ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រះសង្ឃសាវ័កដែលលោកមានសីលបរិសុទ្ធ និងគ្មានកំហុស ត្រូវបានចាត់ទុកថាជា **«បុញ្ញក្ខេត្ត»** (វាលបុណ្យ ឬស្រែបុណ្យដ៏ប្រសើររបស់លោក)។ ការជេរប្រមាថ មើលងាយ ឬចោទប្រកាន់ព្រះសង្ឃដែលគ្មានកំហុស គឺជាបាបកម្មធ្ងន់ធ្ងរណាស់ ដែលហៅថា **«ឧបវាទកម្ម»** (អរិយូបវាទ - ការពោលបង្កាច់អរិយបុគ្គល)។
យោងតាមគម្ពីរព្រះត្រៃបិដក និងអដ្ឋកថា ផលកម្មដែលអ្នកជេរប្រមាថព្រះសង្ឃគ្មានកំហុសនឹងត្រូវទទួលបាន មានដូចតទៅ៖
## ផលកម្មទាំង ១០ យ៉ាងក្នុងវគ្គ «ទណ្ឌវគ្គ»
ក្នុង**គម្ពីរធម្មបទ ខុទ្ទកនិកាយ (ទណ្ឌវគ្គ)** ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបានសម្ដែងយ៉ាងច្បាស់អំពីផលកម្មភ្លាមៗក្នុងជាតិបច្ចុប្បន្ន និងជាតិខាងមុខ សម្រាប់អ្នកដែលប្រទូស្តរាយ ឬជេរប្រមាថបុគ្គលដែលមិនប្រទូស្តតប (ព្រះសង្ឃ ឬព្រះអរហន្តដែលគ្មានកំហុស) ថាត្រូវទទួលរងនូវទុក្ខវេទនា ១០ យ៉ាង គឺ៖
> ១. ទទួលរងនូវវេទនាធ្ងន់ធ្ងរ (មានជំងឺឈឺចាប់ខ្លាំង)
> ២. វិនាសទ្រព្យសម្បត្តិ
> ③. បែកបាក់សរីរាង្គ (ពិការ ឬគ្រោះថ្នាក់ដាច់ដៃជើង)
> ៤. កើតរោគាពាធធ្ងន់ធ្ងរដែលមើលមិនជា
> ៥. កើតឆ្កួតវង្វេងស្មារតី (វិកលចរិត)
> ៦. ត្រូវរាជភ័យ (ទោសទណ្ឌពីច្បាប់ ឬរដ្ឋអំណាច)
> ៧. ត្រូវគេចោទប្រកាន់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ (រងការមួលបង្កាច់ដូចគ្នា)
> ៨. អស់សាច់ញាតិ (ញាតិសន្ដានវិនាសព្រាត់ប្រាស)
> ៩. ភោគសម្បត្តិទាំងឡាយត្រូវបំផ្លិចបំផ្លាញ (ដោយភ្លើងឆេះ ទឹកជំនន់ ឬចោរលួច)
> ១០. ពេលស្លាប់ទៅ មុខជាត្រូវទៅកើតក្នុង **«នរក»** មិនខាន។
>
## ការធ្លាក់នរកខ្ទាតឈាម៖ រឿងព្រះកោកាលិកៈ
សាក្សីកម្មដ៏ច្បាស់លាស់បំផុតមួយក្នុងគម្ពីរ **សុត្តនិបាត មហាវគ្គ (កោកាលិកសូត្រ)** គឺរឿងរ៉ាវរបស់ **ព្រះកោកាលិកៈ** ដែលបានដើរជេរប្រមាថ មួលបង្កាច់ព្រះសារីបុត្ត និងព្រះមោគ្គល្លាន (ដែលជាព្រះអរហន្តគ្មានកំហុស) ថាជាអ្នកមានចំណង់លោភលន់។
* **ផលកម្មទាន់ហន់៖** ក្រោយពីជេរប្រមាថរួច ស្រាប់តែមានបូសប៉ុនគ្រាប់ស្ពៃ កើតឡើងពេញខ្លួន ប្រែជាប៉ុនផ្លែពុទ្រា ផ្លែខ្វិត និងបែកធ្លាយខ្ទុះឈាមហូរស្រោចស្រពពេញរាងកាយ ទទួលទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់ដាច់ខ្យល់ស្លាប់។
* **ផលកម្មទៅបរលោក៖** បន្ទាប់ពីស្លាប់ទៅ គាត់បានទៅកើតក្នុង **«បទុមនរក»** (នរកផ្កាឈូក) ដែលជាថ្នាក់មួយនៃអវិចីនរក មានអាយុកាលវែងអន្លាយស្មើនឹងការយករទេះផ្ទុកគ្រាប់ល្ងពេញ រួចរើសចេញមួយគ្រាប់ៗរៀងរាល់ ១០០ ឆ្នាំ ម្តង រហូតអស់គ្រាប់ល្ងពីរទេះ ក៏នៅតែមិនទាន់អស់អាយុកាលនរកនោះដែរ។
## ផលបាបនៃការនិយាយពាក្យទ្រគោះបោះបោក (ផ្សព្វផ្សាយក្នុងគម្ពីរផ្សេងៗ)
ក្នុងគម្ពីរ **បេតវត្ថុ** ក៏មានការរៀបរាប់អំពី **«កាលកញ្ជិកាសូរិន្ទ»** ឬប្រេតខ្លះ ដែលមានរូបរាងគួរឱ្យខ្លាច មាត់ដុះដង្កូវ ឬមានអណ្តាតត្រូវរងភ្លើងឆេះជានិច្ច ដោយសារតែកាលពីជាតិមុន បានប្រើប្រាស់មាត់ពោលពាក្យជេរប្រមាថ តិះដៀល និងបង្កាច់បង្ខូចព្រះសង្ឃសាវ័ក។
## សេចក្ដីសន្និដ្ឋាន
យោងតាមគម្ពីរព្រះពុទ្ធសាសនា ការជេរប្រមាថព្រះសង្ឃដែលគ្មានកំហុស គឺជាការសាង **«វចីកម្ម»** ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។ ប្រសិនបើបុគ្គលនោះដឹងខ្លួន ហើយប្រញាប់ទៅសុំខមាទោស (សុំលះទោស) ចំពោះមុខព្រះសង្ឃអង្គនោះ ឬចំពោះមុខព្រះពុទ្ធរូប មុនពេលស្លាប់ ទើបអាចបន្ធូរបន្ថយ ឬដកដង្ហើមរួចពីកម្មនេះបានខ្លះ។ ផ្ទុយទៅវិញ បើនៅតែមានចិត្តមានះ មិនព្រមសុំខមាទោសទេ ផលវិបាកនឹងតាមលងបន្លាចទាំងក្នុងជាតិភពនេះ និងធ្លាក់នរកក្នុងជាតិខាងមុខជាដាច់ខាត។
