ឡៅជឺ និងទស្សនវិជ្ជាទន់ឈ្នះរឹង

ឡៅជឺ ដែលជាកំពូលគ្រូនៃលទ្ធិតាវ បានបន្សល់ទុកនូវទស្សនវិជ្ជាដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយដែលផ្ទុយពីការយល់ឃើញទូទៅ៖ ភាពទន់ភ្លន់ឈ្នះភាពរឹងត្អឹង ភាពទន់ខ្សោយឈ្នះភាពខ្លាំងក្លា។ មនុស្សទូទៅចូលចិត្តភាពរឹងមាំ ភាពខ្លាំងក្លា ដោយគិតថាវាល្អជាង។ ប៉ុន្តែ ឡៅជឺ មើលឃើញថា ភាពទន់ភ្លន់ ភាពទន់ខ្សោយ ជារឿយៗបែរជាមានភាពធន់ជាង អាចយកឈ្នះភាពរឹងត្អឹង និងភាពខ្លាំងក្លាបាន។

ឡៅជឺ យកទឹកធ្វើជាឧទាហរណ៍សម្រាប់ទស្សនៈនេះ។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ នៅក្នុងលោកនេះ គ្មានអ្វីទន់ខ្សោយជាងទឹកនោះទេ ប៉ុន្តែដើម្បីវាយបំបែកភាពរឹងត្អឹង គឺគ្មានអ្វីអាចប្រៀបនឹងទឹកបានឡើយ។ ទឹកទន់ភ្លន់ ហូរទៅកាន់ទីទាប ពេលជួបឧបសគ្គក៏ហូរបត់បែន មើលទៅហាក់ដូចជាទន់ខ្សោយ។ ប៉ុន្តែទឹកដែលហូរជានិច្ច អាចទម្លុះថ្មបាន អាចគួចយកទាំងភ្នំទៅជាមួយ។ ភាពទន់នៃទឹក ឈ្នះភាពរឹងនៃថ្ម មិនមែនដោយសារកម្លាំងមួយរំពេចនោះទេ តែដោយសារភាពតស៊ូ និងភាពបត់បែន។

លោកថែមទាំងយកឧទាហរណ៍អំពីធ្មេញ និងអណ្តាតមកបញ្ជាក់ផងដែរ។ ធ្មេញរឹង អណ្តាតទន់។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលមនុស្សចាស់ទៅ ធ្មេញដែលរឹងនឹងជ្រុះអស់ ចំណែកអណ្តាតដែលទន់នៅតែមានដដែល។ ភាពរឹងងាយនឹងបាក់បែក ងាយនឹងបាត់បង់ ចំណែកភាពទន់បែរជាធន់ អាចរស់រានបានយូរជាង។ នោះហើយជាគោលការណ៍ទន់ឈ្នះរឹង ដែលឡៅជឺបានបង្ហាញ។

មានរឿងដំណាលមួយអំពីការបង្រៀនទស្សនៈនេះរបស់ឡៅជឺ ទៅកាន់សិស្ស។ នៅពេលឡៅជឺចាស់ជរា ជិតដល់ពេលអវសាន្តជីវិត សិស្សបានមកសួរលោកថាតើមានបណ្តាំអ្វីខ្លះ។ ឡៅជឺ ហើបមាត់សួរទៅសិស្សថា៖ "តើអណ្តាតគ្រូនៅទេ?" សិស្សឆ្លើយថា៖ "នៅ។" លោកក៏សួរទៀតថា៖ "តើធ្មេញគ្រូនៅទេ?" សិស្សឆ្លើយថា៖ "ជ្រុះអស់ហើយ។" ឡៅជឺ សួរថា៖ "ឯងយល់ពីមូលហេតុទេ?" សិស្សក៏នឹកឃើញ៖ "តើមកពីភាពរឹងត្រូវបាត់បង់មុន ឯភាពទន់នៅសេសសល់មែនទេ?" ឡៅជឺ ងក់ក្បាល រួចមានប្រសាសន៍ថា គោលការណ៍នៃច្បាប់ធម្មជាតិទាំងឡាយគឺស្ថិតនៅលើចំណុចនេះឯង។

ទស្សនវិជ្ជាទន់ឈ្នះរឹងរបស់ឡៅជឺ បង្រៀនមនុស្សកុំឲ្យជក់ចិត្តតែលើភាពរឹងត្អឹង ភាពខ្លាំងក្លាពីសំបកក្រៅ។ ភាពបត់បែន ចេះទន់ភ្លន់ ចេះបន្ទាបខ្លួន ច្រើនតែមានភាពធន់ជាង អាចយកឈ្នះភាពរឹងត្អឹងបាន។ មនុស្សដែលរឹងរូសពេក មិនចេះទន់ភ្លន់ គឺប្រៀបដូចជាធ្មេញរឹង ងាយនឹងបាក់ណាស់។ ចំណែកមនុស្សដែលចេះបត់បែនទាន់ពេលវេលា ប្រៀបដូចជាអណ្តាតទន់ អាចរស់រានបានយូរ។

