វិហារវិមាន ទី ៦
[៤៤] (ព្រះមោគ្គល្លានសួរថា) "ម្នាលទេវតា នាងមានសម្បុរដ៏រុងរឿង។ ... ដូចផ្កាយព្រឹក។ កាលដែលនាងកំពុងរាំនោះ សំឡេងទិព្វទាំងឡាយគួរស្តាប់ គួររីករាយនៃចិត្ត រមែងលាន់ឮអំពីអវយវៈតូចធំដោយសព្វគ្រប់។ កាលដែលនាងកំពុងរាំនោះ ក្លិនទិព្វទាំងឡាយមានក្លិនក្រអូបជាទីរីករាយនៃចិត្ត រមែងផ្សាយចេញអំពីអវយវៈតូចធំដោយសព្វគ្រប់។ កាលនាងងាកកាយ គ្រឿងប្រដាប់ទាំងឡាយព្ធដ៏ផ្នួងសក់ ក៏ឮសូរគឹកកង ដូចតូរ្យតន្ត្រីប្រកបដោយអង្គ ៥។ គ្រឿងប្រដាប់ត្រចៀកត្រូវខ្យល់បក់មកប៉ះក៏កម្រើកដោយខ្យល់ ឮសូរគឹកកងដូចតូរ្យតន្ត្រីប្រកបដោយអង្គ ៥។ កម្រងផ្កាណាព្ធដ៏សិរ្សៈរបស់នាង មានក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ ជាទីរីករាយនៃចិត្ត (ក្លិននៃផ្កាកម្រងនោះ) រមែងផ្សាយទៅសព្វទិស ដូចដើមឪឡោក។ នាងតែងធុំក្លិនក្រអូបនោះ តែងឃើញរូបដែលមិនមែនជារបស់មនុស្ស។ ម្នាលទេវតា អាត្មាសួរហើយ នាងចូរប្រាប់ នេះជាផលនៃកម្មអ្វី?"
(ទេវតាឆ្លើយថា) "បពិត្រព្រះអនុរុទ្ធដ៏ចម្រើន (នាង វិសាខា) ជាសំឡាញ់របស់ខ្ញុំ បានឱ្យជាងធ្វើមហាវិហារទៀបក្រុងសាវត្ថី ឧទ្ទិសចំពោះព្រះសង្ឃ។ ខ្ញុំជ្រះថ្លារីករាយចំពោះវិហារនោះ។ ព្រោះឃើញនូវផ្ទះគឺវិហារជាទីស្រឡាញ់នេះ ទើបវិមានដែលខ្ញុំបានហើយ ដោយអនុមោទនាដ៏បរិសុទ្ធនោះឯង ជាវត្ថុអស្ចារ្យ គួររមិលមើល ក៏ខ្ពស់ទៅព្ធដ៏អាកាសអស់ ១៦ យោជន៍ជុំវិញ ដោយបុញ្ញឫទ្ធិនៃខ្ញុំ។ ផ្ទះកំពូលជាលំនៅរបស់ខ្ញុំ ដូចគេចែកដោយចំណែកស្មើគ្នា រុងរឿងភ្លឺទូទៅអស់ ១០០ យោជន៍ជុំវិញ។ ឯស្រះបោក្ខរណីទាំងឡាយរបស់ខ្ញុំក្នុងទីនេះ ដែលពួកត្រីទិព្វនៅអាស្រ័យហើយ មានទឹករងថ្លា ក្រាលដោយខ្សាច់មាស ដេរដាសដោយឈូកផ្សេងៗ ធ្លូកដោយឈូកសទាំងឡាយ មានក្លិនក្រអូបជាទីគាប់ចិត្ត ដែលខ្យល់បក់ផ្សាយទៅ។ ដើមព្រីង ខ្នុរ ត្នោត ដូង ព្រៃ និងឈើផ្សេងៗ ទាំងឡាយដុះជិតលំនៅខាងក្នុង មិនបាច់ដាំឡើយ។ (វិមាននោះ) សឹងរងំដោយតូរ្យតន្ត្រីផ្សេងៗ គឹកកងដោយពួកស្រីអប្សរ។ ទោះជនណាឃើញខ្ញុំក្នុងការយល់សប្ដិ ជននោះឯងគង់ត្រេកអរ។ វិមានបែបនេះជាទីអស្ចារ្យ គួររមិលមើល ភ្លឺព្រោងព្រាតដោយសព្វគ្រប់ កើតឡើងដោយបុញ្ញកម្មទាំងឡាយរបស់ខ្ញុំ។ បុគ្គលធ្វើនូវបុណ្យទាំងឡាយ។"
(ព្រះអនុរុទ្ធត្ថេរសួរថា) "វិមានដែលនាងបានហើយ ដោយអនុមោទនាដ៏បរិសុទ្ធនោះឯង ជាទីអស្ចារ្យ គួររមិលមើល។ ម្យ៉ាងទៀត នារីណាបានឱ្យនូវទាន នាងចូរប្រាប់នូវគតិរបស់នារីនោះ តើទៅកើតក្នុងទីណា?"
