ទំនាក់ទំនងរវាងលោក អ៊ិន តាំ និងសេនាប្រមុខ លន់ នល់ ក្នុងអំឡុងពេលដែលលោក អ៊ិន តាំ ជានាយករដ្ឋមន្ត្រី (ខែឧសភា ដល់ខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៧៣) គឺមានលក្ខណៈ **តានតឹង មិនទុកចិត្តគ្នា និងប្រកបដោយភាពស្មុគស្មាញខ្លាំង**។
ទោះបីជាពួកគេស្ថិតនៅក្នុងជួររដ្ឋាភិបាលសាធារណរដ្ឋខ្មែរជាមួយគ្នាក៏ដោយ ក៏ទំនាក់ទំនងនេះមានចំណុចសំខាន់ៗដូចខាងក្រោម៖
### ១. ការតែងតាំងដោយការបង្ខំចិត្ត
លោក លន់ នល់ បានតែងតាំងលោក អ៊ិន តាំ ជានាយករដ្ឋមន្ត្រី មិនមែនដោយសារតែការពេញចិត្តនោះទេ ប៉ុន្តែគឺដោយសារតែ **សម្ពាធនៃស្ថានការណ៍**។ នៅឆ្នាំ១៩៧៣ សាធារណរដ្ឋខ្មែរកំពុងស្ថិតក្នុងវិបត្តិធ្ងន់ធ្ងរ៖ សេដ្ឋកិច្ចដួលរលំ ការពុករលួយរីករាលដាល និងកងទ័ពកំពុងចាញ់ប្រៀបលើសមរភូមិ។ លោក លន់ នល់ ត្រូវការបុគ្គលដែលមានប្រជាប្រិយភាព និងសមត្ថភាពរដ្ឋបាលដូចលោក អ៊ិន តាំ ដើម្បីកែសម្រួលស្ថានភាព និងទាក់ទាញការគាំទ្រពីមហាជនឡើងវិញ។
### ២. ភាពខុសគ្នានៃទស្សនៈនយោបាយ
* **លោក អ៊ិន តាំ៖** មានទស្សនៈចង់កែទម្រង់រដ្ឋបាល ប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងអំពើពុករលួយ និងព្យាយាមស្វែងរកដំណោះស្រាយនយោបាយជាមួយភាគីម្ខាងទៀតដើម្បីបញ្ចប់សង្គ្រាម។ លោកជឿលើអំណាចនៃសភា និងការគោរពច្បាប់។
* **លោក លន់ នល់៖** យល់ឃើញថាអំណាចត្រូវតែស្ថិតក្នុងដៃយោធា ហើយលោកតែងតែប្រកាន់ខ្ជាប់នូវអំណាចផ្តាច់ការតាមបែបយោធានិយម។ លោក លន់ នល់ តែងតែមានការសង្ស័យថាលោក អ៊ិន តាំ អាចនឹងដណ្តើមអំណាចពីលោក។
### ៣. ការជ្រៀតជ្រែកពីក្រុមគ្រួសារលោក លន់ នល់
ឧបសគ្គធំបំផុតសម្រាប់លោក អ៊ិន តាំ ក្នុងនាមជានាយករដ្ឋមន្ត្រី គឺការជ្រៀតជ្រែកពីសំណាក់ក្រុមគ្រួសាររបស់លោក លន់ នល់ ជាពិសេសគឺ **លោក លន់ ណុន** (ប្អូនប្រុសរបស់លោក លន់ នល់) ដែលជាអ្នកក្ដាប់សន្តិសុខ និងមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងលើកងទ័ព។ ក្រុមនេះមិនពេញចិត្តនឹងគោលនយោបាយកែទម្រង់របស់ អ៊ិន តាំ ដែលប៉ះពាល់ដល់ផលប្រយោជន៍ពួកគេឡើយ។ ពួកគេតែងតែព្យាយាមធ្វើឱ្យអំណាចនាយករដ្ឋមន្ត្រីរបស់លោក អ៊ិន តាំ ចុះខ្សោយ។
### ៤. ការលាលែងពីតំណែង
ដោយសារតែមិនអាចអនុវត្តគោលនយោបាយកែទម្រង់ដែលលោកចង់បាន ដោយសារតែការរារាំងពីក្រុមយោធាជុំវិញខ្លួន លន់ នល់ និងដោយសារតែបញ្ហាសុខភាពផងនោះ លោក អ៊ិន តាំ បានសម្រេចចិត្តលាលែងពីតំណែងជានាយករដ្ឋមន្ត្រីនៅចុងឆ្នាំ១៩៧៣។ ការលាលែងនេះគឺជាសក្ខីភាពបង្ហាញថា **សេរីភាពក្នុងការដឹកនាំរបស់លោក អ៊ិន តាំ ត្រូវបានកាត់ផ្ដាច់ទាំងស្រុងដោយឥទ្ធិពលនៃក្រុមយោធានិយម**។
**សរុបមក៖** លោក អ៊ិន តាំ ព្យាយាមដើរតួជាអ្នករដ្ឋបាលស៊ីវិលក្នុងបរិបទសង្គ្រាម ប៉ុន្តែលោកត្រូវបានជាប់គាំងនៅក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធយោធាដែលគ្រប់គ្រងដោយលោក លន់ នល់។ ទំនាក់ទំនងរវាងអ្នកទាំងពីរគឺជាការឆ្លុះបញ្ចាំងពីជម្លោះរវាង **"អ្នកនយោបាយស៊ីវិល"** និង **"ក្រុមយោធា"** ដែលជាមូលហេតុមួយធ្វើឱ្យសាធារណរដ្ឋខ្មែរចុះខ្សោយជាលំដាប់រហូតដល់ដួលរលំនៅឆ្នាំ១៩៧៥។