នៅក្នុងរបៀបរស់នៅ ទស្សនៈនេះពិតជាមានប្រយោជន៍ណាស់។ មនុស្សដែលរឹងរូសពេក មិនព្រមចាញ់អ្នកណា ប្រកាន់ខ្ជាប់ភាពរឹងត្អឹងគ្រប់រឿង គឺងាយនឹងប៉ះទង្គិច ងាយនឹងបាក់បែក។ អ្នកដែលចេះទន់ភ្លន់ត្រូវកាលៈទេសៈ ចេះអត់ឱនពេលចាំបាច់ ចេះបត់បែនតាមកាលៈទេសៈដោយមិនបាត់បង់ឫសគល់ អាចដើរបានផ្លូវវែងឆ្ងាយជាង និងមានឧបសគ្គតិចជាង។

ភាពទន់ភ្លន់មិនមែនមានន័យថាទន់ខ្សោយ កំសាកញញើត គេប្រាប់អ្វីក៏ស្តាប់ តាមខ្យល់បក់នោះទេ។ ភាពទន់ភ្លន់ដែលឡៅជឺមានប្រសាសន៍ គឺជាភាពទន់ភ្លន់ដែលមានភាពរឹងមាំខាងក្នុង ដូចជាទឹកទោះជាទន់តែក៏មានកម្លាំងទម្លុះថ្ម។ គឺចេះបត់បែនដើម្បីរក្សាឫសគល់ ចេះបន្ទាបខ្លួនដើម្បីជៀសវាងការប៉ះទង្គិចដែលគ្មានប្រយោជន៍ ចេះវាងដើម្បីចុងក្រោយនៅតែអាចសម្រេចបាននូវអ្វីដែលខ្លួនចង់បាន។

ក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទង ភាពទន់ភ្លន់ច្រើនតែឈ្នះភាពរឹងត្អឹង។ យកភាពទន់ភ្លន់ទៅយកឈ្នះភាពរឹងរូស យកភាពទន់ភ្លន់ទៅបន្សាបភាពរឹងត្អឹងរបស់ភាគីម្ខាងទៀត ច្រើនតែមានប្រសិទ្ធភាពជាងការប្រើភាពរឹងទៅទល់នឹងភាពរឹង។ ពាក្យសម្ដីទន់ភ្លន់មួយម៉ាត់ អាចរំងាប់កំហឹងបាន ចំណែកពាក្យសម្ដីរឹងត្អឹងមានតែចាក់សាំងលើភ្លើងប៉ុណ្ណោះ។

ទស្សនៈរបស់ឡៅជឺ ផ្តល់ឲ្យយើងនូវការយល់ឃើញផ្សេងមួយទៀតអំពីកម្លាំង។ កម្លាំងពិតប្រាកដ មិនមែនតែងតែជាភាពរឹងត្អឹង និងការគាបសង្កត់នោះទេ។ ជារឿយៗ ភាពបត់បែន ភាពតស៊ូ ការចេះបត់បែនទើបជាកម្លាំងពិត ជាភាពធន់ពិតប្រាកដ។ ទឹកទន់តែឈ្នះថ្មរឹង អណ្តាតទន់តែនៅគង់វង្ស ពេលដែលធ្មេញរឹងជ្រុះអស់។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន ឡៅជឺ និងទស្សនៈទន់ឈ្នះរឹង លោកបង្រៀនថា ភាពទន់ភ្លន់ ភាពទន់ខ្សោយ ជារឿយៗអាចយកឈ្នះភាពរឹងត្អឹង ភាពខ្លាំងក្លា ដូចជាទឹកទន់តែអាចទម្លុះថ្ម អណ្តាតទន់តែមានភាពធន់ជាងធ្មេញរឹង។ ទស្សនៈនេះរំលឹកយើងកុំឲ្យចូលចិត្តតែភាពរឹងត្អឹងពីសំបកក្រៅ ប៉ុន្តែត្រូវដឹងពីតម្លៃនៃភាពបត់បែន ចេះទន់ភ្លន់ ចេះបន្ទាបខ្លួនត្រូវពេល។ ព្រោះភាពដែលរឹងពេកងាយនឹងបាក់ ឯភាពទន់ភ្លន់ដែលមានភាពរឹងមាំខាងក្នុងទើបគង់វង្សយូរអង្វែង ហើយជារឿយៗអាចយកឈ្នះភាពរឹងត្អឹងបាន។