ហេតុគួរចាយទ្រព្យ ៤ យ៉ាង
ទ្រព្យសម្បត្តិរកបានមកហើយ មិនមែនថាមិនត្រូវអស់ទៅវិញនោះទេ ប៉ុន្តែគួរតែឲ្យអស់ទៅក្នុងហេតុដែលគួរអស់ ។ ព្រះពុទ្ធសាសនាបានបង្រៀនឲ្យមនុស្សចេះបែងចែកទ្រព្យសម្បត្តិដែលមានជា ៤ ចំណែក សម្រាប់ប្រើប្រាស់ក្នុងការចំណាយគឺ១. ចិញ្ចឹមជីវិតខ្លួនឯង មាតាបិតា បុត្រ ភរិយា ឬទាសកម្មករដែលនៅជាមួយខ្លួន ។
២. ចាយទ្រព្យដើម្បីការពារទ្រព្យ គឺចាយដោយការវៃឆ្លាត ដើម្បីដោះខ្លួនឯងឲ្យរួចពីសេចក្តីអន្តរាយផ្សេងៗ ដូចជាអន្តរាយព្រោះភ្លើង ព្រោះទឹក ឬក៏អន្តរាយព្រោះចោរជាដើម ។
៣. ចាត់ចែង សម្រាប់ជួយសង្រ្គោះញាតិ និងទុកសម្រាប់ទទួលភ្ញៀវ ដែលមកអំពីចម្ងាយ… (សំដៅដល់ពលី ៥ យ៉ាង មានញាតិពលីជាដើម ) ។
៤. ចាត់ចែងបរិច្ចាគធ្វើទាន ដល់សមណព្រាហ្មណ៍ អ្នកមានសីលជាទីស្រឡាញ់ ។
ការអស់ទៅនៃទ្រព្យសម្បត្តិ តាមវិធីដែលរៀបរាប់មកនេះ ឈ្មោះថាអស់ទៅដោយប្រពៃ មិនគួរឲ្យសោកស្តាយឡើយ តែដែលអស់ទៅហើយ ថែមទាំងគួរឲ្យរង្គៀសនោះ គឺសំដៅយកការចំណាយប្រាក់ ក្នុងរឿងអបាយមុខផ្សេងៗ ដូចជា
– ចំណាយក្នុងការដើរលេងស្រី
– ចំណាយក្នុងការផឹកទឹកស្រវឹង និងសេពគ្រឿងញៀនផ្សេងៗ
– ចំណាយក្នុងការសប្បាយបរិភោគ ក្នុងភាពជាអ្នកលេងស៊ី
– ចំណាយក្នុងការលេងល្បែងស៊ីសង
– ចំណាយក្នុងការដើលេងតាមច្រកល្ហករឿយៗ នៅពេលយប់ព្រលប់
– ចំណាយក្នុងការដើរមើលមហោសព្រ ឬល្បែងច្រៀងរាំរឿយៗ
– ប្រកបរឿយៗ នូវសេចក្តីខ្ជិលច្រអូស
– សេពគប់បាបមិត្ត ។
សេចក្តីដូចបានរៀបរាប់មកខាងលើនេះ សុទ្ធតែជាអបាយមុខទាំងអស់ បូរាណពោលថា ” អបាយមុខ ជង្រុកហិន ” ដូច្នេះត្រូវតែជៀសវាងឲ្យឆ្ងាយ បើមិនដូច្នោះទេ ពិតជាបង់ទាំងទ្រព្យ អភ័ព្វទាំងបុណ្យ និងធ្ងន់ដោយបាបមិនខាន ។
ជីវិតរបស់យើងម្នាក់ៗ មានតម្លៃណាស់សម្រាប់រង្វង់ក្រុមគ្រួសារ ។ ស្វាមីភរិយា តែងតែត្រូវការភាពស្មោះត្រង់រវាងគ្នានិងគ្នា កូនប្រុសស្រី តែត្រូវការភាពកក់ក្តៅពីឪពុកម្តាយ ចំណែកឪពុកម្តាយ ក៏ត្រូវការនូវភាពឱនលំទោននិងការស្តាប់បង្គាប់ពីកូនវិញដែរ ។
