កាលពីដើម មានគេសួរទៅកាន់លោក Zhuang Zhou ថា៖ «តើអ្នកអ្នកប្រាជ្ញ យកអ្វីមកដើម្បីចិញ្ចឹមបីបាច់រូបកាយ និងចិត្តគំនិត?»
លោក Zhuang Zhou បានឆ្លើយតបថា៖ «យកភាពស្ងប់ស្ងាត់មកចិញ្ចឹម យកភាពឯកោមកបីបាច់។»
ភាពឯកោ មិនមែនមានន័យថាគ្មាននរណាម្នាក់នៅក្បែរនោះឡើយ។
ប៉ុន្តែវាជាភាពហ៊ានឈរឱ្យនៅស្ងៀម ក្នុងខណៈពេលដែលអ្នកដទៃកំពុងតែខ្វល់ខ្វាយប្រជែងគ្នាយ៉ាងវឹកវរ។
មនុស្សទន់ជ្រាយរមែងខ្លាចការនៅម្នាក់ឯង។ ព្រោះពួកគេមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងសំឡេងជន្លួញដាស់តឿនដែលឆ្លុះបញ្ចាំងចេញពីក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់ខ្លួនឯងបាន។
ចំណែកឯមនុស្សរឹងមាំវិញ តែងតែចាត់ទុកភាពឯកោប្រៀបដូចជាដូវរងា។ មើលទៅហាក់បីដូចជាត្រជាក់ស្រទំ ប៉ុន្តែវាជាពេលវេលាដែលរុក្ខជាតិ និងវត្ថុសព្វសារពើទាំងឡាយកំពុងសន្សំកម្លាំងធាតុយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។
មនុស្សដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ថ្ងៃខែដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ តែងតែយល់ច្បាស់ថា៖
បើគ្មានភាពឯកោ គឺមិនអាចយល់ដឹងបានស៊ីជម្រៅឡើយ។
បើគ្មានភាពស្ងប់ស្ងាត់ គឺមិនអាចមានប្រាជ្ញាភ្លឺស្វាងឡើយ។
ត្បូងដែលនៅក្នុងថ្ម ត្រូវតែស៊ូទ្រាំនៅក្នុងភាពងងឹតយ៉ាងយូរ ទើបអាចបញ្ចេញពន្លឺចែងចាំងមកខាងក្រៅបាន។
មនុស្សនៅក្នុងឆាកជីវិត ក៏ត្រូវតែឆ្លងកាត់ភាពឯកោ ទើបអាចហ្វឹកហាត់ចិត្តគំនិតឱ្យរឹងមាំ និងមានលំនឹងបាន។
ភាពរឹងមាំ និងម្ចាស់ការលើខ្លួនឯងពិតប្រាកដ មិនមែនជាការនិយាយខ្លាំងៗនៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្សឡើយ។ ប៉ុន្តែវាជាការរក្សាខ្លួនឱ្យបានល្អនៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។ មិនលំអៀង និងមិនរង្គោះរង្គើ។
មនុស្សដែលខ្លាចភាពឯកោ នឹងតែងតែត្រូវការអ្នកដទៃដើម្បីមកបញ្ជាក់ពីតម្លៃរបស់ខ្លួន។
រីឯមនុស្សដែលហ៊ានស៊ូទ្រាំនឹងភាពឯកោ រមែងបញ្ជាក់ពីតម្លៃខ្លួនឯងតាមរយៈភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងសេចក្តីស្ងប់ក្នុងចិត្ត។
លុះត្រាតែអ្នកអាចឈរម្នាក់ឯងបានដោយរឹងមាំ ទើបអ្នកដឹងថាខ្លួនឯងមានឫសគល់មាំទាំគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីកុំឱ្យព្យុះភ្លៀងនៃឆាកជីវិតមកបក់បោកយាយីបាន។
