«ភាគទី៦»
លោកគ្រូគង្វាល ដឺ ស៊ីលវ៉ា បានចោទប្រកាន់ពុទ្ធសាសនិកថា ជាអ្នកថ្វាយបង្គំដុំថ្ម ដុំឥដ្ឋ និងឈើ (ដែលជារូបចម្លាក់គ្មានវិញ្ញាណ គ្មានដឹងខុសត្រូវអ្វីទាំងអស់។ គម្ពីរគ្រីស្តសាសនាហាមដាច់ខាតចំពោះការថ្វាយបង្គំរូបព្រះដទៃ ឬរូបចម្លាក់ដែលធ្វើឡើងដោយដៃមនុស្ស។
ព្រះភិក្ខុ គុណានន្ទ បានពន្យល់បកស្រាយភ្លាមៗថា ពុទ្ធសាសនិកមិនដែលគោរពដុំថ្ម ឬឈើនោះជាព្រះជាម្ចាស់ ឬសុំសេចក្តីសង្គ្រោះពីព្រះពុទ្ធរូបនោះឡើយ។ ព្រះពុទ្ធរូប និងដើមពោធិ៍ គ្រាន់តែជា «ឧទ្ទិសកចេតិយ» (និមិត្តរូបតំណាង) ដែលជួយរំលឹកដល់គុណូបការៈ និងព្រះធម៌របស់ព្រះបរមគ្រូប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះអង្គបានវាយបកទៅវិញថា ចុះទម្រង់នៃការលុតជង្គង់នៅចំពោះមុខរូបសញ្ញាឈើឆ្កាង ឬរូបគំនូរផ្សេងៗនៅក្នុងព្រះវិហារគ្រីស្តវិញ តើវាមិនមែនជាការគោរពនិមិត្តរូបដូចគ្នាទេឬ?
ភាគីគ្រីស្តបានលើកឡើងថា ឋានសួគ៌ និងនរក គឺជាកន្លែងស្ថិតស្ថេរអចិន្ត្រៃយ៍ ។ មនុស្សដែលជឿលើព្រះ និងធ្វើល្អ នឹងត្រូវទៅរស់នៅស្ថានសួគ៌ជាមួយព្រះជាម្ចាស់ជារៀងរហូត ចំណែកអ្នកដែលមិនជឿ និងធ្វើបាប នឹងត្រូវធ្លាក់នរក ទទួលរងទារុណកម្មក្នុងភ្នក់ភ្លើងអស់កល្បជានិច្ច ដោយគ្មានឱកាសត្រឡប់ក្រោយឡើយ។
ព្រះភិក្ខុ គុណានន្ទ បានរិះគន់គំនិតរឿង «ទណ្ឌកម្មអស់កល្បជានិច្ច» នេះយ៉ាងខ្លាំង ដោយព្រះអង្គលើកឡើងថា វាមិនសមហេតុផលទាល់តែសោះដែលមនុស្សម្នាក់ធ្វើខុសក្នុងរយៈពេលខ្លីនៃជីវិត (ត្រឹមតែប៉ុន្មានទសវត្សរ៍) ប៉ុន្តែបែរជាត្រូវទទួលទោសរងទុក្ខវេទនារហូតគ្មានទីបញ្ចប់ (រាប់លានៗឆ្នាំ)។ នៅក្នុងពុទ្ធសាសនា ឋានសួគ៌ និងនរក (ដកស្រង់ពីទ្រឹស្តីត្រៃភូមិ) មិនមែនជាកន្លែងអចិន្ត្រៃយ៍ទេ វាគ្រាន់តែជាកន្លែងរង់ចាំសោយផលបុណ្យ ឬផលបាបបណ្តោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ។ កាលណាអស់កុសលកម្ម ឬអកុសលកម្មនោះហើយ សត្វលោកនឹងត្រូវស្លាប់ទៅចាប់ជាតិថ្មីទៀត ទៅតាមកម្មផលរបស់ខ្លួន គ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវជាប់គុកនរកអស់កល្បនោះឡើយ។
ភាគីគ្រីស្តបានលើកឡើងថា ព្រះពុទ្ធសាសនាមើលស្រាលលើស្ត្រី ដោយមិនអនុញ្ញាតឱ្យស្ត្រីអាចសម្រេចធម៌ខ្ពស់បំផុត ឬក្លាយជាព្រះពុទ្ធបានឡើយ ហើយថែមទាំងមានវិន័យតឹងរ៉ឹងដាក់លើស្ត្រី (ដូចជាភិក្ខុនីជាដើម)។ ពួកគេអះអាងថា គ្រីស្តសាសនាផ្តល់តម្លៃដល់ស្ត្រីស្មើភាពគ្នានៅចំពោះភក្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់។
