"សំណាញ់កម្មអត់ស្រមោល៖ ការពិតដែលសត្វលោកមិនអាចរត់គេច"
"ក្រឹត្យក្រមយុត្តិធម៌ធម្មជាតិ៖ រឿងរ៉ាវអស្ចារ្យនៃភិក្ខុ ៣ ក្រុម"
"បាបកម្មមិនបាច់ចាំជាតិមុខ៖ ហេតុការណ៍ចម្លែកទាំង ៣ ក្នុងធម្មបទ"
"អាកាស សមុទ្រ ឬរូងភ្នំ៖ តើទីណាអាចលាក់បាំងបាបកម្មបាន?"
"រត់គេចដល់កណ្តាលមហាសមុទ្រ ក៏មិនរួចពីកម្ម៖ អាថ៌កំបាំងធម្មបទទី ១២៧"
"អ្នកអាចលាក់បាំងពីច្បាប់មនុស្សបាន តែមិនអាចគេចពីច្បាប់កម្មផលឡើយ!"
"ស្រមោលអន្ទោលតាមប្រាណ៖ សច្ចធម៌នៃច្បាប់កម្មផល និងសេរីភាពផ្លូវចិត្ត"
"គ្មានទីជម្រកសម្រាប់អ្នកសាងបាប៖ មេរៀនជីវិតពីព្រះគាថាទី ១២៧"
"អំណាចនៃកម្មផល៖ ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សល្អជួបរឿងអាក្រក់ ហើយមនុស្សអាក្រក់នៅតែសុខសប្បាយ?" (ចំណងជើងនេះទាក់ទាញអ្នកដែលតែងតែមានចម្ងល់ក្នុងជីវិត)
"Memory នៃចិត្ត៖ កន្លែងផ្ទុកកម្មផលដែលមិនអាចលុបបាន"
តើអ្នកធ្លាប់គិតទេថា ប្រសិនបើអ្នកធ្វើរឿងមិនល្អមួយដោយគ្មានអ្នកណាដឹង លាក់កំបាំងបំផុត តើអ្នកពិតជាមានសុវត្ថិភាពមែនឬទេ? មនុស្សជាច្រើនជឿថា ការលាក់ខ្លួនឲ្យឆ្ងាយ គឺអាចគេចផុតពីផលនៃបាបកម្ម។នៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបានបន្សល់ទុកនូវទស្សនវិជ្ជាដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយស្តីពី «ច្បាប់កម្មផល» តាមរយៈព្រះគាថាធម្មបទទី ១២៧ ក្នុងបាបវគ្គ ទី ៩ ដែលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា គ្មានទីជម្រកណាមួយអាចលាក់បាំងបាបកម្មបានឡើយ។
ព្រះគាថាធម្មបទទី ១២៧ នេះ គឺជាការក្រើនរំលឹកដ៏មានតម្លៃបំផុតដល់មនុស្សជាតិ មិនឲ្យប្រមាថក្នុងការសាងបាប ទោះជាក្នុងទីកំបាំងកំបាំងក៏ដោយ។ វិធីតែមួយគត់ដើម្បីរួចផុតពីបាបកម្ម មិនមែនជាការរត់គេចនោះទេ ប៉ុន្តែគឺការ "បញ្ឈប់ការសាងបាប ហើយងាកមកសាងសេចក្តីល្អ និងអប់រំចិត្តឲ្យបរិសុទ្ធ" វិញទើបជាការប្រសើរ។