ដូច្នេះ បើសមាជិកនីមួយៗ នៃក្រុមគ្រួសារណា មិនយកទ្រព្យសម្បត្តិទៅចំណាយក្នុងរឿងអបាយមុខផ្សេងៗ ទេ ក្រុមគ្រួសារនោះ ពិតជាមានសុភមង្គល មិនមានការទាស់ទែងខ្វែងគំនិតគ្នាឡើយ ។
ការចិញ្ចឹមជីវិតស្មើនេះ សំដៅដល់ការដឹងប្រមាណក្នុងការចាយវាយទ្រព្យសម្បត្តិ មិនខ្ជះខ្ជាយ ឬថាមិនហ៊ឺហាតាមសម័យ គឺចេះសម្លឹងមើលកាលជាអនាគត ព្រោះមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលមានការកើតមកពេញលក្ខណៈជាមនុស្ស បើមិនស្លាប់ពីក្មេងទេ គង់តែនឹងក្លាយទៅជាអ្នកគ្រប់គ្រងក្រុមគ្រួសារមិនខាន ហើយអ្នកដែលអាចគ្រប់គ្រងក្រុមគ្រួសារបានល្អ មិនមែនជាមនុស្សខ្ជះខ្ជាយ ឬថា ជាមនុស្សគ្មានគំនិតឡើយ ។
ការចេះចាយវាយទ្រព្យសម្បត្តិទៅតាមគន្លងធម៌គឺជាពរដ៏ប្រសើរ សម្រាប់ឃរាវាស គ្រប់គ្នា ។លោកិយធម្មទាន ប្រែថាការឲ្យធម៌ដល់មនុស្សលោក ដោយ
ន័យថា ការឲ្យបញ្ញា ការឲ្យចំណេះវិជ្ជា សម្រាប់ធ្វើឲ្យបានចំរើន ក្នុង ឥធលោក (លោកបច្ចុប្បន្ន) និង បរលោក (លោកខាងមុខ) បានដល់ វិជ្ជា ពុទ្ធសាសនា ថ្នាក់ដំបូង ថ្នាក់កណ្តាល ថ្នាក់បំផុត វិជ្ជាអក្សរសាស្ត្រ
* វិជ្ជាពុទ្ធសាសនាចែកជា ៣ ថ្នាក់គឺ ថ្នាក់ដំបូង (ថ្នាក់ទី១), ថ្នាក់កណ្តាល (ថ្នាក់ទី២) និង ថ្នាក់បំផុត (ថ្នាកទី៣) ។ វិជ្ជាថ្នាក់ដំបូង បានដល់ ទិដ្ឋធម្មិកត្ថប្រយោជន៍ (ប្រយោជន៍បច្ចុប្បន្ន) មាន ៤ យ៉ាងគឺ ១) ឧដ្ឋានសម្បទា, ២) អារក្ខសម្បទា, ៣) កល្យាណមិត្តតា, និង ៤) សមជីវិតា ។ វិជ្ជាថ្នាក់កណ្តាលបានដល់ សម្បរាយិកត្ថប្រយោជន៍ (ប្រយោជន៍បរលោក) មាន ៤ យ៉ាងគឺ ១) សទ្ធសម្បទា, ២) សីលសម្បទា, ៣) ចាគសម្បទា, និង ៤) បញ្ញាសម្បទា ។ វិជ្ជាថ្នាក់បំផុតបានដល់ បរមត្ថប្រយោជន៍ គឺប្រយោជន៍ល្អិតសុខុម ឯកន្តបរមសុខ (សុខក្នុងព្រះ និព្វាន) មាន ៣ យ៉ាងគឺ អធិសីល, អធិសមាធិ, និង អធិបញ្ញា ។ ទាំង ៣ នេះហៅថា ត្រៃសិក្ខា ។
ស្រង់ចេញពីសៀវភៅ ” ប្រយោជន៍បីប្រការ ” រៀបរៀងដោយ ភិក្ខុវជិរប្បញ្ញោ សាន-សុជា
Tags:
Business Buddhism
