«អត់ធ្មត់មួយពេល ជួបលាភសួស្តីប្រាំបួនប្រការ»

«អត់ធ្មត់មួយពេល ជួបលាភសួស្តីប្រាំបួនប្រការ»

ក្នុងពេលខឹងសម្បា មនុស្សទូទៅតែងតែចង់យកឈ្នះចាញ់ឱ្យទាល់តែបាន បញ្ចេញវាចាឱ្យធូរទ្រូង ឬធ្វើសកម្មភាពឱ្យក្ដៅសាច់។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលទទួលបានក្នុងពេលនោះគឺតូចតាចណាស់ ឯអ្វីដែលត្រូវបាត់បង់នៅពេលក្រោយបែរជាធំធេងទៅវិញ។

ការចេះអត់ធ្មត់នូវពាក្យសម្ដីមួយម៉ាត់ ឬអត់ទ្រាំនូវរឿងរ៉ាវមួយពេល ជារឿយៗអាចជួយជៀសផុតពីគ្រោះមហន្តរាយដ៏វែងឆ្ងាយបាន។

ចាង កុងយី (Zhang Gongyi) ក្នុងរជ្ជកាលរាជវង្សថាង គឺជាបុគ្គលល្បីល្បាញខាង «អក្សរ 忍 (អត់ធ្មត់)»។ គ្រួសាររបស់លោកបានរស់នៅជុំគ្នារហូតដល់ ៩ ជំនាន់ក្រោមដំបូលផ្ទះតែមួយ មានមនុស្សរាប់រយនាក់ ដោយអ្នកលើអ្នកក្រោមមានភាពចុះសម្រុងគ្នា ហើយមិនដែលកើតមានរឿងរកាំរកូស ឬឈ្លោះប្រកែកគ្នាលើយ។

រឿងចម្លែកនេះបានល្បីសុះសាយរហូតដល់ព្រះការណ៍នៃព្រះចៅអធិរាជ តាំង កាវជុង (Tang Gaozong)។

ព្រះរាជាមានព្រះទ័យចង់ដឹងខ្លាំងណាស់ ដោយក្នុងឱកាសយាងឆ្លងកាត់ទីនោះ ព្រះអង្គបានចូលទៅសួរសុខទុក្ខគ្រួសារត្រកូលចាង ហើយសួរ ​ចាង កុងយី ថា តើមានក្បួនខ្នាតអ្វីទើបអាចរក្សាគ្រួសារធំមួយដែលមាន ៩ ជំនាន់ឱ្យរស់នៅជុំគ្នាដោយសុខសាន្តបែបនេះ?

ចាង កុងយី មិនបានមានប្រសាសន៍អ្វីឡើយ លោកគ្រាន់តែសុំក្រដាសនិងជក់ រួចសរសេរអក្សរ ១០០ តួរថ្វាយព្រះរាជា។ អក្សរទាំង ១០០ តួរនោះ គឺសុទ្ធសឹងតែជាអក្សរតែមួយ៖ «忍 (អត់ធ្មត់)»។ អក្សរ «អត់ធ្មត់» រហូតដល់មួយរយតួ។

បំណងរបស់លោកគឺ៖ ដើម្បីរក្សាភាពចុះសម្រុងគ្នានៅក្នុងផ្ទះដែលមានមនុស្សច្រើនបែបនេះ គឺគ្មានក្បួនខ្នាតអ្វីជ្រៅជ្រះឡើយ មានតែអក្សរ «អត់ធ្មត់» មួយម៉ាត់នេះប៉ុណ្ណោះ ហើយត្រូវតែអត់ធ្មត់ហើយអត់ធ្មត់ទៀត អត់ធ្មត់រាប់រយរាប់ពាន់ដង។

ម្នាក់ៗចេះយោគយល់អត់ធ្មត់ឱ្យគ្នាបន្តិច បោះបង់ចោលនូវការប៉ះទង្គិចតូចតាចឱ្យគ្នា នោះទើបផ្ទះមួយអាចសុខសាន្តទៅបាន។

ព្រះចៅអធិរាជរាជវង្សថាងមានព្រះទ័យរំភើបយ៉ាងខ្លាំង ហើយយល់ច្បាស់ថា ធម៌ក្នុងការរក្សាផ្ទះសម្បែង និងរក្សាភាពចុះសម្រុងគ្នា គឺស្ថិតនៅលើអក្សរ «អត់ធ្មត់» នេះឯង ព្រះអង្គក៏បានប្រទានរង្វាន់ដល់គ្រួសារត្រកូលចាង។

ភាពចុះសម្រុងគ្នានៃគ្រួសារធំមួយដែលមានមនុស្សរាប់រយនាក់ មិនមែនកើតឡើងដោយឯកឯងនោះទេ។ វាត្រូវបានរក្សាទុកដោយសារការអត់ធ្មត់ និងការអភ័យទោសឱ្យគ្នារាប់មិនអស់របស់មនុស្សម្នាក់ៗ។

