មហាបុរិសលក្ខណៈ ៣២ ប្រការរបស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ
មហាបុរិសលក្ខណៈ ៣២ ប្រការ គឺជាលក្ខណៈរូបរាងកាយដ៏វិសេសវិសាល ៣២ យ៉ាង របស់ព្រះមហាបុរស ដែលមានតែព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ឬព្រះចក្រពត្តិរាជប៉ុណ្ណោះ ទើបមានគ្រប់គ្រាន់ទាំងអម្បាលណោះ។
យោងតាមក្បួនខ្នាតក្នុងព្រះត្រៃបិដក (មហាបុរិសលក្ខណសូត្រ) លក្ខណៈទាំង ៣២ ប្រការនោះ រួមមាន៖
លក្ខណៈផ្នែកព្រះបាទ (ជើង) និងព្រះហស្ត (ដៃ)
១. សុបតិដ្ឋិតបាដោ៖ មានបាតជើងរាបស្មើល្អ (ពេលដើរជាន់ដី គឺប៉ះដីស្មើគ្នាទាំងអស់)។
២. ហេដ្ឋាបាទតលេសុ ចក្កានិ ជាតានិ៖ មានរូបកង់ (ចក្រ) មានកាំ ១,០០០ ត្រង់បាតជើងទាំងពីរ។
៣. អាយតបណ្ហិ៖ មានកែងជើងវែងស្រឡូន ស្អាតបាត។
៤. ទីឃង្គុលិ៖ មានម្រាមដៃនិងម្រាមជើងវែងៗ ស្រឡូនស្អាត។
៥. មុទុតលុនហត្ថបាទោ៖ មានបាតដៃនិងបាតជើង ទន់ល្មឿយដូចជាគំនរគក្បាស។
៦. ជាលហត្ថបាទោ៖ មានសាច់ពន្លកពាសចន្លោះម្រាមដៃនិងម្រាមជើង (ដូចជាសំណាញ់ តែមិនជាប់គ្នាដូចមេមាន់ទេ គឺមានរបៀបរៀបរយស្អាត)។
៧. អុស្សង្ខបាទោ៖ មានកងជើងខ្ពស់ (ឆ្អឹងកងជើងស្ថិតនៅផ្នែកខាងលើ មិនទើសពេលដើរ)។
៨. អេណិជង្ឃោ៖ មានស្មងជើងស្រឡូនស្អាត ដូចស្មងជើងសត្វទ្រាយ (ឬសត្វប្រើស)។
លក្ខណៈផ្នែកព្រះកាយ និងស្បែក
៩. ឋិតកោ វ អនមុនមន្តោ៖ ឈរត្រង់ខ្លួន មិនបាច់ឱន ក៏អាចលូកដៃទៅស្ទាបជង្គង់បាន។
១០. កោសោហិតវត្ថគុយ្ហោ៖ មានអង្គជាតលាក់កំបាំងក្នុងស្រោម (ដូចជាដំរី ឬគោ)។
១១. សុវណ្ណវណ្ណោ៖ មានសម្បុររាងកាយភ្លឺថ្លា លឿងរេញ ដូចជាមាស។
១២. សុខុមច្ឆវិ៖ មានស្បែកម៉ដ្ឋរលោង ផូរផង់ រហូតដល់ធូលីមិនអាចតោងជាប់នឹងព្រះកាយបាន។
១៣. ឯកេកលោមោ៖ មានរោមដុះតែមួយៗសរសៃក្នុងរន្ធមួយ (មិនដុះញឹកញាប់ ឬដុះរួមគ្នានោះទេ)។
១៤. អុទ្ធគ្គលោមោ៖ មានចុងរោមងើបឡើងលើ ហើយកោងព័ទ្ធទៅខាងស្តាំ មានពណ៌ខៀវដូចផ្កាអញ្ចន។
១៥. ព្រហ្មជុជុគត្តោ៖ មានព្រះកាយត្រង់ស្មើ ដូចជាព្រហ្ម (មិនកោង ខ្នងកំប៉ោង ឬវៀចវេរឡើយ)។
លក្ខណៈផ្នែកស្មា ទ្រូង និងព្រះហស្ត
