សូមលើកយកជីវប្រវត្តិសង្ខេបរបស់ឧបាសិកា
ឧបាសិកាចូឡសុភទ្ទា គឺជាសាច់រឿងដ៏គួរឱ្យជ្រះថ្លាមួយក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលបង្ហាញពីសទ្ធាដ៏មុតមាំ បញ្ញាស្មារតី និងការផ្សាយផ្សាយព្រះធម៌តាមរយៈការរស់នៅប្រកបដោយគុណធម៌។ នាងគឺជាបុត្រីពៅរបស់ អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ដែលជាមហាសេដ្ឋីចិត្តបុណ្យ និងជាឧបាសកដ៏ឆ្នើមម្នាក់ក្នុងក្រុងសាវត្ថី។
ខាងក្រោមនេះជាសេចក្តីសង្ខេបនៃសាច់រឿងរបស់នាង៖
១. ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ទៅកាន់គ្រួសារខុសជំនឿ
ចូឡសុភទ្ទា គឺជាស្ត្រីដែលមានរូបសម្រស់ស្អាត ថែមទាំងជា អរិយបុគ្គលថ្នាក់សោតាបន្ន តាំងពីក្មេងមកម៉្លេះ។ ក្រោយមក នាងត្រូវបានរៀបការផ្ទេរទៅរស់នៅក្នុងគ្រួសាររបស់ ឧគ្គសេដ្ឋី នៅក្រុងឧគ្គនគរ។
បញ្ហាធំគឺ គ្រួសារខាងប្តីរបស់នាង ជាគ្រួសារដែលគោរពបូជា អចេលកៈ (អ្នកបួសអាក្រាតកាយ) និងមិនមានជំនឿលើព្រះពុទ្ធសាសនាឡើយ។ ទោះជាស្ថិតក្នុងមជ្ឈដ្ឋានដែលខុសប្លែកពីជំនឿខ្លួនក៏ដោយ ក៏ចូឡសុភទ្ទានៅតែរក្សាបាននូវសីលធម៌ និងកិរិយាមារយាទខ្ពង់ខ្ពស់ សមជាកូនស្រីរបស់អ្នកមានត្រកូល និងជាពុទ្ធសាសនិកដ៏ល្អ។
២. ទំនាស់រឿងអ្នកបួសអាក្រាត
ថ្ងៃមួយ ឪពុកក្មេករបស់នាងបានអញ្ជើញពួកអចេលកៈមកឆាន់អាហារនៅផ្ទះ ហើយបានហៅចូឡសុភទ្ទាឱ្យចេញមកថ្វាយបង្គំព្រះអរហន្ត (តាមការយល់ឃើញរបស់គាត់)។ នៅពេលនាងចេញមកឃើញអ្នកបួសទាំងនោះគ្មានសម្លៀកបំពាក់ មិនមានឥរិយាបថរៀបរយ និងខ្វះការអត់ទ្រង់ នាងមានការខ្ពើមរអើមជាខ្លាំង ហើយបានពោលថា៖
«មនុស្សដែលគ្មានហិរិ និងឱត្តប្បៈ (សេចក្តីខ្មាស និងខ្លាចបាប) បែបនេះ មិនមែនជាព្រះអរហន្តឡើយ»។
នាងបានបដិសេធមិនព្រមថ្វាយបង្គំ ហើយដើរត្រឡប់ចូលបន្ទប់វិញ។ រឿងនេះធ្វើឱ្យឪពុកក្មេកខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ហើយគិតចង់បណ្តេញនាងចេញពីផ្ទះ។
៣. ការពណ៌នាពីគុណនៃព្រះរតនត្រ័យ
ឃើញស្ថានការណ៍មិនល្អ ម្ដាយក្មេករបស់នាងក៏បានចូលទៅសួរនាំថា តើ «ព្រះសមណៈ» ដែលនាងគោរពបូជានោះ មានលក្ខណៈសម្បត្តិ និងគុណធម៌បែបណាខ្លះ បានជានាងមិនព្រមគោរពពួកអចេលកៈទាំងនេះ?