ហេតុអ្វីកម្មនៅតែតាមទាន់? ព្រោះចិត្តរបស់យើងគឺជាអ្នកកត់ត្រា។ មិនបាច់ចាំដល់ជាតិមុខទេ គ្រាន់តែវិប្បដិសារី ឬភាពក្តៅក្រហាយក្នុងចិត្ត ក៏ជាផលនៃបាបកម្មដែលកំពុងផ្តល់ផលរួចទៅហើយ។ ប៉ុន្តែ កុំអស់សង្ឃឹម! ព្រះអង្គមិនបានបង្រៀនឲ្យយើងអង្គុយរង់ចាំតែកម្មនោះទេ។
ចូរប្រៀបជីវិតដូចជាទន្លេដ៏ធំ។ អំបិលនៃបាបកម្មចាស់ មិនអាចធ្វើឲ្យទឹកទន្លេប្រៃបានឡើយ ប្រសិនបើយើងចេះបង្កើន 'កុសលធម៌' ឲ្យបានច្រើនជាប្រចាំ។ ចូរឈប់សាងបាប ហើយចាប់ផ្តើមសាងល្អនៅថ្ងៃនេះ។ តើអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរចំពោះច្បាប់កម្មផលនេះ? សូមចែករំលែកមតិយោបល់របស់អ្នកនៅខាងក្រោម។"
ការសិក្សាអំពីព្រះធម្មបទ គឺជាការស្វែងយល់ពីសច្ចភាពនៃជីវិតដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបានត្រាស់សម្ដែងទុក។ ខាងក្រោមនេះ គឺជាការលើកយកនូវ ព្រះគាថាធម្មបទទី ១២៧ ក្នុងបាបវគ្គ ទី ៩ ព្រមទាំងសាច់រឿង អត្ថាធិប្បាយ និងឧទាហរណ៍មកបញ្ជាក់ជូនយ៉ាងក្បោះក្បាយ៖
១. ព្រះគាថា និងសេចក្តីប្រែ
ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបានត្រាស់សម្តែងព្រះគាថានេះ នៅក្នុងបាបវគ្គ (វគ្គដែលពោលអំពីបាប) ដោយមានសេចក្តីជាភាសាបាលី និងសេចក្តីប្រែដូចតទៅ៖
ន អន្តលិក្ខេ ន សមុទ្ទមជ្ឈេ, ន បព្វតានំ វិវរំ បវិស្ស; ន វិជ្ជតី សោ ជគតិប្បទេសោ, យត្ថដ្ឋិតោ មុច្ចេយ្យ បាបកម្មា។
សេចក្តីប្រែ៖ "បុគ្គលទោះបីហោះទៅពួនកណ្តាលអាកាសក្តី មុជទៅពួនកណ្តាលសមុទ្រក្តី ចូលទៅពួនក្នុងក្រហែងភ្នំ (រូងភ្នំ) ក្តី ក៏មិនអាចរួចផុតពីផលនៃបាបកម្មបានឡើយ។ ទីកន្លែងដែលបុគ្គលឋិតនៅហើយ អាចរួចផុតពីផលនៃបាបកម្មបាន មិនមានឡើយ លើផែនដីនេះ។"
២. សាច់រឿងនិទាន (រឿងភិក្ខុ ៣ ក្រុម)
ព្រះគាថានេះ ព្រះពុទ្ធទ្រង់ប្រារព្ធហេតុការណ៍ចម្លែកចំនួន ៣ ដែលបានកើតឡើងចំពោះភិក្ខុ ៣ ក្រុមផ្សេងគ្នា ដែលកំពុងធ្វើដំណើរមកគាល់ព្រះអង្គ៖
ហេតុការណ៍ទី ១៖ ក្អែកត្រូវភ្លើងឆេះកណ្តាលអាកាស
ភិក្ខុមួយក្រុមបានឃើញក្អែកមួយក្បាលកំពុងហោះហើរលើអាកាស ស្រាប់តែមានកម្ទេចភ្លើងឆេះចេញពីដំបូលផ្ទះមួយ ហោះទៅរុំព័ទ្ធឆេះក្អែកនោះឲ្យធ្លាក់មកស្លាប់យ៉ាងអាណោចអាធ័ម។
