«ថយមួយជំហាន ដើម្បីឈានទៅមុខដប់ជំហាន»
នៅក្នុងក្បួនសឹកសង្គ្រាមនិងឧបាយកល ជួនកាលការថយក្រោយមិនមែនជាការបរាជ័យនោះទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីទទួលបានជំហររំកិលទៅមុខកាន់តែធំធេងជាងមុន។ មនុស្សដែលចេះតែស្ទុះទៅមុខដោយងងឹតងងល់គឺងាយនឹងរងគ្រោះខ្លាំងណាស់។ មនុស្សដែលដឹងថាពេលណាគួរថយ យោគយល់មួយជំហានដើម្បីធ្វើជាចាញ់សត្រូវ និងដើម្បីសន្សំកម្លាំង ទើបជាបុគ្គលដែលក្ដាប់បាននូវការ «ចាញ់-ឈ្នះ» ពិតប្រាកដ។
សមរភូមិ ឆឹងភូ (Battle of Chengpu) នាទសវត្សរ៍រដូវស្លឹកឈើជ្រុះនិងរដូវរងា គឺជាឧទាហរណ៍ដ៏ប្រកបដោយនិមិត្តរូបនៃការថយក្រោយដែលមានការគិតគូរយ៉ាងល្អិតល្អន់។ ទ័ពរបស់ ព្រះអង្គម្ចាស់ ជីន វិនកុង (Duke Wen of Jin) បានប្រឈមមុខជាមួយនឹងកងទ័ពរដ្ឋឈូ ដ៏ខ្លាំងក្លា។ មុនពេលបើកការប្រយុទ្ធជីន វិនកុង បានបញ្ជាឱ្យដកទ័ពថយក្រោយ ដើម្បីជៀសវាងការប៉ះទង្គិចចំមុខជាមួយសត្រូវ។
មេទ័ពនិងពលទាហានមិនយល់សោះ ក៏គិតថាទ័ពយើងកំពុងមានប្រៀប ហេតុអ្វីបានជាត្រូវថយក្រោយចាញ់ទ័ពស្រុកឈូ? នេះគឺជាអំពើទន់ជ្រាយ។ មានអ្នកខ្លះទាស់ទែងថា ព្រះអង្គជាស្ដេចបែរជាជៀសវាងកូនទាហានស្រុកឈូ គឺជាសេចក្តីអាម៉ាស់យ៉ាងខ្លាំង។
ប៉ុន្តែ ជីន វិនកុង មានហេតុផលរបស់លោក។ កាលពីមុន ពេលដែលលោកនៅកន្លែងភៀសខ្លួន លោកធ្លាប់ទទួលបានការបដិសណ្ឋារកិច្ចយ៉ាងល្អពីស្តេចឈូ ហើយលោកបានសន្យាថា ប្រសិនបើថ្ងៃក្រោយប្រទេសទាំងពីរមានសង្គ្រាមនឹងគ្នា លោកនឹងដកទ័ពថយ «បីដំណាក់» ដើម្បីសងគុណ។ ឥឡូវនេះលោក រក្សាពាក្យសន្យា ដកទ័ពថយបីដំណាក់ — ពោលគឺប្រមាណជា ៤៥ គីឡូម៉ែត្រ។
ការថយក្រោយនោះ មិនត្រឹមតែជួយរក្សាសច្ចៈប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាល្បិចកលសឹកដ៏ឆ្លាតវៃទៀតផង។ ការដកទ័ពថយរបស់ទ័ពស្រុក វិនកុង បានធ្វើឱ្យទ័ពស្រុកឈូមានចិត្តអួតអាង ដោយគិតថាទ័ពស្រុក វិនកុងភ័យខ្លាច ក៏ស្ទុះដេញតាមពីក្រោយ ហើយបន្តិចម្តងៗក៏ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងជំហរអវិជ្ជមាន និងចូលទៅក្នុងសមរភូមិដែលទ័ព វិនកុង បានរៀបចំទុកជាមុន។ កងទ័ពឈូមានចិត្តមើលងាយសត្រូវ ហើយក៏ត្រូវគេបញ្ឆោតអោយចូលទៅក្នុងអន្ទាក់។
នៅពេលដែលឱកាសមាសមកដល់ ទ័ពជីនក៏វាយបកវិញយ៉ាងសន្ធាប់។ ទ័ពឈូត្រូវកលល្បិច ហើយបាក់ទ័ពយ៉ាងដំណំ។ សមរភូមិឆឹងភូ បានជួយឱ្យ វិនកុង បញ្ជាក់ពីតំណែងជាស្ដេចត្រាញ់ដ៏មានអំណាច និងធ្វើឱ្យនគរជិតខាងញាប់ញ័រ។
ការថយក្រោយបីដំណាក់របស់ វិនកុង មិនមែនជាការថយក្រោយនៃមនុស្សដែលភ័យខ្លាចនោះទេ។
វាជាការថយក្រោយដែលរក្សាបានទាំងសច្ចៈ បញ្ឆោតបានទាំងសត្រូវឱ្យចូលអន្ទាក់ និងធ្វើឱ្យទ័ពឈូមានចិត្តអួតអាងបាត់បង់ការប្រុងប្រយ័ត្ន។ ថយមួយជំហាន ដើម្បីបោះជំហានទៅរកជ័យជំនះដ៏ធំធេង!
