សូមអនុមោទនារីករាយអាន ជីវប្រវត្តិរបស់
ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជត្ថេរ គឺជាព្រះអរហន្តសាវ័កមួយព្រះអង្គដ៏សំខាន់ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់បានលើកតម្កើងទុកក្នុងឋានៈជា ឯតទគ្គៈខាងបន្លឺសីហនាទ (មានសម្តីអង់អាច ក្លាហាន និងមានឫទ្ធិបារមីខ្លាំងពូកែ ដូចជាសម្រែកនៃស្តេចសីហៈ)។
ខាងក្រោមនេះជាជីវប្រវត្តិតាមលំដាប់លំដោយរបស់ព្រះអង្គ៖
១. ជាតិកំណើត និងការចេញបួស
ព្រះភារទ្វាជៈ បានចាប់កំណើតក្នុងត្រកូលព្រាហ្មណ៍ដ៏មានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ និងមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញមួយរូប នៅក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ។ លោកជាអ្នកចេះដឹងជ្រៅជ្រះក្នុងគម្ពីរវេទទាំងឡាយរបស់ព្រាហ្មណ៍ និងមានសិស្សគណជាច្រើនដែលត្រូវបង្រៀន។
ទោះជាយ៉ាងណា លោកជាមនុស្សមានមាឌធំ និងមានចំណង់ក្នុងការបរិភោគអាហារច្រើន (ជាហេតុនាំឱ្យជាប់ឈ្មោះថា "បិណ្ឌោលៈ" ដែលមានន័យថា អ្នកស្វែងរកដុំបាយ ឬអ្នកបរិភោគច្រើន)។ ក្រោយមក ដោយសារការនឿយណាយនឹងការស្វែងរកលាភសក្ការៈបែបគ្រហស្ថ និងបានស្តាប់ព្រះធម៌របស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះភារទ្វាជៈក៏មានសទ្ធាជ្រះថ្លា ហើយបានសម្រេចចិត្តចូលមកបួសក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា។
២. ការសម្រេចព្រះអរហត្តផល
ក្រោយពីបានបួសហើយ ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ បានតាំងចិត្តបំពេញសមណធម៌យ៉ាងមុតមាំ។ លោកបានគ្រប់គ្រងលើការបរិភោគ (ភោជនេ មត្តញ្ញុតា) និងព្យាយាមចម្រើនវិបស្សនាកម្មដ្ឋាន រហូតបានសម្រេចជា ព្រះអរហន្ត ព្រមទាំងសម្រេចបាននូវអភិញ្ញា (ឫទ្ធិបារមី និងប្រាជ្ញាញាណខ្ពង់ខ្ពស់) ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី។
ក្រោយពីបានសម្រេចធម៌ហើយ ព្រះអង្គតែងតែបន្លឺវាចាដោយភាពអង់អាចក្លាហានទៅកាន់ភិក្ខុទាំងឡាយថា៖
"ប្រសិនបើភិក្ខុណាមួយ មានសេចក្តីសង្ស័យក្នុងផ្លូវ ឬការប្រតិបត្តិធម៌ ចូរមកសាកសួរអាត្មាចុះ អាត្មានឹងដោះស្រាយឱ្យ!"