កម្មចាស់៖ ព្រះពុទ្ធបានពន្យល់ថា ក្នុងអតីតជាតិ ក្អែកនោះគឺជាកសិករម្នាក់ដែលខឹងនឹងសត្វគោរបស់ខ្លួនដែលខ្ជិល មិនព្រមដើរ ទើបគាត់យកចំបើងមកចងរុំកសត្វគោនោះ ហើយដុតភ្លើងឆេះសម្លាប់ចោល។ កម្មនេះបានតាមហុចផលឲ្យក្អែកនោះត្រូវភ្លើងឆេះស្លាប់កណ្តាលអាកាស ទោះបីជាខំហោះក៏មិនរួចឡើយ។
ហេតុការណ៍ទី ២៖ ភរិយានាយសំពៅត្រូវគេទម្លាក់ចូលសមុទ្រ
ភិក្ខុមួយក្រុមទៀតបានធ្វើដំណើរតាមសំពៅ។ ស្រាប់តែសំពៅនោះបានឈប់គាំងកណ្តាលសមុទ្រដោយគ្មានមូលហេតុ។ អ្នកសំពៅជឿថាមាន "មនុស្សកាលកណ្ណី" ទើបនាំគ្នាចាប់ឆ្នោត។ ឆ្នោតបានធ្លាក់ទៅលើភរិយារបស់នាយសំពៅចំនួន ៣ ដង។ នាយសំពៅទោះជាស្រលាញ់ប្រពន្ធយ៉ាងណា ក៏ត្រូវតែបង្ខំចិត្តយកឆ្នាំងដីដាក់ខ្សាច់ឲ្យពេញ ចងភ្ជាប់នឹងកប្រពន្ធ ហើយទម្លាក់ចូលទៅក្នុងសមុទ្រដើម្បីសង្គ្រោះអ្នកផ្សេងទៀត។
កម្មចាស់៖ ក្នុងអតីតជាតិ នារីនោះមានសត្វឆ្កែមួយក្បាលដែលតែងតែរត់តាមនាងរហូត ធ្វើឲ្យអ្នកស្រុកចំអកឡកឡឺយ។ ដោយសេចក្តីខ្មាសអៀន និងខឹងសម្បារ នាងបានយកឆ្នាំងដីពេញដោយខ្សាច់ទៅចងកឆ្កែនោះ ហើយទម្លាក់ចូលក្នុងទឹកឲ្យលង់ស្លាប់។ កម្មនេះធ្វើឲ្យនាងត្រូវគេទម្លាក់ទឹកស្លាប់កណ្តាលសមុទ្រ ទោះជាគ្មានកំហុសក្នុងជាតិនេះក៏ដោយ។
ហេតុការណ៍ទី ៣៖ ភិក្ខុ ៧ អង្គជាប់ក្នុងរូងភ្នំ
ភិក្ខុ ៧ អង្គទៀតបានចូលទៅស្នាក់នៅក្នុងរូងភ្នំមួយ។ ស្រាប់តែមានផ្ទាំងថ្មដ៏ធំមួយរមៀលមកបិទមាត់រូងភ្នំជិតឈឹង។ អ្នកស្រុកខិតខំរុញចេញយ៉ាងណាក៏មិនរួច ធ្វើឲ្យភិក្ខុទាំង ៧ អង្គត្រូវអត់បាយអត់ទឹករយៈពេល ៧ ថ្ងៃ។ លុះដល់ថ្ងៃទី ៧ ទើបផ្ទាំងថ្មនោះរមៀលចេញដោយខ្លួនឯង។
កម្មចាស់៖ កាលពីអតីតជាតិ ភិក្ខុទាំង ៧ អង្គនេះគឺជាក្មេងគង្វាលគោ។ ពួកគេបាននាំគ្នាលេងចាប់សត្វទង្គួយមួយក្បាល ហើយយកមែកឈើនិងដីទៅបិទរន្ធទង្គួយនោះមិនឲ្យវាចេញរួចអស់រយៈពេល ៧ ថ្ងៃទើបបើកឲ្យចេញវិញ។ កម្មនេះទោះជាមិនបានសម្លាប់ ក៏ធ្វើឲ្យលោកទាំង ៧ អង្គត្រូវជាប់ឃុំឃាំងអត់អាហារ ៧ ថ្ងៃកណ្តាលក្រហែងភ្នំ។
