"វាលពិឃាតទី២ នៃអំពើអមនុស្សធម៌ដ៏អាក្រក់បំផុត បង្កើឡើងដោយថៃ នៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍

 "វាលពិឃាតទី២ នៃអំពើអមនុស្សធម៌ដ៏អាក្រក់បំផុត បង្កើឡើងដោយថៃ នៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍"

កំណតត្រារបស់លោក ហិនរី ខាំ (Henry Kamm) ៖ The New York Times បានចុះផ្សាយពីការបង្ខំបញ្ជូនត្រឡប់ និងការស្លាប់នៃជនភៀសខ្លួនកម្ពុជាជាង ៣០,០០០ នាក់"

ព្រឹត្តិការណ៍បង្ខំបញ្ជូនជនភៀសខ្លួនខ្មែរត្រឡប់មកវិញនៅតំបន់ជួរភ្នំដងរែក ជិតប្រាសាទព្រះវិហារ ក្នុងខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៧៩ គឺជាទំព័រប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ខ្មៅងងឹតបំផុតមួយ និងជាវិបត្តិមនុស្សធម៌ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ (Humanitarian Crisis) បន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ (ខ្មែរក្រហម)។

សោនាដកម្មដែលត្រូវបានគេប្រសិទ្ធនាមថា «សោនាដកម្មភ្នំខ្មោច» នេះ បានក្លាយជាប្រធានបទក្តៅគគុកដែលប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយអន្តរជាតិ និងអង្គការសហប្រជាជាតិបានថ្កោលទោសយ៉ាងខ្លាំងចំពោះទង្វើរបស់អាជ្ញាធរថៃ។

I- បរិបទនយោបាយ និងមេដឹកនាំថៃក្នុងសម័យនោះ÷

នៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧៩ ប្រទេសថៃបានស្ថិតនៅក្រោមការដឹកនាំរបស់រដ្ឋាភិបាលយោធា ដែលមាន លោកឧត្តមសេនីយ៍ គ្រៀងសាក់ ឆម៉ាណាន់ (General Kriangsak Chomanan) ជានាយករដ្ឋមន្ត្រី (កាន់តំណែងពីឆ្នាំ ១៩៧៧ ដល់ ១៩០) និងជាស្ថាបនិក របស់ក្រុម PTT ។

ក្រោមកិច្ចបញ្ជាផ្ទាល់ពីរដ្ឋាភិបាលរបស់លោក គ្រៀងសាក់ ឆម៉ាណាន់ និងមេទ័ពភូមិភាគរបស់ថៃ គោលនយោបាយរុញច្រានជនភៀសខ្លួនដោយបង្ខំ (Forced Repatriation Policy) ត្រូវបានអនុវត្តយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ដោយសារថៃ យកលេស "បារម្ភពីបញ្ហាសន្តិសុខជាតិ និងបន្ទុកសេដ្ឋកិច្ច" ស្របពេលដែលលំហូរជនភៀសខ្លួនកម្ពុជារាប់សែននាក់បានសម្រុកចូលទៅក្នុងទឹកដីថៃ។

II- កាលបរិច្ឆេទច្បាស់លាស់ និងការចុះផ្សាយរបស់កាសែត The New York Times÷

សោនាដកម្មនៃការរុញច្រានជនភៀសខ្លួនចុះពីលើភ្នំដងរែកនេះ បានចាប់ផ្តើមឡើងជាផ្លូវការពី ថ្ងៃទី៨ ដល់ថ្ងៃទី១៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៧៩ (June 8–15, 1979) ដោយក្នុងនោះការបង្ខំឱ្យដើរចុះតាមច្រកភ្នំដងរែកក្បែរប្រាសាទព្រះវិហារបានឈានដល់ចំណុចកំពូលនៅចន្លោះថ្ងៃទី១២-១៣ ខែមិថុនា។

លោក ហិនរី ខាំ (Henry Kamm) អ្នកយកព័ត៌មានជើងចាស់ និងជាម្ចាស់រង្វាន់ Pulitzer របស់កាសែតអាមេរិក The New York Times បានចុះផ្សាយអត្ថបទជាបន្តបន្ទាប់នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៧៩ ដោយដំបូងឡើយ លោកបានរាយការណ៍ថា មានជនភៀសខ្លួនប្រមាណ ៣០,០០០ នាក់ ត្រូវបានកងទ័ពថៃបង្ខំឱ្យឆ្លងដែនត្រឡប់មកវិញទាំងបង្ខំ។ ប៉ុន្តែ ក្រោយពេលព្រឹត្តិការណ៍នេះត្រូវបានបញ្ចប់សព្វគ្រប់ និងឆ្លងកាត់ការស៊ើបអង្កេតយ៉ាងលម្អិត តួលេខពិតប្រាកដត្រូវបានរកឃើញថាមានចំនួនច្រើនជាងនេះ។

