សូមអនុមោទនារីករាយអាន ជីវប្រវត្តិរបស់ពុទ្ធឧបាសិកាឆ្នើមៗនៅក្នុងសម័យពុទ្ធកាល។
ជីវប្រវត្តិរបស់ឧបាសិកាសុប្បិយា
#ឧបាសិកាសុប្បិយា គឺជាមហាឧបាសិកាម្នាក់ដែលមានសទ្ធាជ្រះថ្លាយ៉ាងមុតមាំក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា គង់នៅក្នុងក្រុងពារាណសី។ នាងត្រូវ បានទទួលការលើកតម្កើងពីព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធថាជា "ឯតទគ្គ" (អ្នកឆ្នើមបំផុត) ខាងផ្នែក ថែរក្សា និងឧបត្ថម្ភភិក្ខុសង្ឃឈឺ (គិលានុបដ្ឋាក)។
រឿងរ៉ាវដ៏ល្បីល្បាញបំផុតរបស់នាងដែលត្រូវបានកត់ត្រាក្នុងព្រះត្រៃបិដក មានដូចតទៅ៖
សទ្ធាជ្រះថ្លា និងការលះបង់ដ៏អស្ចារ្យ
ការជួបភិក្ខុសង្ឃឈឺ៖ ថ្ងៃមួយ ឧបាសិកាសុប្បិយាបានដើរសួរសុខទុក្ខភិក្ខុសង្ឃតាមអារាម ហើយបានជួបភិក្ខុមួយអង្គដែលកំពុងអាពាធ (ឈឺ) ដោយសាររោគខ្វះសាច់ ឬត្រូវការទឹកស៊ុបសាច់ដើម្បីព្យាបាល។
ការសន្យារកសាច់៖ នាងបានសន្យាថានឹងស្វែងរកសាច់មកស្លប្រគេនព្រះសង្ឃនៅថ្ងៃស្អែក។ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃបន្ទាប់ ត្រូវជាថ្ងៃឧបោសថ (ថ្ងៃសីល) ដែលគ្មានអ្នកកាប់សត្វលក់ក្នុងទីផ្សារឡើយ។
ការលះបង់សាច់ខ្លួនឯង៖ ដោយខ្លាចខុសសន្យា និងបារម្ភពីសុខភាពរបស់ភិក្ខុ នាងសុប្បិយាបានសម្រេចចិត្តប្រើកាំបិតអារសាច់ភ្លៅរបស់ខ្លួនឯងមួយដុំ យកទៅធ្វើជាស៊ុបសាច់ ហើយឲ្យស្រីបម្រើយកទៅប្រគេនភិក្ខុអង្គនោះ ដោយនាងគ្រាន់តែប្រាប់ស្វាមីថាខ្លួនឯងឈឺ ដេកនៅក្នុងបន្ទប់។
ពុទ្ធបដិហារិយ និងផលនៃបុណ្យ
ការយាងមករបស់ព្រះពុទ្ធ៖ ស្វាមីរបស់នាង (ឈ្មោះសុប្បិយ) ជាអ្នកមានសទ្ធាដែរ កាលបើដឹងរឿងនេះហើយ ក៏មានសេចក្តីរន្ធត់ និងរំភើបចិត្តជាខ្លាំង ដើរទៅអារាធនាព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រមទាំងភិក្ខុសង្ឃ យាងមកទទួលភត្តាហារនៅផ្ទះ។
មុខរបួសជាសះស្បើយ៖ នៅពេលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធយាងមកដល់ ព្រះអង្គបានសួររកឧបាសិកាសុប្បិយា។ នៅពេលនាងចូលមកក្រាបថ្វាយបង្គំដោយការលំបាក ដោយអំណាចនៃពុទ្ធបដិហារិយ និងបុណ្យបារមីដ៏ធំធេង សាច់ភ្លៅដែលត្រូវបានអារនោះ ក៏បានដុះមកវិញជាប្រក្រតី គ្មានស្នាមរបួសឡើយ។
វិន័យសង្ឃ៖ បម្រាមហាមឆាន់សាច់មនុស្ស ផ្អែកលើហេតុការណ៍នេះ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបានសម្តែងធម៌ទេសនា និងបានបញ្ញត្តិវិន័យដល់ភិក្ខុសង្ឃថា "ហាមភិក្ខុឆ្ងាញ់ (ឆ្ពោះ/ឆាន់) សាច់មនុស្សជាដាច់ខាត" បើភិក្ខុណាតាំងចិត្តឆាន់សាច់មនុស្ស ត្រូវអាបត្តិថុល្លច្ច័យ ឬអាបត្តិផ្សេងៗទៅតាមវិន័យសាសនា។