៣. អត្ថាធិប្បាយ និងការវិភាគ
ព្រះគាថានេះ បង្ហាញយ៉ាងច្បាស់អំពី "ច្បាប់នៃកម្មផល" (Law of Kamma) ដែលជាក្រឹត្យក្រមធម្មជាតិដ៏យុត្តិធម៌បំផុត និងមិនអាចកែប្រែ ឬរត់គេចបានឡើយ។
គ្មានទីជម្រកសម្រាប់អ្នកធ្វើបាប៖ មនុស្សលោកតែងតែគិតថា ប្រសិនបើពួកគេធ្វើខុស ហើយរត់គេចទៅទីឆ្ងាយ (ដូចជាហោះលើមេឃ មុជក្នុងទឹក ឬលាក់ខ្លួនក្នុងរូងភ្នំជ្រៅ) ពួកគេនឹងមានសុវត្ថិភាពពីការតាមចាប់របស់ច្បាប់រដ្ឋ ឬសត្រូវ។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់ ច្បាប់កម្មផល វាមិនត្រូវការប៉ូលីស ឬតុលាការដើម្បីតាមចាប់នោះទេ ព្រោះកម្មវាបានកត់ត្រានៅក្នុង "ចិត្ត (Citta)" របស់យើងរួចទៅហើយ។
កម្មជារបស់ខ្លួន៖ សត្វលោកមានកម្មជារបស់ខ្លួន។ កាលណាកម្មអាក្រក់ (បាបកម្ម) ដល់ពេលត្រូវឲ្យផលហើយ ទោះបីជាបុគ្គលនោះមានអំណាច មានលុយកាក់ មានខែលការពាររឹងមាំកម្រិតណាក៏ដោយ ក៏កម្លាំងនៃបាបកម្មនោះនឹងទម្លាយរបាំងទាំងនោះចូលមកឲ្យផលរហូតទាល់តែបាន។
៤. ឧទាហរណ៍ជាក់ស្តែងក្នុងសង្គមបច្ចុប្បន្ន
ដើម្បីឲ្យកាន់តែងាយយល់ សូមលើកយកឧទាហរណ៍ក្នុងជីវិតជាក់ស្តែងមកបញ្ជាក់៖
ឧទាហរណ៍ទី ១ (ការរត់គេចពីច្បាប់ ប៉ុន្តែមិនរួចពីកម្ម)៖ ជនល្មើសម្នាក់បានធ្វើអំពើឃាតកម្ម ឬកេងប្រវ័ញ្ចលុយរដ្ឋរាប់លានដុល្លារ រួចគេចខ្លួនទៅរស់នៅក្រៅប្រទេសដោយផ្លាស់ប្តូរអត្តសញ្ញាណ និងកែសម្ផស្ស។ ខាងក្រៅមើលទៅគាត់មានសុវត្ថិភាព ព្រោះច្បាប់ប្រទេសកំណើតតាមមិនទាន់ (រត់ពួនកណ្តាលសមុទ្រ/អាកាស)។ ប៉ុន្តែ ទីបំផុតគាត់រស់នៅដោយភាពភ័យខ្លាច ដេកមិនលក់ រវើរវាយ ឬស្រាប់តែធ្លាក់ខ្លួនឈឺដោយជំងឺកាចសាហាវព្យាបាលមិនជា ឬជួបគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ស្លាប់។ នេះគឺកម្មផលតាមទាន់។
ឧទាហរណ៍ទី ២ (ការលាក់បាំងអំពើអាក្រក់)៖ បុគ្គលម្នាក់បានលួចក្បត់ប្រពន្ធ/ប្តី ដោយលាក់បាំងយ៉ាងជិតស្និទ្ធបំផុត មិនឲ្យនរណាម្នាក់ដឹងឡើយ។ ទោះបីជាគ្មានអ្នកឃើញ (ពួនក្នុងរូងភ្នំ) ក៏ "វិប្បដិសារី" (សេចក្តីក្តៅក្រហាយស្តាយក្រោយ) ឬភាពតានតឹងក្នុងចិត្តនៅតែបន្តដុតរោលបុគ្គលនោះជានិច្ច ធ្វើឲ្យបាត់បង់សេចក្តីសុខផ្លូវចិត្តទាំងស្រុង ហើយយូរៗទៅ ក្រដាសមិនអាចខ្ចប់ភ្លើងបានឡើយ កម្មនឹងរុញច្រានឲ្យការពិតលេចចេញមកជាមិនខាន។