(ទេវតាឆ្លើយថា) "បពិត្រលោកដ៏ចម្រើន ស្រីសំឡាញ់របស់ខ្ញុំណាបានឱ្យជាងធ្វើមហាវិហារដើម្បីសង្ឃ ស្រីសំឡាញ់នោះ (គឺនាងវិសាខា) ជាស្ត្រីមានធម៌ដឹងច្បាស់ បានឱ្យទានហើយ បានទៅកើតក្នុងទេវលោកជាន់និម្មានរតី បានជាបជាបតីនៃទេវរាជឈ្មោះ សុនិម្មិត។ លោកម្ចាស់សួររកនូវនារីណាថា នារីនោះទៅកើតក្នុងទីណា? ផលនៃកម្មរបស់នារីនោះមិនគប្បីគិតឡើយ។ បពិត្រលោកដ៏ចម្រើន ខ្ញុំបានដោះស្រាយតាមសេចក្ដីពិតមិនប្រែប្រួល។ ព្រោះហេតុនោះ លោកម្ចាស់ចូរបបួលពួកជនដទៃថា៖ 'អ្នកទាំងឡាយចូរត្រេកអរឱ្យទានចំពោះសង្ឃផង។ អ្នកទាំងឡាយចូរមានចិត្តជ្រះថ្លាស្តាប់ធម៌ផង។ ការបានអត្តភាពជាមនុស្សដែលគេកម្របានដោយងាយ អ្នកទាំងឡាយក៏បានហើយ។ ព្រះពុទ្ធមានសំឡេងដូចព្រហ្ម មានព្រះធម្មាដូចមាស ជាអធិបតីក្នុងផ្លូវ បានសម្ដែងនូវទានជាផ្លូវណា ទក្ខិណាទាន (ដែលបុគ្គលឱ្យហើយ) ចំពោះសង្ឃណា ជាទានមានផលច្រើន អ្នកទាំងឡាយចូរត្រេកអរឱ្យទានទាំងឡាយ (នោះ) ចំពោះសង្ឃ (នោះ) ចុះ។ បុគ្គលទាំងឡាយណា ៨ ពួក ដែលសប្បុរសទាំងឡាយសរសើរហើយ បើរាប់ជាគូបាន ៤ គូ បុគ្គលទាំងឡាយនោះ ជាសាវ័កនៃព្រះសុគត លោកគួរដល់ទក្ខិណាទាន។ ទានទាំងឡាយដែលបុគ្គលឱ្យហើយ ចំពោះទក្ខិណេយ្យបុគ្គលទាំងឡាយនុ៎ះជាទានមានផលច្រើន។ បុគ្គល ៤ ពួកតាំងនៅក្នុងមគ្គ បុគ្គល ៤ ពួកតាំងនៅក្នុងផល នេះឈ្មោះថាព្រះសង្ឃ។ លោកប្រតិបត្តិត្រង់ប្រកបដោយបញ្ញា និងសីល។ បុណ្យឱ្យផលក្នុងបច្ចុប្បន្ន ដែលពួកសត្វជាមនុស្សប្រាថ្នានូវបុណ្យកាលបូជាកាលធ្វើ បានឱ្យហើយចំពោះសង្ឃ ជាទានមានផលច្រើន។
ព្រោះថាព្រះសង្ឃនុ៎ះ ជាព្រះសង្ឃមានគុណធំទូលាយ។ ព្រះសង្ឃនុ៎ះ ដូចជាសាគរដែលទ្រទ្រង់នូវទឹក មានជម្រៅរាប់មិនបាន។ ពួកសាវ័កអ្នកមានសេចក្ដីព្យាយាមប្រសើរជាងនរៈទាំងនេះ ជាអ្នកប្រសើរមែនពិត ជាអ្នកធ្វើនូវពន្លឺគឺញាណ សម្ដែងនូវធម៌។ ពួកសត្វណាបានឱ្យទានឧទ្ទិសចំពោះព្រះសង្ឃ (ទាននោះ) ឈ្មោះថាពួកសត្វទាំងនោះបានឱ្យល្អហើយ បូជាតូចល្អហើយ បូជាធំល្អហើយ។ សង្ឃគតាទក្ខិណាទាននោះដែលបុគ្គលដំកល់ទុកល្អហើយ ជាទានមានផលច្រើន។ ដែលព្រះពុទ្ធទ្រង់ជ្រាបច្បាស់នូវលោក កាលរឭករឿយនូវបុណ្យប្រាកដដូច្នោះ រមែងកើតសេចក្ដីត្រេកអរ ត្រាច់រង្គាត់ទៅក្នុងលោក។ ជនទាំងនោះកំចាត់បង់នូវមន្ទិលគឺសេចក្ដីកំណាញ់ ព្រមទាំងឫស ជាអ្នកមិនមានគេតិះដៀល បានរមែងទៅកាន់ឋានសួគ៌។"
ចប់ វិហារវិមាន ទី ៦។
ចប់ ភាណវារៈ ទី ២។