១៦. សុហុស្សទោ៖ មានសាច់ពេញត្រង់កន្លែង ៧ កន្លែង (បាតដៃទាំងពីរ បាតជើងទាំងពីរ ស្មាទាំងពីរ និងក)។
១៧. សីហបុព្វឌ្ឍកាយោ៖ មានព្រះកាយផ្នែកខាងលើ (ទ្រូង) ពេញបរិបូរណ៍ ដូចជាសត្វសីហៈ (រាជសីហ៍)។
១៨. ចិតន្តរំសោ៖ មានចន្លោះស្មាពេញស្មើ (ខ្នងរាបស្មើ គ្មានក្រឡុក)។
១៩. និគ្រោធបរិមណ្ឌលោ៖ មានរាងកាយសមាមាត្រគ្នា ដូចបរិមណ្ឌលដើមជ្រៃ (កម្ពស់ប៉ុន្មាន ប្រវែងដៃដែលសន្ធឹងចេញទៅក៏ប៉ុណ្ណោះដែរ)។
២០. សមវដ្ដក្ខន្ធោ៖ មានកមូលសមសួន ស្អាតបាត។
លក្ខណៈផ្នែកព្រះភក្ត្រ (មុខ) និងមាត់
២១. រសគ្គសគ្គី៖ មានសរសៃទទួលរសអាហារល្អប្រពៃ (ឆ្ងាញ់គ្រប់រសជាតិ ទោះអាហារគ្រើមៗក៏ដោយ)។
២២. សីហហនុ៖ មានចង្កាដូចជាចង្ការាជសីហ៍ (មូលក្លំ ពេញបរិបូរណ៍)។
២៣. ចត្តារីសទន្តោ៖ មានព្រះទន្ត (ធ្មេញ) ៤០ គត់ (ខាងលើ ២០ ខាងក្រោម ២០)។
២៤. សមទន្តោ៖ មានព្រះទន្តរៀបរយស្មើគ្នា ល្អណាស់។
២៥. អវិវរទន្តោ៖ មានព្រះទន្តជិតឈឹងគ្មានចន្លោះប្រហោងឡើយ។
២៦. សុសុក្កទន្តោ៖ មានព្រះទន្តសស្អាត ភ្លឺរលោង។
២៧. បហូតជិវ្ហោ៖ មានព្រះជិវ្ហា (អណ្តាត) ធំវែង និងទន់ (អាចលៀនចាក់បិទមុខ ឬរន្ធច្រមុះបាន ងាយស្រួលក្នុងការបញ្ចេញសម្លេង)។
២៨. ព្រហ្មស្សរោ៖ មានសម្លេងដូចជាព្រហ្ម ឬដូចជាសម្លេងសត្វករវិក (ពីរោះ លាន់ឮច្បាស់)។
លក្ខណៈផ្នែកព្រះនេត្រ (ភ្នែក) និងព្រះសិរសា (ក្បាល)
២៩. អភិនីលនេត្តោ៖ មានព្រះនេត្រ (គ្រាប់ភ្នែក) ខៀវស្រស់ ស្អាតដូចផ្កាអញ្ចន។
២០. គោបមុល្ខោ៖ មានរោមភ្នែកស្អាត ងដូចជារោមភ្នែករបស់កូនគោ។
៣១. អុណ្ណា ភមុកន្តរេ ជាតា៖ មានរោមអុណ្ណាលោម ដុះនៅចន្លោះចិញ្ចើមទាំងពីរ មានពណ៌សក្បុស ដូចគក្បាស ទន់ល្មឿយ (និងរមៀលទៅខាងស្តាំ)។
៣២. អុណ្ហីសសីសោ៖ មានព្រះសិរសា (ក្បាល) ល្អសមសួន ហាក់ដូចជាទ្រង់មកុដ ឬឈ្នួតក្បាលពីធម្មជាតិ។
ចំណាំ៖ លក្ខណៈដ៏អស្ចារ្យទាំង ៣២ ប្រការនេះ កើតឡើងដោយសារអំណាច «បុណ្យបារមី» ដែលព្រះអង្គបានសាងមកយ៉ាងច្រើនអនេកក្នុងអតីតជាតិ ដូចជាការរក្សាសីល ការធ្វើទាន ការមិនព្យាបាទសត្វ និងការជួយសង្គ្រោះអ្នកដទៃជាដើម។
----------------------------
ប្រភពៈ ស្រាវជ្រាវ
រូបភាពៈ បណ្តាញសង្គម