សរុបសេចក្តីមក៖ ព្រះគាថាធម្មបទទី ១២៧ នេះ គឺជាការក្រើនរំលឹកដ៏មានតម្លៃបំផុតដល់មនុស្សជាតិ មិនឲ្យប្រមាថក្នុងការសាងបាប ទោះជាបាបតូចតាច ឬធ្វើក្នុងទីកំបាំងកំបាំងក៏ដោយ។ វិធីតែមួយគត់ដើម្បីរួចផុតពីបាបកម្ម គឺមិនមែនការរត់គេចនោះទេ ប៉ុន្តែគឺ ការបញ្ឈប់ការសាងបាប ហើយងាកមកសាងសេចក្តីល្អ និងអប់រំចិត្តឲ្យបរិសុទ្ធ (ការប្រតិបត្តិធម៌) វិញទើបជាការប្រសើរ។
ការឈ្វេងយល់កាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីព្រះគាថាធម្មបទទី ១២៧ នេះ គឺជាការបើកបង្ហាញនូវទស្សនវិជ្ជាដ៏រឹងមាំមួយនៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាទាក់ទងនឹង ច្បាប់នៃធម្មជាតិ (ធម្មនិយាម)។ ខាងក្រោមនេះ គឺជាការអត្ថាធិប្បាយបន្ថែមការពង្រីកអត្ថន័យ ដើម្បីឲ្យលោកអ្នកអាចយកទៅពិចារណា និងអនុវត្តក្នុងជីវិតជាក់ស្តែងបានកាន់តែទូលំទូលាយ៖
១. កម្មមិនមែនជាការដាក់ទណ្ឌកម្ម តែជាក្រឹត្យក្រមនៃហេតុនិងផល
មនុស្សជាច្រើនតែងយល់ច្រឡំថា "កម្ម" គឺជាការដាក់ទណ្ឌកម្មពីព្រះ ឬពីអាទិទេពណាមួយនៅពេលដែលយើងធ្វើខុស។ ប៉ុន្តែ តាមការពន្យល់ក្នុងព្រះគាថានេះ កម្ម គឺប្រៀបបាននឹងច្បាប់រូបវិទ្យា (ឧទាហរណ៍៖ ច្បាប់ទំនាញផែនដី)។
សកម្មភាព និង ប្រតិកម្ម៖ រាល់ពេលដែលយើងគិត និយាយ ឬធ្វើសកម្មភាពអ្វីមួយដោយមាន ចេតនា (ការតាំងចិត្ត) នោះយើងបានបង្កើតនូវថាមពលមួយដែលនឹងត្រូវផ្តល់ផលត្រឡប់មកវិញ។ ទោះបីជាយើងរត់ទៅលាក់ខ្លួននៅទីណាក៏ដោយ ក៏ថាមពលនៃកម្មដែលយើងបានបង្កើតនោះ នៅតែភ្ជាប់ជាមួយនឹងសន្តានចិត្តរបស់យើងជានិច្ច មិនអាចមានកម្លាំងក្រៅខ្លួនណាមួយមកលុបលាងបានឡើយ។
២. ចិត្តជាកន្លែងផ្ទុកឯកសារដែលមិនអាចលុបបាន
ហេតុអ្វីបានជារត់ពួនក្នុងរូងភ្នំ ឬកណ្តាលសមុទ្រក៏កម្មនៅតែតាមទាន់?