ព្រះភិក្ខុ គុណានន្ទ បានបដិសេធ និងបង្ហាញថា ព្រះពុទ្ធគឺជាស្ថាបនិកសាសនាដំបូងគេបង្អស់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលបានបង្កើត «ភិក្ខុនីសង្ឃ» និងប្រកាសថា ស្ត្រីមានសមត្ថភាពពេញលេញក្នុងការសម្រេចព្រះអរហត្តផល (ដកស្រង់ពីរឿងរ៉ាវរបស់ព្រះនាងមហាបជាបតីគោតមី និងភិក្ខុនីដទៃទៀត)។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គបានដកស្រង់ខគម្ពីរគ្រីស្ត (ដូចជាសំបុត្ររបស់សាវកប៉ុល) ដែលបង្គាប់ឱ្យស្ត្រីត្រូវនៅស្ងៀមក្នុងព្រះវិហារ និងត្រូវស្តាប់បង្គាប់ប្តីគ្រប់បែបយ៉ាង ដោយសារតែរឿងរ៉ាវដែលនាងអេវ៉ា ជាអ្នកល្បួងឱ្យអ័ដាំស៊ីផ្លែឈើហាមឃាត់ ដែលធ្វើឱ្យស្ត្រីជាប់ឈ្មោះជាអ្នកនាំបាបកម្មមកក្នុងលោក។
លោកគ្រូគង្វាល ដឺ ស៊ីលវ៉ា បានរិះគន់ពិធីបុណ្យសព និងការធ្វើបុណ្យដារបង្សុកូលឧទ្ទិសកុសលរបស់ពុទ្ធសាសនា។ លោកលើកឡើងថា ប្រសិនបើច្បាប់កម្មផលពិតជាតឹងរ៉ឹងដូចពុទ្ធសាសនាបង្រៀនមែននោះ មនុស្សស្លាប់ទៅត្រូវទទួលផលកម្មខ្លួនឯងភ្លាមៗហើយ។ តើការធ្វើទាន ចែកអាហារ ឬថ្វាយក្រណាត់ដល់ព្រះសង្ឃ អាចទៅជួយកែប្រែវាសនារបស់អ្នកស្លាប់ដែលនៅក្នុងភពផ្សេងដោយរបៀបណា? ភាគីគ្រីស្តចោទថា នេះជាការបង្កើតពិធីបុណ្យដើម្បីផលប្រយោជន៍ព្រះសង្ឃប៉ុណ្ណោះ។
ព្រះភិក្ខុ គុណានន្ទ បានពន្យល់អំពីទ្រឹស្តី «បត្តានុមោទនាម័យ» (ការត្រេកអរក្នុងបុណ្យដែលគេចែកឱ្យ)។ ព្រះអង្គបញ្ជាក់ថា កុសលផលបុណ្យមិនមែនហោះទៅរកអ្នកស្លាប់ដោយស្វ័យប្រវត្តិនោះទេ ប៉ុន្តែបើអ្នកស្លាប់ទៅកើតក្នុងភពដែលអាចទទួលដឹង (ដូចជា បេតភូមិ/ប្រេត) ហើយពួកគេមានចិត្តជ្រះថ្លាត្រេកអរ អនុមោទនា នូវទង្វើល្អដែលសាច់ញាតិធ្វើឱ្យ នោះចិត្តដែលជ្រះថ្លានោះឯងនឹងបង្កើតជាកុសលថ្មីជួយដំឡើងឋានៈពួកគេ។ ព្រះអង្គបានវាយបកទៅវិញថា ចុះទម្រង់នៃការអធិស្ឋានសុំឱ្យព្រះជួយដោះលែងព្រលឹងអ្នកស្លាប់ពី «ឋានជម្រះបាប» របស់គ្រីស្តវិញ តើមិនមែនជាការព្យាយាមកែប្រែចិត្តព្រះដើម្បីជួយអ្នកស្លាប់ដូចគ្នាទេឬ?
ភាគីគ្រីស្តបានលើកតម្កើងព្រះយេស៊ូវថា ជាព្រះពិតប្រាកដដោយសារព្រះអង្គមានអព្ភូតហេតុជាច្រើនដូចជា ការប្រោសមនុស្សស្លាប់ឱ្យរស់ឡើងវិញ ការព្យាបាលមនុស្សខ្វាក់ឱ្យមើលឃើញ និងការដើរលើទឹក។ ពួកគេបានចោទសួរថា តើព្រះពុទ្ធមានអព្ភូតហេតុអ្វីខ្លះដែលអាចបង្ហាញជាភស្តុតាងទាក់ទាញចិត្តមនុស្សឱ្យជឿជាក់ក្រៅពីការអង្គុយធ្មេចភ្នែក?