ការបន្លឺវាចាដ៏មានទំនុកចិត្ត និងអង់អាចបែបនេះហើយ ទើបហៅថា "ការបន្លឺសីហនាទ"។
៣. រឿងរ៉ាវល្បីល្បាញ៖ ការហោះទៅយកបាតខ្លឹមចន្ទន៍
ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ល្បីល្បាញបំផុតរបស់ព្រះអង្គ គឺរឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹង សេដ្ឋីក្រុងរាជគ្រឹះ។ សេដ្ឋីនោះចង់សាកល្បងមើលថាតើនៅលើលោកនេះមានព្រះអរហន្តពិតប្រាកដដែរឬទេ ក៏បានយកឈើខ្លឹមចន្ទន៍ដ៏មានតម្លៃមកធ្វើជាបាត ហើយយកទៅព្យួរទុកនៅលើចុងឈើប្ញស្សីដ៏ខ្ពស់មួយ ដោយប្រកាសថា៖ "ប្រសិនបើសមណៈ ឬព្រាហ្មណ៍ណា ជាព្រះអរហន្តមានឫទ្ធិពិតប្រាកដ ចូរហោះមកយកបាតនេះចុះ"។
ពួកគ្រូដទៃៗ (នីរណ្ឋៈ ឬរិដ្នីក្រៅពុទ្ធសាសនា) បានព្យាយាមទៅសុំ និងសម្តែងកាយវិការបញ្ឆោត ប៉ុន្តែមិនអាចហោះទៅយកបានឡើយ។ កាលនោះ ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ និងព្រះមហាមោគ្គល្លាន គង់នៅលើផ្ទាំងថ្មមួយកន្លែង ហើយបានឮការពិភាក្សារបស់អ្នកស្រុក។ ព្រះមហាមោគ្គល្លានបានប្រាប់ឱ្យព្រះភារទ្វាជៈជាអ្នកទៅយក ដើម្បីកុំឱ្យពួកជនពាលមើលងាយព្រះពុទ្ធសាសនា។
ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ បានប្រើអភិញ្ញាញាណ ហោះឡើងទៅលើអាកាសទាំងផ្ទាំងថ្មដ៏ធំដែលលោកគង់នៅនោះ រួចបានហោះក្រឡឹងជុំវិញក្រុងរាជគ្រឹះ ធ្វើឱ្យអ្នកស្រុកកោតសរសើរ និងខ្លាចរអែងយ៉ាងខ្លាំង។
ព្រះអង្គបានលូកព្រះហស្តទៅយកបាតខ្លឹមចន្ទន៍នោះ រួចចុះមកកាន់ភូមិដ្ឋានរបស់សេដ្ឋី។
ចំណាំ៖ ក្រោយហេតុការណ៍នេះ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់បានតិះដៀល និងបានបញ្ញត្តិវិន័យ ហាមមិនឱ្យភិក្ខុសង្ឃសម្តែងឫទ្ធិ បែបនេះទៀតឡើយព្រោះមិនមែនជាផ្លូវនាំមកនូវសេចក្តីជ្រះថ្លាដល់អ្នកដែលមិនទាន់ជ្រះថ្លានោះទេ។
៤. ការទទួលបានតំណែងឯតទគ្គៈ
ដោយសារភាពអង់អាច ក្លាហាន គ្មានសេចក្តីកោតញញើតក្នុងការប្រកាសសច្ចធម៌ និងការមិនរារែកក្នុងការសម្តែងឫទ្ធិបារមីដើម្បីការពារព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់បានប្រកាសលើកតម្កើងព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជត្ថេរ ក្នុងឋានៈជា៖
"ឯតទគ្គៈ ខាងបន្លឺសីហនាទ" (ភិក្ខុដ៏ឆ្នើមលើសគេផ្នែកខាងបន្លឺវាចាដូចសីហៈ)។
៥. គុណធម៌សម្រាប់ជាគំរូ
ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ គឺជាគំរូដ៏ល្អក្នុងរឿង៖
ការទូន្មានខ្លួនឯង៖ ពីបុគ្គលដែលធ្លាប់តែបរិភោគច្រើន មកជាព្រះអរហន្តដែលដឹងប្រមាណក្នុងអាហារ និងមានឥន្ទ្រិយស្ងប់រំងាប់។
ភាពជឿជាក់លើសច្ចធម៌៖ មានភាពក្លាហានក្នុងការឈរជើងការពារ និងប្រកាសនូវអ្វីដែលជាការពិត ដោយមិនខ្លាចញញើតនឹងឧបសគ្គ ឬការរិះគន់ណាមួយឡើយ។