ការចងចាំនៃចិត្ត (Citta's Recording): ព្រះពុទ្ធសាសនាពន្យល់ថា ចិត្តរបស់យើងប្រៀបដូចជា Memory Card ដ៏ធំមួយដែលកត់ត្រារាល់សកម្មភាពទាំងល្អនិងអាក្រក់។ ទោះបីជាគ្មានមនុស្សដទៃឃើញយើងធ្វើបាបកម្ម ក៏ "ចិត្តរបស់យើងផ្ទាល់" ជាអ្នកដឹង ជាអ្នកឃើញ និងជាអ្នកចងចាំ។
នៅពេលដែលយើងនៅម្នាក់ឯង សេចក្តីក្តៅក្រហាយ (វិប្បដិសារី) នឹងផុសឡើងមកដុតរោលផ្លូវចិត្ត។ នេះគឺជាការហុចផលនៃកម្មក្នុងបច្ចុប្បន្នភាព ដែលធ្វើឲ្យបុគ្គលនោះបាត់បង់សេចក្តីសុខ ទោះបីកំពុងរស់នៅក្នុងវិមានដ៏សុវត្ថិភាពក៏ដោយ។
៣. ពេលវេលានៃការហុចផល (គ្រាប់ពូជនៃកម្ម)
ពេលខ្លះយើងឃើញអ្នកធ្វើបាបនៅតែមានសេចក្តីសុខ ធ្វើឲ្យយើងសង្ស័យលើច្បាប់កម្មផល។ ប៉ុន្តែ កម្មប្រៀបដូចជាការដាំគ្រាប់ពូជរុក្ខជាតិ៖
កម្មឲ្យផលភ្លាមៗ (ទិដ្ឋធម្មវេទនីយកម្ម)៖ ដូចជាការដាំសណ្តែកបណ្តុះ ត្រឹមតែប៉ុន្មានថ្ងៃនឹងបានផល។
កម្មឲ្យផលក្នុងជាតិបន្ទាប់ (ឧបបជ្ជវេទនីយកម្ម)៖ ឬឲ្យផលក្នុងជាតិបន្តបន្ទាប់ទៀត (អបរាបរិយវេទនីយកម្ម) ប្រៀបដូចជាការដាំដើមស្វាយ ឬដើមដូង ដែលត្រូវការពេលវេលាយូរឆ្នាំទើបចេញផ្លែ។
ហេតុនេះ ទោះបីជាពេលនេះពួកគេកំពុងហោះហើរលើអាកាសយ៉ាងសប្បាយ (ដូចសាច់រឿងក្អែក) តែនៅពេលដែលពេលវេលា និងបរិយាកាសអំណោយផលដល់គ្រាប់ពូជនៃបាបកម្មដែលគេធ្លាប់សាង ផលអាក្រក់នោះនឹងលេចឡើងភ្លាមៗដោយជៀសមិនរួច។
៤. ដំណោះស្រាយ៖ ការពន្យឺត និងការធ្វើឲ្យកម្មសាប (ទ្រឹស្តីទឹកនិងអំបិល)
បើកម្មអាក្រក់រត់គេចមិនរួច តើយើងត្រូវរង់ចាំទទួលផលបាបដោយអស់សង្ឃឹមឬ? ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធមិនបានបង្រៀនឲ្យយើងចុះចាញ់ព្រហ្មលិខិត ឬកម្មចាស់នោះទេ។
ឧទាហរណ៍ "អំបិលក្នុងកែវ និងអំបិលក្នុងទន្លេ"៖ បើយើងយកអំបិលមួយស្លាបព្រា (តំណាងឲ្យបាបកម្ម) ទៅចាក់ក្នុងកែវទឹកតូចមួយ ទឹកនោះនឹងប្រៃខ្លាំងរហូតផឹកមិនបាន។ ប៉ុន្តែ បើយើងយកអំបិលមួយស្លាបព្រាដដែលនោះ ទៅចាក់ចូលក្នុងទន្លេធំមួយ (តំណាងឲ្យការខិតខំសាងកុសល និងសេចក្តីល្អឲ្យបានច្រើនមហាសាល) ទឹកទន្លេនោះនឹងមិនប្រៃដោយសារអំបិលមួយស្លាបព្រានោះឡើយ។
អត្ថន័យ៖ យើងមិនអាចរត់គេច ឬលុបបាបកម្មចាស់ចោលបានទេ ប៉ុន្តែយើងអាច បង្កើតបុណ្យកុសលថ្មីឲ្យបានច្រើន ដើម្បីធ្វើឲ្យផលនៃបាបកម្មចាស់នោះចុះខ្សោយឥទ្ធិពល ឬមិនអាចមានឱកាសឲ្យផលបាន។