១- ទិន្នន័យផ្លូវការរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិ និងទីភ្នាក់ងារសង្គ្រោះ

យោងតាមរបាយការណ៍បូកសរុបផ្លូវការរបស់ ស្នងការជាន់ខ្ពស់អង្គការសហប្រជាជាតិទទួលបន្ទុកជនភៀសខ្លួន (UNHCR)  គណៈកម្មាធិការអន្តរជាតិកាកបាទក្រហម (ICRC) ព្រមទាំងសៀវភៅស្រាវជ្រាវប្រវត្តិសាស្ត្រអន្តរជាតិជាច្រើន បានបញ្ជាក់ថា៖ចំនួនប្រជាជនខ្មែរដែលត្រូវបានកងទ័ពថៃដឹកតាមរថយន្តក្រុង រួចបង្ខំឱ្យដើរចុះតាមចំណោទភ្នំ និងចោលដីមីន (Minefields) មានចំនួនចន្លោះពី ៤២,០០០ នាក់ ទៅ ៤៥,០០០ នាក់។

ជនភៀសខ្លួនរាប់ពាន់នាក់បានបាត់បង់ជីវិតដោយសារការជាន់មីន ការដាច់បាយ ដាច់ទឹក ជំងឺដង្កាត់ និងការបាញ់ប្រហារពីសំណាក់កងទ័ពថៃ នៅពេលដែលពួកគេព្យាយាមរត់ត្រឡប់ទៅរកសុវត្ថិភាពវិញ។

ព្រឹត្តិការណ៍នេះត្រូវបានចាត់ទុកជាការរំលោភយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរលើគោលការណ៍ច្បាប់អន្តរជាតិមិនបណ្តេញត្រឡប់ (Principle of Non-Refoulement)។

III- ការចោទប្រកាន់អំពីការបង្ខាំងក្នុងទូកុងថឺន័រ និងការទម្លាក់ចូលសមុទ្រ÷

ក្រៅពីសោនាដកម្មនៅលើជួរភ្នំដងរែក ក៏មានរបាយការណ៍ និងការចោទប្រកាន់ដ៏គួរឱ្យរន្ធត់មួយទៀតទាក់ទងនឹងការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញលើជនភៀសខ្លួនតាមផ្លូវទឹក។

ដែលបែកធ្លាយកាលពីឆ្នាំ២០០៧ (2007) ក្នុងអំឡុងពេលមានជម្លោះនយោបាយផ្ទៃក្នុងប្រទេសថៃ ក្រុមអ្នកនយោបាយបក្សប្រឆាំងរបស់ថៃ និងសកម្មជនសិទ្ធិមនុស្សបានលើកឡើងជាសាធារណៈអំពីការរកឃើញសម្ងាត់មួយ ដោយមានការអះអាងថា នៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧៩-១៩៨០ ក្រៅពីការរុញច្រានតាមច្រកព្រំដែនគោក ក៏មានជនភៀសខ្លួនកម្ពុជាមួយចំនួន រួមទាំងសាកសព ត្រូវបានអាជ្ញាធរយោធាថៃបង្ខាំងដាក់ក្នុង ទូកុងថឺន័រ (Containers) រួចដឹកតាមកប៉ាល់យកទៅទម្លាក់ចោលក្នុងសមុទ្រឈូងសមុទ្រថៃ (Gulf of Thailand) ដើម្បីបំបាត់ភស្តុតាង។

ទោះបីជាតួលេខ នៃការបាត់ខ្លួនតាមផ្លូវទឹកនោះ ត្រូវបានប្រភពខ្លះប៉ាន់ស្មានថាអាចមានចំនួនច្រើនរហូតដល់រាប់ម៉ឺននាក់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែទិន្នន័យផ្លូវការ និងការបញ្ជាក់ជាលក្ខណៈវិទ្យាសាស្ត្រលើចំនួនជនរងគ្រោះសរុបក្នុងករណីកុងថឺន័រនេះ នៅតែជាប្រធានបទដ៏រសើប និងខ្វះការបើកចំហរ (លាក់បាំង) ឯកសារសម្ងាត់ពីរដ្ឋាភិបាលយោធាថៃ។

IV- ភាពស្ងៀមស្ងាត់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រ÷

ជាសំណួរដ៏ចាក់ដោតថា ហេតុអ្វីបានជារដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាមិនសូវលើកយកបញ្ហានេះមកជជែកជាសាធារណៈ?

