បារាជិក ៤

*បារាជិក ៤** គឺជាអាបត្តិ (កំហុស) ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតនៅក្នុងព្រះវិន័យរបស់ព្រះសង្ឃក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា។ ពាក្យថា "បារាជិក" មានន័យថា "អ្នកចាញ់" ឬ "ការធ្លាក់ចុះចេញពីសាសនា"។

ភិក្ខុអង្គណាដែលប្រព្រឹត្តល្មើសនឹងអាបត្តិណាមួយក្នុងចំណោមបារាជិកទាំង ៤ នេះ នឹងត្រូវ **ដាច់ចាកភាពជាព្រះសង្ឃភ្លាមៗ** ទោះបីជាមិនទាន់មានអ្នកដឹង ឬមិនទាន់បានផ្សឹកក៏ដោយ ហើយមិនអាចត្រឡប់មកបួសជាភិក្ខុឡើងវិញបានឡើយនៅក្នុងជាតិនេះ។

បារាជិកទាំង ៤ នោះរួមមាន៖

1. **សេពមេថុនធម្ម (ការរួមភេទ)៖** ការប្រព្រឹត្តអំពើផ្លូវភេទជាមួយមនុស្ស (ទោះជាស្ត្រី បុរស ឬខ្ទើយ) ឬជាមួយសត្វតិរច្ឆាន។

2. **អទិន្នាទាន (ការលួចទ្រព្យ)៖** ការមានចេតនាលួចយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកដទៃដែលគេមិនបានឲ្យ ដែលមានតម្លៃចាប់ពី ៥ មាស្សកៈឡើងទៅ (បើប្រៀបធៀបនឹងសម័យបច្ចុប្បន្ន គឺសំដៅលើទ្រព្យដែលមានតម្លៃគ្រប់គ្រាន់អាចឲ្យតុលាការកាត់ទោសដាក់ពន្ធនាគារបាន)។

3. **មនុស្សឃាត (ការសម្លាប់មនុស្ស)៖** ការសម្លាប់មនុស្សដោយផ្ទាល់ដៃ ការប្រើប្រាស់អ្នកដទៃឲ្យទៅសម្លាប់ ការរៀបចំអន្ទាក់សម្លាប់ ឬការនិយាយញុះញង់ណែនាំឲ្យនរណាម្នាក់សម្លាប់ខ្លួនឯង។

4. **ឧត្តរិមនុស្សធម្ម (ការអួតគុណវិសេសដែលគ្មានពិត)៖** ការអួតអាងប្រាប់អ្នកដទៃថាខ្លួនបានសម្រេចធម៌ជាន់ខ្ពស់ (ដូចជាបានសម្រេចឈាន ឬបានសម្រេចមគ្គផលជា ព្រះសោតាបន្ន ព្រះអរហន្ត ជាដើម) ឬមានប្ញទ្ធិអំណាចពិសេស ដែលការពិតខ្លួនមិនបានសម្រេចទាល់តែសោះ ដើម្បីបោកប្រាស់គេ។

នៅក្នុងគម្ពីរព្រះវិន័យ ព្រះពុទ្ធបានប្រៀបធៀបភិក្ខុដែលត្រូវអាបត្តិបារាជិកនេះ ទៅនឹងមនុស្សដែលដាច់ក្បាលចេញពីខ្លួន ស្លឹកឈើដែលជ្រុះទង ឬថ្មដែលបែកជាពីរ គឺមិនអាចផ្សាភ្ជាប់ ឬរស់រានមានជីវិតក្នុងផ្លូវព្រះធម៌វិញបានឡើយ។