ការសិក្សា និងការស្វែងយល់ស៊ីជម្រៅនូវព្រះគាថាធម្មបទទី ១២៧ ព្រមទាំងសាច់រឿងប្រកបដោយគតិបណ្ឌិតទាំងនេះ មិនត្រឹមតែជាការរៀនសូត្រពីទ្រឹស្តីសាសនាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងផ្តល់នូវអត្ថប្រយោជន៍ផ្លូវចិត្ត និងទស្សនវិជ្ជាយ៉ាងធំធេងសម្រាប់ការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ។
ខាងក្រោមនេះ គឺជាអត្ថប្រយោជន៍ជាក់ស្តែងសំខាន់ៗដែលយើងទទួលបាន៖
១. ការបណ្តុះស្មារតីទទួលខុសត្រូវខ្ពស់ (Accountability)
ការប្រុងប្រយ័ត្នមុននឹងធ្វើសកម្មភាព៖ ការយល់ដឹងថាគ្មានទីកន្លែងណាមួយអាចលាក់បាំងបាបកម្មបាន ធ្វើឲ្យយើងមានស្មារតីប្រុងប្រយ័ត្នជានិច្ច មុននឹងសម្រេចចិត្តគិត និយាយ ឬធ្វើអ្វីមួយ ដោយមានការទទួលខុសត្រូវខ្ពស់ចំពោះជម្រើសរបស់ខ្លួន។
ការលះបង់ភាពក្រអឺតក្រទម៖ ទោះបីជាបុគ្គលម្នាក់មានអំណាច ទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ ឬមានខែលការពាររឹងមាំប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏មិនអាចយករបស់ទាំងនោះមកសូកប៉ាន់ ឬទប់ទល់នឹងច្បាប់កម្មផលបានឡើយ។ ការដឹងត្រង់នេះជួយទប់ស្កាត់ភាពអំនួតក្អេងក្អាងក្នុងចិត្តមនុស្ស។
២. ការរំលត់ការបន្ទោសព្រហ្មលិខិត និងអ្នកដទៃ
ការយល់ពីសច្ចភាពនៃជីវិត៖ នៅពេលដែលយើងជួបប្រទះនូវរឿងអកុសល ភាពអយុត្តិធម៌ ឬគ្រោះថ្នាក់ដោយចៃដន្យ (ដូចជាភិក្ខុទាំង ៧ អង្គជាប់ក្នុងរូងភ្នំ) យើងនឹងលែងត្អូញត្អែរ បន្ទោសព្រះ បន្ទោសទេវតា ឬបន្ទោសសង្គមទៀតហើយ។
ការទទួលយកដោយសន្តិវិធី៖ យើងរៀនទទួលយកការពិតថា អ្វីៗដែលកើតឡើងសុទ្ធតែមានហេតុនិងផលរបស់វា ហើយរៀនប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ មិនបណ្តោយឲ្យកំហឹងចូលមកគ្រប់គ្រងចិត្ត។
៣. ការបំបាត់ជំងឺផ្លូវចិត្ត និងការភ័យខ្លាច (Mental Peace)
ការរួចផុតពីវិប្បដិសារី៖ អត្ថប្រយោជន៍ដ៏អស្ចារ្យបំផុតនៃការមិនសាងបាប គឺការមិនមាន "វិប្បដិសារី" (សេចក្តីក្តៅក្រហាយស្តាយក្រោយ) ដែលជាជំងឺផ្លូវចិត្តដ៏កាចសាហាវបំផុត។