មូលហេតុចម្បងគឺគោលនយោបាយ «ការរក្សាទំនាក់ទំនងល្អជាមួយប្រទេសជិតខាង» (Good Neighborliness)។ ក្នុងន័យនេះ៖

១. ស្ថិរភាពសេដ្ឋកិច្ច និងសន្តិភាពតាមព្រំដែន៖ការចៀសវាងការជីកកកាយមុខរបួសប្រវត្តិសាស្ត្រ គឺជាយុទ្ធសាស្ត្រដើម្បីរក្សាស្ថិរភាពវិនិយោគ និងទំនាក់ទំនងការទូត។

២. ភាពខុសគ្នានៃការប្រើប្រាស់ប្រវត្តិសាស្ត្រ៖ ខណៈថៃប្រើប្រាស់ «មនោគមវិជ្ជាជាតិនិយម» (Nationalist Ideology) ដើម្បីបង្រួបបង្រួមជាតិ និងបង្កើតនិទានកថាការពារជាតិ កម្ពុជាវិញហាក់ជ្រើសរើសផ្លូវ «ផ្សះផ្សា» ដើម្បីស្តារប្រទេសជាតិឡើងវិញ។

៣. ការប្តូរជំនាន់៖ មេដឹកនាំជំនាន់ក្រោយផ្ដោតលើការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចជាអាទិភាព លើសពីការទាមទារសំណងប្រវត្តិសាស្ត្រ។

ទោះជាយ៉ាងណា ការមិនលើកឡើងមិនមែនមានន័យថា «ប្រជាពលរដ្ឋ» ត្រូវបំភ្លេចឡើយ។ ការចងចាំគឺមិនមែនដើម្បី «ចងកំហឹង» នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការទាមទារនូវ «ការទទួលស្គាល់ការពិត» (Historical Recognition) ដើម្បីជាមេរៀន។

V- សាររំលឹកដល់មនសិការជាតិ÷

ក្នុងនាមជាកូនខ្មែរគ្រប់រូប យើងត្រូវចងចាំនូវ «សោនាដកម្មភ្នំខ្មោច» នេះ ដោយសារមូលហេតុ៖

១. កិត្តិយសដល់ជនរងគ្រោះ៖ ការចងចាំគឺជាការគោរពដល់ការបាត់បង់ជីវិតរបស់ជនរួមជាតិជាង ៤២,០០០ នាក់។

២. មេរៀននៃភាពបែកបាក់៖ ព្រឹត្តិការណ៍នេះបង្ហាញថា នៅពេលជាតិបែកបាក់ ជោគវាសនាពលរដ្ឋនឹងក្លាយជាកង់កាំបិតរបស់បរទេស។ ការរួបរួមគឺជាខែលការពារដ៏រឹងមាំបំផុត។

៣. យុត្តិធម៌ប្រវត្តិសាស្ត្រ៖ ការកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅសិក្សា និងស្ថាប័នឯករាជ្យ គឺជារឿងចាំបាច់ ដើម្បីឱ្យកូនចៅជំនាន់ក្រោយដឹងពីតម្លៃនៃសន្តិភាព និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ។

«យើងមិនបំភ្លេច ដើម្បីយើងមិនឱ្យប្រវត្តិសាស្ត្រដដែលៗកើតឡើងទៀតឡើយ»។

ការកសាងសារមន្ទីរ ឬការកត់ត្រាដោយផ្អែកលើឯកសារអន្តរជាតិ គឺជាមធ្យោបាយដ៏សមស្របដើម្បី «ចងចាំដោយបញ្ញា» មិនមែន «ចងកំហឹងដោយអារម្មណ៍» នោះទេ។

IV- ឯកសារយោង (References)÷

១. The New York Times (1979): អត្ថបទរាយការណ៍ដោយលោក Henry Kamm ស្តីពីវិបត្តិជនភៀសខ្លួនកម្ពុជានៅព្រំដែនថៃ។

២. UNHCR Reports (1979-1980): របាយការណ៍ស្តីពីការបង្ខំបញ្ជូនជនភៀសខ្លួនត្រឡប់វិញដោយខុសច្បាប់នៅប្រាសាទព្រះវិហារ (The Forced Repatriation at Preah Vihear).

៣. William Shawcross (1984): សៀវភៅ "The Quality of Mercy: Cambodia, Holocaust and Modern Conscience"។

៤. Thai Political Records (2007 Controversy): កំណត់ត្រានៃការចោទប្រកាន់ពីបក្សប្រឆាំងថៃ ស្តីពីការលាក់បំបាំងសាកសពជនភៀសខ្លួនក្នុងទូកុងថឺន័រនាទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៧០។

 #UNSC #ICC #UN #drone #war3 #nuclear #missile #war1 #war2 #war #thaigirl #thailand🇹🇭 #ScammerAlert #scammers #thailand #JusticeForCambodia #Thailandopenfire #ThaiPolitics #OnlineScam #scammer #boycott #thailandtravel #thai