ការរកលុយគឺជារឿងពិបាកទៅហើយ ប៉ុន្តែការបាត់បង់លុយវិញគឺងាយស្រួលបំផុត។ គ្រាន់តែចំណាយដៃហួសកម្រិតពីរបីដង ឬការវិនិយោគខុសទិសដៅតែមួយលើក គឺអាចរលាយអស់រលីងពីខ្លួន។
បុរាណាចារ្យបានប្រដៅចំណាំនូវពាក្យស្លោកដ៏សាមញ្ញតែចាក់ដោតជម្រៅចិត្តថា៖ «ការស៊ីចុកមិនធ្វើឱ្យយើងក្រនោះទេ ប៉ុន្តែការមិនចេះគិតគូរទើបធ្វើឱ្យយើងក្រ»។
ភាពក្រីក្រជារឿយៗមិនមែនមកពីការរកលុយបានតិចនោះទេ ប៉ុន្តែវាលេចចេញមកពីការចាយវាយដោយគ្មានដែនកំណត់។
មានរឿងរ៉ាវពីរបីយ៉ាងដែលប្រសិនបើអ្នកអាចរក្សាវាបាន នោះមួយជីវិតនេះអ្នកនឹងមិនសូវខ្វល់ខ្វាយខ្វះខាតរឿងលុយកាក់ឡើយ៖
ចំណាយក្នុងកម្រិតសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន៖ កុំហុចដៃហួសក្បាល (ចំណាយហួសសមត្ថភាព) គ្រាន់តែដើម្បីចង់ស្មើមុខស្មើមាត់នឹងអ្នកដទៃ។ តម្លៃនៃភាពអំនួត (កិត្តិយសក្លែងក្លាយ) នោះ គឺថ្លៃខ្លាំងណាស់។
ទុកកាក់សន្សំមួយចំណែកសម្រាប់ការពារខ្លួន៖ វាមិនមែនជាភាពកំណាញ់រឹតត្បិតនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺដើម្បីនៅពេលដែលមានវិបត្តិ ឬហេតុការណ៍មិនរំពឹងទុកណាមួយកើតឡើងភ្លាមៗ អ្នកនៅតែមានជំហររឹងមាំ ដោយមិនបាច់ចាំបាច់ឱនក្បាលដើរខ្ចីបុលគេឡើយ។
កុំបណ្តោយឱ្យលុយកាក់ដឹកច្រមុះ៖ មនុស្សដែលចំណាយលុយទៅតាមអារម្មណ៍ ចូលចិត្តទិញអីវ៉ាន់ដើម្បីបំពេញភាពទទេស្អាតនៅក្នុងចិត្ត នោះទោះជាប្រឹងរកបានច្រើនប៉ុណ្ណាក៏នៅតែមានអារម្មណ៍ថាខ្វះខាតជានិច្ច។
លុយកាក់មិនអាចទិញបានគ្រប់សព្វសារពើឡើយ។ ប៉ុន្តែបើចេះរក្សាលុយឱ្យបានឆ្លាតវៃ នោះអ្នកនឹងទិញបាននូវសេចក្តីសុខផ្លូវចិត្ត និងបង្កើតបានជាជំហរមួយដ៏រឹងមាំដោយមិនបាច់រស់នៅពឹងផ្អែកលើនរណាម្នាក់ឡើយ។
ការរកលុយគឺជារឿងពិបាកទៅហើយ។ ប៉ុន្តែការរក្សាលុយទុក គឺរឹតតែពិបាកជាងនេះទៅទៀត។