សេរីភាពនៃចិត្ត៖ អ្នកដែលរស់នៅដោយសេចក្តីសុចរិត មិនចាំបាច់រស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាច ឬរវើរវាយខ្លាចគេតាមចាប់កំហុសនោះទេ ដែលនេះជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃសុខភាពផ្លូវចិត្តដ៏រឹងមាំ និងការដេកលក់ប្រកបដោយសេចក្តីសុខ។
៤. ការកែប្រែទម្លាប់អាក្រក់នៅក្នុងទីកំបាំង
ភាពស្មោះត្រង់ចំពោះខ្លួនឯង៖ មនុស្សជាច្រើនតែងតែតាំងខ្លួនជាអ្នកល្អនៅចំពោះមុខអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែហ៊ានប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅទីកំបាំង។ ព្រះគាថានេះបង្រៀនយើងថា "ទោះគ្មានអ្នកដទៃឃើញ ក៏កម្មនៅតែតាមកត់ត្រា" ដែលជាការកែប្រែទម្លាប់ឲ្យយើងក្លាយជាមនុស្សល្អពិតប្រាកដ ទាំងនៅទីកំបាំង និងទីវាល។
៥. ការផ្តោតលើការកសាងសេចក្តីល្អក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន
ការបោះបង់ការជាប់ជំពាក់នឹងអតីតកាល៖ យើងមិនអាចត្រឡប់ទៅលុបលាងកំហុសកាលពីអតីតកាលបានទេ។ អ្វីដែលយើងអាចធ្វើបាន គឺការតាំងចិត្តជាថ្មី។
ការបង្កើតថាមពលវិជ្ជមាន៖ ដោយការប្រើប្រាស់ពេលវេលាបច្ចុប្បន្ន ដើម្បីសាងកុសល និងអំពើល្អឲ្យបានច្រើនជាអតិបរមា (ប្រៀបដូចជាការចាក់ទឹកចូលទន្លេ ដើម្បីបន្សាបជាតិប្រៃនៃអំបិល) ដែលជាវិធីសាស្ត្រធ្វើឲ្យជីវិតពោរពេញដោយថាមពលវិជ្ជមាន និងភាពភ្លឺស្វាង។
៦. ការបណ្តុះមេត្តាធម៌ និងករុណាធម៌
ការមិនថ្កោលទោសអ្នកដទៃ៖ នៅពេលយើងឃើញអ្នកណាម្នាក់កំពុងរងទុក្ខវេទនា ឬធ្លាក់ខ្លួនក្នុងស្ថានភាពលំបាក យើងមិនសើចចំអក ឬមើលងាយពួកគេឡើយ ព្រោះយើងយល់ថាពួកគេកំពុងទទួលផលនៃកម្មដែលគេបានសាង។ ជំនួសមកវិញ យើងនឹងមានក្តីអាណិតអាសូរ (ករុណា) និងចង់ជួយយកអាសាពួកគេតាមលទ្ធភាពដែលអាចធ្វើទៅបានដោយក្តីមេត្តា។
សរុបសេចក្តីមក៖ អត្ថប្រយោជន៍ស្នូលនៃការសិក្សាព្រះគាថានេះ គឺការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតរបស់យើងពីការរស់នៅដោយការភ័យខ្លាច និងការលាក់បាំង មកជាការរស់នៅដោយសេចក្តីក្លាហាន ភាពស្មោះត្រង់ និងទំនួលខុសត្រូវ។ នេះគឺជាមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវឆ្ពោះទៅរកសេចក្តីសុខពិតប្រាកដទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត។
Tags:
Buddhism
