នៅក្នុងព្រះត្រៃបិដកបាលី (និងក្នុងអដ្ឋកថា) ពិតជាមានការបញ្ជាក់ និងទទួលស្គាល់ថា ព្រះបរិត្តមានអានុភាពអាចជួយបញ្ចៀស ឬការពារអន្តរាយ គ្រោះភ័យ និងជំងឺដង្កាត់ផ្សេងៗបានពិតមែន ប៉ុន្តែការការពារនេះមានលក្ខខណ្ឌ និងដែនកំណត់របស់វា មិនមែនមានន័យថាជាការសង្គ្រោះបែបអភិនិហារដោយគ្មានហេតុផលនោះទេ។
ព្រះបរិត្តសំខាន់ៗ និងសាច់រឿងក្នុងព្រះត្រៃបិដក
មានសូត្រជាច្រើននៅក្នុងព្រះត្រៃបិដក (ជាពិសេសនៅក្នុង ខុទ្ទកនិកាយ សុត្តនិបាត និង ចរិយាបិដក) ដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់សម្តែងឡើងក្នុងគោលបំណងការពារ និងរំដោះទុក្ខសត្វលោក៖
-រតនសូត្រ៖ ព្រះពុទ្ធទ្រង់បានបង្គាប់ឱ្យព្រះអានន្ទយកសេចក្តីពិតនៃព្រះរតនត្រ័យ ទៅប្រកាស និងប្រោះព្រំទឹកមន្តជុំវិញក្រុងវេសាលី ដើម្បីជម្រះឧបទ្រពចង្រៃ គ្រោះទុរភិក្ស ភ័យពីអមនុស្ស និងរោគរាតត្បាត (អាសន្នរោគ) ។
-មេត្តាសូត្រ៖ ទ្រង់សម្តែងឱ្យភិក្ខុខ្លាចខ្មោច/អមនុស្សនៅក្នុងព្រៃចម្រើនមេត្តា ដើម្បីធ្វើឱ្យអមនុស្សទាំងនោះមានចិត្តទន់ភ្លន់ ត្រឡប់មកជួយការពារភិក្ខុវិញ។
-ខន្ធបរិត្ត៖ សម្តែងឡើងដើម្បីការពារពស់ខាំ និងសត្វអាសិរពិសផ្សេងៗ បន្ទាប់ពីមានភិក្ខុមួយអង្គត្រូវពស់ខាំសុគត។
- អង្គុលីមាលបរិត្ត៖ ជាពាក្យសច្ចវាចារបស់ព្រះអង្គុលីមាល ដែលធ្វើឱ្យស្ត្រីម្នាក់កំពុងឆ្លងទន្លេមានការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង អាចប្រសូតបុត្រមកដោយសុវត្ថិភាព និងងាយស្រួល។
ព្រះពុទ្ធសាសនាផ្សារភ្ជាប់អានុភាពនៃព្រះបរិត្តទៅនឹង "សច្ចកិរិយា" (ការបន្លឺវាចាពិត) និង "គុណធម៌" មិនមែនជាមន្តអាគមផ្លូវងងឹតឡើយ៖
-សច្ចពលៈ (កម្លាំងនៃសេចក្តីពិត)៖ ការរំលឹកដល់គុណដ៏ពិតប្រាកដមិនកម្រើកនៃព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃ។ សេចក្តីពិតមានអំណាច។
- មេត្តាពលៈ (កម្លាំងនៃក្តីស្រលាញ់)៖ ការផ្សាយចិត្តមេត្តាដល់សត្វលោកទាំងអស់ ធ្វើឱ្យរំសាយចិត្តកាចសាហាវរបស់សត្រូវ ឬអមនុស្ស។
-ទេវតាជួយការពារ៖ នៅក្នុងគម្ពីរបានពោលថា ពេលដែលបុគ្គលសូត្រព្រះបរិត្តដោយចិត្តជ្រះថ្លា ទេវតាដែលគោរពព្រះធម៌នឹងមកជួយបីបាច់ថែរក្សា។
ដែនកំណត់នៃព្រះបរិត្ត (ហេតុអ្វីអ្នកខ្លះសូត្រហើយមិនស័ក្តិសិទ្ធិ?)
នៅក្នុងគម្ពីរ មិលិន្ទប្បញ្ហា (ក្បួនដោះស្រាយចម្ងល់ព្រះពុទ្ធសាសនា) ព្រះភិក្ខុនាគសេន បានពន្យល់ព្រះបាទមិលិន្ទយ៉ាងច្បាស់ថា ព្រះបរិត្តមិនអាចការពារមនុស្សគ្រប់គ្នាក្នុងគ្រប់កាលៈទេសៈបានឡើយ ដោយសារមាន "ឧបសគ្គ ៣ យ៉ាង"៖
-កម្មាវរណៈ (រាំងស្ទះដោយសារកម្ម)៖ បើគ្រោះថ្នាក់នោះជា "អនន្តរិយកម្ម" ឬជា "គរុកម្ម" (កម្មធ្ងន់) ដែលត្រូវតែហុចផលឲ្យក្នុងជាតិភពនេះ គឺមិនអាចយកព្រះបរិត្តមកបាំងបានឡើយ (ដូចជាករណីព្រះមោគ្គល្លាន ត្រូវចោរវាយសម្លាប់ព្រោះកម្មចាស់)។
-កិលេសាវរណៈ (រាំងស្ទះដោយសារកិលេស)៖ បុគ្គលនោះមានចិត្តធ្លាក់ចុះក្នុងអកុសលធ្ងន់ធ្ងរ គ្មានសទ្ធា គ្មានសីល។
-អសទ្ធហនៈ (ការខ្វះជំនឿ/សេចក្តីជ្រះថ្លា)៖ សូត្រដោយចិត្តសង្ស័យ មិនគោរព ឬសូត្រលេងៗ។
នៅក្នុងព្រះត្រៃបិដក ព្រះបរិត្ត ពិតជាមានអានុភាពបញ្ចៀសអន្តរាយបានពិតមែន ប៉ុន្តែវាដំណើរការទៅបាន លុះត្រាតែអ្នកសូត្រ និងអ្នកស្តាប់មាន សទ្ធាជ្រះថ្លា មានសីលធម៌ និង មិនស្ថិតនៅក្រោមឥទ្ធិពលនៃយថាភូតកម្ម (កម្មដាច់ខាតដែលត្រូវតែសង) នោះឡើយ។ ព្រះបរិត្តប្រៀបដូចជាឱសថដ៏ពូកែ តែវាក៏ត្រូវការរាងកាយរបស់អ្នកជំងឺដែលមានលក្ខខណ្ឌអំណោយផលក្នុងការទទួលយកផលនៃថ្នាំនោះដែរ។
