មនុស្សដែលចូលចិត្តបង្អួតអួតអាង ភាគច្រើនគឺដោយសារតែខ្លួនមិនទាន់មានពេញលេញ (គ្រប់គ្រាន់)។
មនុស្សដែលមានសមត្ថភាពពិតប្រាកដ កម្រនឹងយកទេពកោសល្យរបស់ខ្លួនមកព្យួរតាំងបង្ហាញនៅចំពោះមុខណាស់។ កាន់តែយល់ដឹងស៊ីជម្រៅ ពួកគេកាន់តែយល់នូវហេតុផលដ៏សាមញ្ញមួយគឺ៖ អ្វីដែលផ្អែមល្ហែមមានតម្លៃត្រូវលាក់ទុក អ្វីដែលជ្រាលជ្រៅត្រូវស្ងប់ស្ងាត់។
«អ្នកមានចំណេះដឹងពិតប្រាកដមិនចូលចិត្តឡើយ »។ មនុស្សដែលសម្រេចបាននូវការយល់ដឹងខ្ពស់ មិនចាំបាច់ត្រូវធ្វើឫកពារបង្ហាញប្រាប់គេនោះទេ។ នោះមិនមែនជាការធ្វើពុតជាទន់ខ្សោយនោះឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាការម្ចាស់ការលើខ្លួនឯងរបស់មនុស្សដែលបានមើលធ្លុះនូវពាក្យសរសើរនិងការរិះគន់ ព្រមទាំងបានដឹងច្បាស់ពីតម្លៃពិតប្រាកដរបស់ខ្លួនឯង ទើបមិនត្រូវការឱ្យមនុស្សដើរតាមផ្លូវមកទទួលស្គាល់ឡើយ។
អ្នកដែលចូលចិត្តបង្អួត ភាគច្រើនជារបស់មនុស្សដែលកំពុងតែខ្លាចគេភ្លេចភ្លាំង។ អ្នកដែលបង្អួតទេពកោសល្យ ភាគច្រើនជារបស់មនុស្សដែលនៅក្នុងចិត្តមិនទាន់មានភាពរឹងមាំពិតប្រាកដ។ ចំណែកឯមនុស្សដែលមានគ្រឹះរឹងមាំ ចិត្តគំនិតរបស់គេនឹងឈររឹងដូចជាភ្នំ ទោះជាខ្យល់បោកបក់មកពីទិសណាក៏មិនរង្គើដែរ។
ពួកគេយល់ច្បាស់ថា៖ ការបង្អួតទេពកោសល្យងាយនឹងទាក់ទាញភាពច្រណែនឈ្នានីស ការបើកកកាយទ្រព្យសម្បត្តិងាយនឹងនាំមកនូវរឿងរ៉ាវស្មុគស្មាញ។ ហេតុនេះហើយ ទើបពួកគេជ្រើសរើសរស់នៅដូចជាប្រភពទឹកក្រោមដី។ ហូរទៅដល់ទីណា ជួយចិញ្ចឹមបីបាច់ ផ្តល់ផលប្រយោជន៍ ដល់ទីនោះ ដោយមិនចាំបាច់បង្កើតជាសំឡេងអ៊ូអែឡើយ។
ទេពកោសល្យរបស់ពួកគេ ស្ថិតនៅក្នុងសកម្មភាពការងារដែលពួកគេធ្វើ មិនមែនស្ថិតនៅលើពាក្យសម្តីដែលពួកគេនិយាយនោះទេ។ ជម្រៅចិត្តរបស់ពួកគេ ស្ថិតនៅលើចិត្តគំនិតដែលធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀងនៃជីវិត មិនមែនស្ថិតនៅលើរូបរាងកាយខាងក្រៅឡើយ។
មនុស្សដែលមានពេញលេញ (គ្រប់គ្រាន់) មិនចាំបាច់ត្រូវស្រាយបញ្ជាក់ថាខ្លួនឯងអស្ចារ្យនោះទេ។ គ្រាន់តែវត្តមានរបស់ពួកគេតែមួយមុខ ក៏គ្រប់គ្រាន់នឹងធ្វើឱ្យអ្នកដទៃមានអារម្មណ៍ថាកក់ក្តៅ និងស្ងប់ចិត្តបានដែរ។
