមួយថ្ងៃ មួយខែ ឬសូម្បីតែពីរប្រាំឆ្នាំ ប៉ុន្តែមិនអាចបិទបាំងបានមួយជីវិតឡើយ។ នៅពេលដែលក្រយ៉ៅពិតប្រាកដត្រូវបានលាតត្រដាង អ្នកណាស្មោះត្រង់ អ្នកណាពុតត្បុត គង់តែនឹងត្រូវបានមើលឃើញទាំងអស់។
ព្រោះហេតុនេះហើយ កុំចំណាយកម្លាំងជជែកវែកញែកដើម្បីបង្ហាញថាខ្លួនឯងត្រូវអី។
ចូររក្សាភ្នែកមួយគូដែលភ្លឺច្បាស់លាស់ដើម្បីមើលមនុស្ស រក្សាខួរក្បាលដែលភ្ញាក់រលឹកដើម្បីជ្រើសរើស និងរក្សាបេះដូងដែលស្ងប់ស្ងាត់ដើម្បីបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។
«អ្នកដែលយល់ពីអ្នក មិនចាំបាច់ត្រូវការការពន្យល់ឡើយ ឯអ្នកដែលចេតនាមិនព្រមយល់ ទោះបីជាអ្នកពន្យល់ច្រើនប៉ុណ្ណាក៏គ្មានន័យដែរ»
#FB Knowladge Cambodia