ព្រះភិក្ខុ គុណានន្ទ បានឆ្លើយតបយ៉ាងមុតមាំដោយដកស្រង់ចេញពីគម្ពីរព្រះត្រៃបិដក (ដូចជា កេវដ្តសូត្រ) ថា ព្រះពុទ្ធមិនដែលលើកតម្កើងការសម្តែងឫទ្ធិប្លែកៗ (ឥទ្ធិបាដិហារិយ៍) នោះឡើយ ព្រោះសូម្បីតែអ្នកលេងសីល៍ ឬពួកធ្មប់ក៏អាចធ្វើបានដែរ។ អព្ភូតហេតុដ៏កំពូលបំផុតដែលព្រះពុទ្ធទទួលស្គាល់គឺ «អនុសាសនីបាដិហារិយ៍» (អព្ភូតហេតុនៃការប្រដៅប្រដៅ ផ្លាស់ប្តូរចរិតមនុស្សអាក្រក់ឱ្យទៅជាមនុស្សល្អ) ដូចជាការប្រដៅចោរអង្គុលីមាលឱ្យដកដាវទម្លាក់ចោល ហើយក្លាយជាព្រះអរហន្ត។ ព្រះអង្គបានដេញដោលត្រឡប់ទៅវិញថា បើអព្ភូតហេតុផ្លូវកាយជាវាស់វែងភាពជាព្រះ មនុស្សសម័យនេះ (វិទ្យាសាស្ត្រ) អាចហោះហើរលើអាកាស និងព្យាបាលជំងឺកាចសាហាវបាន តើពួកគេសុទ្ធតែជាព្រះដែរឬយ៉ាងណា?
លោកគ្រូគង្វាល ដឺ ស៊ីលវ៉ា បានលើកឡើងថា គម្ពីរគ្រីស្តសាសនាមានភាពច្បាស់លាស់ណាស់ក្នុងការរៀបរាប់ពី «ចំណុចចាប់ផ្តើមនៃពេលវេលា» គឺព្រះជាម្ចាស់បង្កើតពន្លឺ ផែនដី និងជីវិតក្នុងរយៈពេល ៦ ថ្ងៃ។ លោកបានរិះគន់ពុទ្ធសាសនាថា មិនអាចប្រាប់ពីចំណុចចាប់ផ្តើមនៃលោកបានឡើយ ដោយគ្រាន់តែនិយាយថា សំសារវដ្តនេះមានចំណុចចាប់ផ្តើមរកមិនឃើញ (អនមតគ្គោ អយំ សំសារោ) ដែលមើលទៅដូចជាទ្រឹស្តីព្រិលៗ គ្មានប្រភពច្បាស់លាស់។
ព្រះភិក្ខុ គុណានន្ទ បានបកស្រាយដោយភាពស្ងប់ស្ងៀមថា ការដែលព្រះពុទ្ធសម្ដែងថា ទីបំផុតខាងដើមនៃសកលលោកមិនអាចប្រកាសដឹងបាន ព្រោះសកលលោកដើរតួជា «វដ្ត» សង្វាក់ដែលគ្មានទីបញ្ចប់ និងគ្មានទីចាប់ផ្តើម)។ ព្រះអង្គបានដេញដោលបកទៅវិញថា ការអះអាងថាពិភពលោកទើបតែបង្កើតឡើងបានប៉ុន្មានពាន់ឆ្នាំមុន (តាមកាលប្បវត្តិគម្ពីរប៊ីប) គឺជាការគិតដ៏ចង្អៀត។ ព្រះអង្គសួរថា៖ «បើព្រះជាម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅតាំងពីអនន្តកាលមក តើព្រះអង្គធ្វើអ្វីខ្លះមុនពេលសម្រេចព្រះហឫទ័យបង្កើតលោកក្នុងរយៈពេល ៦ ថ្ងៃនោះ? ហើយចុះហេតុអ្វីបានជាព្រះជាម្ចាស់បង្កើតពន្លឺនៅថ្ងៃទី១ ប៉ុន្តែបែរជាបង្កើតព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទនៅថ្ងៃទី៤ ទៅវិញ? តើពន្លឺថ្ងៃដំបូងៗកើតមកពីណា?»