មនុស្សលោកតែងតែគិតថា ការទៅមុខគឺជាសញ្ញាល្អ ការថយក្រោយគឺជាសញ្ញាអាក្រក់ ហើយការចុះញ៉មគឺជាភាពទន់ជ្រាយ។ ដូច្នេះឱ្យតែជួបរឿង គឺតែងតែចង់ស្ទុះទៅមុខ មិនព្រមថយ មិនព្រមចុះញ៉ម ព្រោះខ្លាចបាត់បង់មុខមាត់ និងខ្លាចគេគិតថាខ្លួនចាញ់បៀបគេ។ ប៉ុន្តែការទៅមុខដោយគ្មានទិសដៅ និងគ្មានការគិតគូរ ជារឿយៗតែងតែរត់ទៅបុកជញ្ជាំង និងរងការបរាជ័យយ៉ាងឈឺចាប់។
អ្នកពូកែក្បួនសឹកយល់ច្បាស់ថា ការថយ និងការទៅមុខ គ្រាន់តែជាមុខពីរនៃក្ដារអុកតែមួយប៉ុណ្ណោះ។ មានពេលខ្លះត្រូវតែថយដើម្បីជៀសវាងការប៉ះទង្គិចចំមុខសត្រូវ រង់ចាំឱ្យសត្រូវលេចចេញចន្លោះប្រហោង។ មានពេលខ្លះត្រូវតែចុះញ៉ម ដើម្បីឱ្យសត្រូវមានចិត្តអំនួត និងប្រហែស រួចទើបវាយប្រហារ។ ការថយនោះមិនមែនជាការចាញ់ឡើយ ប៉ុន្តែជាផ្នែកមួយនៃផែនការយកឈ្នះ។
ទឹកនៅពេលជួបថ្មធំៗ គឺវានឹងហូរវាង មិនបុកចំឡើយ ប៉ុន្តែចុងក្រោយវានៅតែហូរទៅដល់សមុទ្រដដែល។
មនុស្សដែលចេះថយក្រោយចំពេលវេលាត្រឹមត្រូវក៏បែបនោះដែរ មិនព្យាយាមទៅបុកចំចំណុចខ្លាំងរបស់គូប្រកួតឡើយ ប៉ុន្តែចេះវាង ចេះជៀសវាង ចេះរង់ចាំ ហើយចាំវាយប្រហារលើចំណុចខ្សោយ។
ភាពលំបាកនៃការថយក្រោយ មិនមែនស្ថិតនៅលើការមិនអាចថយបាននោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើការយកឈ្នះលើ «អត្តនោម័តិ/មានះ» របស់ខ្លួនឯង។ មនុស្សដែលស្រឡាញ់ជ័យជំនះខ្លាំងពេក គឺមិនព្រមថយក្រោយឡើយ ព្រោះការថយក្រោយវាធ្វើឱ្យឈឺចាប់ដល់ «ចិត្ដអឿ» របស់គេ។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលធ្វើការធំ គឺគេផាត់ចិត្ដអឿនោះចោលមួយអន្លើ ហើយហ៊ានថយក្រោយនៅពេលដែលចាំបាច់ត្រូវថយ ព្រោះពួកគេតម្រង់ទិសទៅរកជ័យជំនះចុងក្រោយ មិនមែនជាការអួតអាងមួយពេលនោះឡើយ។
ដូច្នេះនៅក្នុងគ្រប់កិច្ចការទាំងឡាយ កុំគិតថាការថយក្រោយតែងតែជារឿងមិនល្អឱ្យសោះ។ មានការថយក្រោយខ្លះជាការចាញ់ពិតប្រាកដ ប៉ុន្តែក៏មានការថយក្រោយខ្លះជាល្បិចកល ដើម្បីឈានទៅមុខបានឆ្ងាយជាងមុន។
ការចេះបែងចែកថាតើពេលណាគួរទៅមុខ និងពេលណាគួរថយក្រោយ ទើបជាបុគ្គលដែលក្ដាប់បាននូវ «ស្ថានការណ៍»។
ថយមួយជំហាន ដើម្បីទៅមុខដប់ជំហាន។ ជីន វិនកុង ថយបីដំណាក់ ប៉ុន្តែយកឈ្នះសមរភូមិឆឹងភូ ទាំងមូល ហើយបង្កើតបានជាមហាយស។
មនុស្សឆ្លាតវៃនៅក្នុងក្បួនសឹក មិនមែនជាមនុស្សដែលស្ទុះទៅមុខគ្រប់ពេលវេលានោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាមនុស្សដែលចេះថយក្រោយចំពេលវេលា ដើម្បីទទួលបានជ័យជំនះកាន់តែធំធេងនៅខាងក្រោយ។
តើអ្នកយល់ស្របដែរឬទេថា នៅក្នុងជីវិតរស់នៅ ការចេះ «ថយក្រោយមួយជំហាន» ជារឿយៗគឺជាជម្រើសដ៏ឆ្លាតវៃ ដើម្បីរក្សាបាននូវសន្តិភាព និងបើកផ្លូវឱ្យយើងបោះជំហានទៅមុខបានកាន់តែឆ្ងាយ?
#SelfAwareness #Psychology #MentalHealth #InnerPeace #knowledgecambodia
Download