#សុ_ចិ_បុ_លិ
ពាក្យ សុំ ចិ បុ លិ នេះ អ្នករៀនសម័យដើមតែងនិយាយរត់មាត់ វាជាពាក្យកាត់ ដ៏សំខាន់មួយក្នុងវិស័យអប់រំតាមបែបប្រពៃណីខ្មែរ ដែលមានប្រភពមកពីពាក្យបាលី-សំស្ក្រឹត។ ពាក្យនេះតំណាងឱ្យជំហានទាំង ៤ នៃការសិក្សាដើម្បីទទួលបានចំណេះដឹងជ្រៅជ្រះ៖
អត្ថន័យនៃពាក្យទាំង ៤៖
១. #សុ (សុណោតិ)៖ មានន័យថា ការស្តាប់។
គឺជាការចាប់ផ្តើមដំបូងនៃការរៀនសូត្រ គឺការស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ពីគ្រូ ។
២. #ចិ (ចិន្តេតិ)៖ មានន័យថា ការគិត។
ក្រោយពីបានស្តាប់ហើយ ត្រូវយកចំណេះដឹងនោះមកពិចារណា ត្រិះរិះរកហេតុផល និងវិភាគឱ្យយល់ច្បាស់ពីខ្លឹមសារ។
៣. #បុ (បុច្ឆតិ)៖ មានន័យថា ការសួរ។
នៅពេលដែលគិតហើយ នៅមានចំណុចណាដែលមិនទាន់យល់ ឬនៅមានមន្ទិលសង្ស័យ ត្រូវតែហ៊ានសួរដើម្បីឱ្យអស់សេចក្តី។
៤. #លិ (លិខតិ)៖ មានន័យថា ការកត់ត្រា/សរសេរ។
គឺជាការចងក្រងនូវអ្វីដែលបានស្តាប់ បានគិត និងបានសួររួចរាល់នោះទុកជាឯកសារ ដើម្បីកុំឱ្យភ្លេច និងងាយស្រួលក្នុងការចងចាំ ឬយកទៅអនុវត្តបន្ត។
ក្នុងប្រពៃណីអប់រំបុរាណខ្មែរ កាលបើបុគ្គលណាម្នាក់អនុវត្តតាមគោលការណ៍ សុ ចិ បុ លិ នេះបានពេញលេញ អ្នកនោះនឹងក្លាយជាអ្នកមានចំណេះដឹងពិតប្រាកដ មានបញ្ញាឈ្លាសវៃ និងអាចយកចំណេះដឹងទៅប្រើប្រាស់បានត្រឹមត្រូវ។