ចូឡសុភទ្ទា ក៏បានឱកាសពណ៌នាពីគុណសម្បត្តិដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ និងព្រះសង្ឃសាវ័ក ដោយសេចក្តីជ្រះថ្លាថា៖
ព្រះសង្ឃរបស់ព្រះមានព្រះភាគ មានឥរិយាបថស្ងប់រំងាប់ មានឥន្ទ្រីយ៍តម្កល់មាំ។
លោកស្រឡាញ់ការដេក ការដើរ ការឈរ អង្គុយ ប្រកបដោយសតិសម្បជញ្ញៈ។
ចិត្តរបស់លោកមិនរំភើបញាប់ញ័រទៅតាមលោកធម៌ (ការសរសើរ ការនិន្ទា លាភ យស ជាដើម)។
ការរៀបរាប់ប្រកបដោយបញ្ញា និងសទ្ធារបស់នាង បានធ្វើឱ្យម្តាយក្មេក និងសមាជិកក្នុងគ្រួសារមានសេចក្តីជ្រះថ្លា ហើយចង់និមន្តព្រះពុទ្ធសាសនាមកសម្តែងធម៌ និងទទួលចង្ហាន់នៅផ្ទះរបស់ខ្លួន។
៤. ការនិមន្តព្រះពុទ្ធតាមរយៈ «ការផ្សាយចិត្ត»
ដោយសារក្រុងឧគ្គនគរ និងក្រុងសាវត្ថី មានចម្ងាយឆ្ងាយពីគ្នាខ្លាំង (ប្រមាណ ១២០ យោជន៍) ចូឡសុភទ្ទាមិនអាចធ្វើដំណើរទៅនិមន្តព្រះពុទ្ធដោយផ្ទាល់បានឡើយ។ នាងបានឡើងទៅលើប្រាសាទជាន់ខាងលើ រៀបចំគ្រឿងសក្ការបូជា បែរមុខទៅទិសដៅដែលព្រះពុទ្ធគង់នៅ រួចតាំងចិត្តអធិដ្ឋាន (ផ្ញើចិត្ត) និមន្តព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ និងព្រះសង្ឃសាវ័ក ៥០០ អង្គ ដើម្បីមកទទួលចង្ហាន់នៅថ្ងៃស្អែក។
ដោយសារអានុភាពនៃសទ្ធាដ៏បរិសុទ្ធ និងទិព្វញាណរបស់ព្រះពុទ្ធ ព្រះអង្គបានជ្រាបពីការនិមន្តនេះ។ ព្រះអង្គបានញ៉ាំងឱ្យ ព្រះអនុរុទ្ធត្ថេរ ប្រកាសប្រាប់ដល់ភិក្ខុសង្ឃទាំងឡាយ។
៥. អព្ភូតហេតុនៃការយាងមក និងការសម្រេចធម៌
លុះព្រឹកឡើង ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ រួមជាមួយព្រះសង្ឃសាវ័ក ៥០០ អង្គ បានប្រើប្រាស់ឥទ្ធិឫទ្ធិហោះកាត់អាកាស ដោយគង់លើប្រាសាទចល័តដែលរៀបចំដោយស្តេចឥន្ទ្រ និងទេវតា យាងមកកាន់ផ្ទះរបស់ឧគ្គសេដ្ឋី។
អ្នកនគរ និងគ្រួសាររបស់ឧគ្គសេដ្ឋី បានឃើញអព្ភូតហេតុដ៏អស្ចារ្យនេះ ក៏កើតមានសេចក្តីជ្រះថ្លាយ៉ាងខ្លាំងលើសលប់។ បន្ទាប់ពីបានវេរចង្ហាន់ថ្វាយព្រះពុទ្ធ និងព្រះសង្ឃរួចរាល់ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបានសម្តែងព្រះធម៌ទេសនា។ ជាលទ្ធផល៖
ឧគ្គសេដ្ឋី និងសមាជិកគ្រួសារ ព្រមទាំងអ្នកនគរជាច្រើន បានសម្រេចធម៌ជា សោតាបន្នបុគ្គល។
គ្រួសារទាំងមូលបានលះបង់ជំនឿខុសឆ្គង ហើយងាកមកសុំខមាទោសចូឡសុភទ្ទា និងគោរពព្រះរតនត្រ័យជាទីពឹងតរៀងទៅ។
សរុបសេចក្តីមក៖ រឿងរ៉ាវរបស់ឧបាសិកាចូឡសុភទ្ទា គឺជាគំរូដ៏ល្អនៃការប្រើប្រាស់ សីល សមាធិ និងបញ្ញា ក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាគ្រួសារ និងការផ្សព្វផ្សាយព្រះធម៌។ នាងមិនត្រឹមតែសង្គ្រោះខ្លួនឯងឱ្យរួចផុតពីទុក្ខទោសនោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបានស្រឡាញ់ និងសង្គ្រោះគ្រួសារខាងប្តីទាំងមូលឱ្យស្គាល់ផ្លូវធម៌ដ៏ត្រឹមត្រូវទៀតផង។
