អាបណ្ណកប្បដិបទា(សេចក្តីប្រតិបត្តិមិនខុស ឬការប្រតិបត្តិដ៏ត្រឹមត្រូវប្រកបដោយធម៌) មាន៣យ៉ាង
១. ឥន្ទ្រិយសំវរៈ (ការសង្រួមឥន្ទ្រិយ)៖ ការចេះគ្រប់គ្រង និងរក្សាទ្វារឥន្ទ្រិយទាំង ៦ គឺ ភ្នែក ត្រចៀក ច្រមុះ អណ្តាត កាយ និងចិត្ត មិនឲ្យមានសេចក្តីត្រេកអរ (អភិជ្ឈា) ឬថ្នាំងថ្នាក់ (ទោមនស្ស) នៅពេលដែលបានប៉ះទង្គិចជាមួយអារម្មណ៍ផ្សេងៗ (រូប សំឡេង ក្លិន រស ផោដ្ឋព្វៈ ធម្មារម្មណ៍)។
២. ភោជនេ មត្តញ្ញុតា (ការដឹងប្រមាណក្នុងការបរិភោគ)៖ ការចេះពិចារណាមុននឹងបរិភោគអាហារ ដោយយល់ថាការបរិភោគនេះមិនមែនដើម្បីលេងសប្បាយ ដើម្បីស្រវឹង ឬដើម្បីសម្ផស្សឡើយ គឺបរិភោគត្រឹមតែដើម្បីទ្រទ្រង់រាងកាយឲ្យរស់នៅបាន បំបាត់សេចក្តីទុក្ខដែលកើតពីការស្រេកឃ្លាន និងដើម្បីជាកម្លាំងក្នុងការប្រព្រឹត្តធម៌ប៉ុណ្ណោះ។
៣. ជាគរិយានុយោគ (ការប្រកបការព្យាយាមភ្ញាក់រលឹក)៖ ការមិនគិតតែពីដេកសម្ងំ គឺមានការព្យាយាមដុសខាត់ចិត្តឲ្យស្អាតផូរផង់ចាកនីវរណធម៌ (ធម៌រារាំងសេចក្តីល្អ) ទាំងនៅពេលថ្ងៃនិងពេលយប់ (ដូចជាការដើរចង្ក្រម ឬអង្គុយសមាធិ) និងចេះបែងចែកពេលវេលាសម្រាកឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។
#អាបណ្ណកប្បដិបទា
#ព្រះពុទ្ធសាសនា
#ធម៌ដឹកនាំជីវិត