ភាគីគ្រីស្តបានលើកតម្កើងថា គ្រីស្តសាសនាគឺជា «សាសនានៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធ»។ ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់មនុស្សលោក រហូតដល់ព្រមលះបង់បុត្រតែមួយរបស់ព្រះអង្គ (ព្រះយេស៊ូវ) ឱ្យមកសុគតលើឈើឆ្កាងដើម្បីលោះបាបមនុស្ស។ ពួកគេបានរិះគន់ពុទ្ធសាសនាថា ការបង្រៀនឱ្យមនុស្សលះបង់កាត់ផ្តាច់ចំណងមនោសញ្ចេតនា (ឧទាហរណ៍៖ ការដែលព្រះវេស្សន្តរ ឬព្រះសិទ្ធត្ថ ចាកចោលបុត្រភរិយាទៅសាងផ្នួស) គឺជាទង្វើគ្មានបេះដូង និងខ្វះសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះគ្រួសារ។
ព្រះភិក្ខុ គុណានន្ទ បានពន្យល់បកស្រាយពីភាពខុសគ្នារវាង «សេចក្តីស្រឡាញ់បែបអាត្មានិយម/ចំណង» (សេ្នហា/តណ្ហា) និង «សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ទូលំទូលាយគ្មានព្រំដែន» (មេត្តានិងករុណា)។ ព្រះអង្គបញ្ជាក់ថា ការលះបង់របស់ព្រះពោធិសត្វ មិនមែនធ្វើឡើងដោយសារការស្អប់ខ្ពើមគ្រួសារនោះទេ ប៉ុន្តែជាការលះបង់ដ៏កំពូល (មហាបរិច្ចាគ) ដើម្បីស្វែងរកឱសថទិព្វមកជួយសង្គ្រោះសត្វលោកទាំងពួង (រួមទាំងបុត្រភរិយាផងដែរ) ឱ្យរួចផុតពីសេចក្តីស្លាប់ និងទុក្ខវេទនា។ ព្រះអង្គបានវាយបកទៅវិញថា សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងគម្ពីរគ្រីស្តហាក់ដូចជាមានលក្ខខណ្ឌ៖ «ព្រះអង្គស្រឡាញ់តែអ្នកដែលចុះចូល និងជឿលើព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ តែចំពោះអ្នកមិនជឿ ព្រះអង្គដាក់ទោសឱ្យធ្លាក់នរកអស់កល្ប។ តើនេះជាសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធ ឬជាសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលទាមទារលក្ខខណ្ឌដោះដូរ?»
ភាគីគ្រីស្តបានលើកឡើងថា គ្រីស្តសាសនាបង្រៀនឱ្យមនុស្សរស់នៅក្នុងសង្គមជាក់ស្តែង បង្កើតទ្រព្យសម្បត្តិដោយសុចរិត និងប្រើប្រាស់វាដើម្បីជួយសង្គម ព្រមទាំងបង្កើតគ្រួសារដ៏មានសុភមង្គល។ ពួកគេបានរិះគន់របៀបរស់នៅរបស់ព្រះសង្ឃក្នុងពុទ្ធសាសនាថា ជាការរត់គេចពីការទទួលខុសត្រូវក្នុងសង្គម មិនធ្វើការងារបង្កើតសេដ្ឋកិច្ច ហើយរស់នៅពឹងផ្អែកតែលើការបិណ្ឌបាតសុំអាហារពីប្រជាជនដែលខំធ្វើការហត់នឿយ។
ព្រះភិក្ខុ គុណានន្ទ បានតតាំងយ៉ាងរឹងមាំថា ព្រះសង្ឃមិនមែនជាអ្នករត់គេចពីសង្គម ឬជាបរាសិតសង្គមនោះឡើយ។ ព្រះសង្ឃលះបង់ទ្រព្យសម្បត្តិផ្លូវលោក ដើម្បីធ្វើជា «អ្នកណែនាំស្មារតី»និងជាគំរូន្រសីលធម៌ដ៏ស្អាតស្អំ។ ប្រជាជនប្រកបរបរផ្លូវលោក បរិច្ចាគអាហាររូបកាយ (អាមិសទាន) ដល់ព្រះសង្ឃ ចំណែកព្រះសង្ឃបរិច្ចាគមកវិញនូវអាហារផ្លូវចិត្ត (ធម្មទាន) ដែលជួយឱ្យសង្គមមានសន្តិភាព គ្មានអំពើចោរកម្ម ឬការកាប់សម្លាប់គ្នា។ ព្រះអង្គបានដកស្រង់សម្តីព្រះយេស៊ូវផ្ទាល់នៅក្នុងគម្ពីរគ្រីស្តមកបញ្ជាក់ថា ព្រះយេស៊ូវក៏ធ្លាប់បង្រៀនដែរថា៖ «អ្នកមានពិបាកនឹងចូលនគរស្ថានសួគ៌ ដូចជាសត្វអូដ្ឋចូលតាមប្រហោងម្ជុល» និងបានបង្គាប់ឱ្យសាវកលក់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ទៅចែកអ្នកក្រ ដូច្នេះរបៀបរស់នៅលះបង់ទ្រព្យសម្បត្តិ ក៏ជាស្នូលនៃអ្នកបួសគ្រីស្តសម័យដើមដែរ ហេតុអ្វីក៏បច្ចុប្បន្នបែរជាមកយកចិត្តទុកដាក់នឹងការសន្សំទ្រព្យសម្បត្តិទៅវិញ?
