ក្នុងវិន័យបិដក #បត្តនិក្កុជ្ជនកម្ម (ការផ្កាប់បាត្រ)

#ក្នុងវិន័យបិដក #បត្តនិក្កុជ្ជនកម្ម (ការផ្កាប់បាត្រ)

ប្រសិនបើភិក្ខុសង្ឃ បានជ្រាបច្បាស់ថាទីតាំងនោះជាប្រភពនៃការបង្រៀនមិច្ឆាទិដ្ឋិ ហើយមិនបានចាត់វិធានការទប់ស្កាត់ បែរនិមន្តទៅប្រាស្រ័យទាក់ទង ផ្តល់ភាពកក់ក្តៅ ដើម្បីតែយោគយល់ ឬចង់បានលាភសក្ការៈ នោះភិក្ខុត្រូវ អាបត្តិទុក្កដ និងមានទោស លោកវជ្ជៈ (ទោសដែលមហាជនតិះដៀល ធ្វើឱ្យអ្នកមានសទ្ធាធ្លាក់ចុះ និងអ្នកគ្មានសទ្ធារឹតតែមិនជ្រះថ្លា)។

ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបានបញ្ញត្តិឱ្យគណៈសង្ឃ ត្រូវធ្វើការ "ផ្កាប់បាត្រ" (ពហិការមិនទទួលចង្ហាន់ មិនរាប់រក) ចំពោះគ្រហស្ថណាដែលប្រកបដោយអង្គ ៨ យ៉ាង ក្នុងនោះមាន "អវណ្ណំ ភាសតិ ធម្មស្ស" (ពោលតិះដៀល ឬបំបាត់គុណព្រះធម៌)។ ការយកព្រះអភិធម្ម ទៅកាឡៃខុសសភាវៈ គឺជាការបំផ្លាញព្រះធម៌យ៉ាងពិតប្រាកដ។

មានសម្ដែងក្នុង ចុល្លវគ្គ ខុទ្ទកវត្ថុក្ខន្ធកៈ (បិដកភាគ ១០ ទំព័រ១៨៩)

[២២៣] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សង្ឃត្រូវផ្កាប់បាត្រ ដល់ឧបាសកប្រកបដោយអង្គ៨ប្រការ គឺឧបាសកព្យាយាម ដើម្បីនឹងមិនឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយបានលាភ១ ព្យាយាម ដើម្បីនឹងមិនឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយបានប្រយោជន៍១ ព្យាយាម ដើម្បីមិនឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយបានទីលំនៅ១ ជេរប្រទេចពួកភិក្ខុ១ បំបែកពួកភិក្ខុឲ្យបែកចាកពួកភិក្ខុ១ ពោលតិះដៀលព្រះពុទ្ធ១ ពោលតិះដៀលព្រះធម៌១ ពោលតិះដៀលព្រះសង្ឃ១ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យផ្កាប់បាត្រ ដល់ឧបាសក ដែលប្រកបដោយអង្គ៨ប្រការនេះឯង។