ប្រសិនបើម្នាក់ៗនៅតែជឿជាក់លើភាពត្រឹមត្រូវរបស់ខ្លួន ឬប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ដោយមិនព្រមយោគយល់ឱ្យនរណាម្នាក់នោះទេ ម្ល៉េះសមផ្ទះដែលមានមនុស្សរាប់រយនាក់នោះ ត្រូវវឹកវរជាយូរមកហើយ។

មនុស្សលោកតែងតែគិតថា ការអត់ធ្មត់គឺជាការខាតបង់ ឬជាភាពទន់ខ្សោយ។ ត្រូវគេស្តីឱ្យមួយម៉ាត់ គឺត្រូវតែតបតវិញមួយម៉ាត់ ត្រូវគេប៉ះពាល់បន្តិច គឺត្រូវតែឆ្លើយតបវិញ ទើបចាត់ទុកថាជាមនុស្សមិនទន់ជ្រាយ។

ប៉ុន្តែតើការយកឈ្នះចាញ់បែបនោះទទួលបានអ្វីមកវិញ? ការឈ្លោះឈ្នះមួយម៉ាត់ គឺបាត់បង់ទំនាក់ទំនងមួយខ្សែ។ ការសងសឹកមួយរឿង គឺចងពៀរវេរាមួយជំពូក។ អ្វីដែលយើងទទួលបាន គឺត្រឹមតែជាការសប្បាយចិត្តបណ្តោះអាសន្នមួយពេល ប៉ុន្តែអ្វីដែលយើងបាត់បង់ គឺភាពចុះសម្រុងគ្នាដ៏យូរអង្វែង។

ការអត់ធ្មត់ មិនមែនជាភាពទន់ខ្សោយ ហើយក៏មិនមែនជាការលេបទុក្ខសោកចូលក្នុងខ្លួនឱ្យឈឺចាប់នោះដែរ។ ការអត់ធ្មត់ គឺការស្គាល់ថាតើរឿងណាគួរយកចិត្តទុកដាក់ និងរឿងណាគួរបោះបង់ចោល។ គឺជារឿងដែលយល់ថា ការប៉ះទង្គិចភាគច្រើននៅក្នុងជីវិត គ្រាន់តែជារឿងតូចតាច មិនសមនឹងយកសន្តិភាព និងទំនាក់ទំនងទៅផ្លាស់ប្តូរនោះទេ។

កំហឹងកើតឡើងហើយរលត់ទៅវិញយ៉ាងលឿន ប៉ុន្តែផលវិបាកនៃពាក្យសម្តី និងទង្វើដែលធ្វើឡើងក្នុងពេលខឹង នឹងនៅជាប់ជានិច្ច។

ការចេះអត់ទ្រាំនឹងកំហឹងមួយពេល គឺការជៀសផុតពីសេចក្តីស្តាយក្រោយជាច្រើននៅពេលខាងមុខ។ អត់ធ្មត់មួយពេល ដូរយកលាភសួស្តីប្រាំបួនយ៉ាង គឺជាចំណេញ មិនមែនជាការខាតបង់ឡើយ។

ដូច្នេះ នៅពេលដែលចង់យកឈ្នះចាញ់ ចង់បញ្ចេញពាក្យសម្តីធ្ងន់ៗ ឬចង់សងសឹក សូមផ្អាកមួយរំពេច ហើយនឹកឃើញដល់អក្សរ «អត់ធ្មត់»។ អត់ធ្មត់មួយម៉ាត់ ថយក្រោយមួយជំហាន រំលងចោលមួយរឿង ជារឿយៗជាជម្រើសដ៏ឆ្លាតវៃជាងការស្ទុះទៅដេញដោលយកឈ្នះចាញ់ឱ្យទាល់តែបាន។

ចាង កុងយី អាចរក្សាការរស់នៅជុំគ្នាដោយសន្តិវិធីបាន ៩ ជំនាន់ ត្រឹមតែប្រើអក្សរ «អត់ធ្មត់» ដែលសរសេរ ១០០ ដង។ ធម៌ក្នុងការរក្សាផ្ទះ រក្សាស្នេហា និងរក្សាខ្លួនឯង ជាលទ្ធផល ជួនកាលក៏ត្រូវបានខ្ចប់នៅក្នុងអក្សរមួយម៉ាត់នេះដែរ។ អត់ធ្មត់មួយពេល ជួបលាភសួស្តីប្រាំបួនយ៉ាង — មនុស្សដែលចេះអត់ធ្មត់ នឹងជៀសផុតពីគ្រោះថ្នាក់ រក្សាបាននូវភាពចុះសម្រុង និងរស់នៅដោយស្ងប់ស្ងាត់។

តើអ្នកយល់ស្របដែរឬទេថា នៅក្នុងទំនាក់ទំនងប្រចាំថ្ងៃ ការ «អត់ធ្មត់» និង «អភ័យទោស» ជារឿយៗត្រូវការសេចក្តីក្លាហាន និងកម្លាំងចិត្តធំធេងជាងការតបតយកឈ្នះចាញ់?