មនុស្សភាគច្រើនដឹងថាព្រះសង្ឃមានវិន័យ ២២៧សិក្ខាបទ ប៉ុន្តែស្ទើរតែគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងទាល់តែសោះថា "រឿងក្ដីបោកប្រាស់យកឈើ" របស់ភិក្ខុមួយអង្គ គឺជាហេតុផលដែលនាំឱ្យកើតមានច្បាប់ដែកដាច់ខាត ដែលអង្រួនរង្វង់ជួរភិក្ខុសង្ឃរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ!
ប្រសិនបើនិយាយអំពីទោសកំហុសកម្រិតធ្ងន់ធ្ងរបំផុតរបស់ព្រះភិក្ខុសង្ឃ ឬដែលហៅថា បារាជិក - (ដាច់ចាកភាពជាភិក្ខុភ្លាម) រាល់គ្នាប្រាកដជានឹកឃើញដល់រឿងសេពមេថុន (រួមរក្ស) ឬការសម្លាប់មនុស្ស។
ប៉ុន្តែតើអ្នកដឹងទេថា... ច្បាប់ដែកខទី ២ ស្ដីពី "ការហាមលួចទ្រព្យ" មានចំណុចចាប់ផ្ដើមមកពីល្បិចកលរបស់ព្រះភិក្ខុមួយអង្គព្រះនាម "ព្រះធនិយ កុម្ភការបុត្ត" (ព្រះធនិយៈ កូនជាងឆ្នាំង) ដែលស្ទើរតែត្រូវរាជអាជ្ញាប្រហារជីវិតពីព្រះរាជា និងជាដើមហេតុធ្វើឱ្យព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ត្រូវកោះប្រជុំសង្ឃបន្ទាន់ ដើម្បីបញ្ញត្តិច្បាប់ខនេះឡើងមក។
នេះជារឿងរ៉ាវដ៏ភ្ញាក់ផ្អើលបំផុតពីព្រះត្រៃបិដក ដែលទំព័រប្រវត្តិសាស្ត្រស្ទើរតែត្រូវកត់ត្រាទុកថា ភិក្ខុត្រូវប្រហារជីវិតព្រោះតែធ្វើជា "ចោរ"។
ភិក្ខុអ្នកសំណង់មិនព្រមចុះចាញ់
ព្រះធនិយៈ លោកជាកូនប្រុសរបស់ជាងឆ្នាំង លោកមានជំនាញខាងសិល្បៈសំណង់ខ្ពស់ណាស់។ នៅពេលបួសមកគង់នៅក្នុងព្រៃក្បែរក្រុងរាជគ្រឹះ លោកក៏ចង់សាងសង់កុដិឱ្យបានមាំទាំសម្រាប់គង់ចាំវស្សា។
លើកទី ១៖ លោកបានសាងសង់កុដិដោយកាប់ឈើនិងបេះស្មៅមកធ្វើ។ ពេលលោកមិននៅ ពួកអ្នករកអុសក៏រុះរើយកទៅអស់។ វាបានកើតឡើងបែបនេះរហូតដល់ ៣ ដង។
លើកទី ២៖លោកក៏បានប្រើជំនាញចាស់ ដោយធ្វើកុដិពីដីឥដ្ឋសុទ្ធសាធ រួចដុតភ្លើងរហូតដល់ឡើងក្រហមឆ្អៅ មានសម្រស់ស្អាតនិងរឹងមាំខ្លាំងណាស់។
ប៉ុន្តែនៅពេលព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់យាងមកទតឃើញ ទ្រង់បានបន្ទោសថាការដុតដីធ្វើឱ្យសត្វមានជីវិតតូចៗស្លាប់ជាច្រើន និងមើលទៅមិនសមរម្យ ទើបទ្រង់ត្រាស់បង្គាប់ឱ្យព្រះសង្ឃជួយគ្នា "វាយកម្ទេចចោល" ភ្លាមៗ។
ជំនួសឱ្យការដកចិត្ត ព្រះធនិយៈត្រឡប់ជាមានមានះ (និងចាប់ផ្ដើមខឹង) លោកគិតថា "កុដិផ្សេងៗត្រូវបំផ្លាញអស់ហើយ ចាប់ពីពេលនេះទៅ យើងនឹងទៅយកឈើរបស់ហ្លួង មកសាងសង់!
ផែនការបោកយក "ឈើហ្លួង" និងទឹកភ្នែករបស់អ្នកត្រួតពិនិត្យ
ព្រះធនិយៈដឹងថានៅក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះមានឈើសាលាកណ្ដាល (ឈើទាល ឈើរាំង របស់ហ្លួង) ដែលគេរក្សាទុកសម្រាប់ជួសជុលព្រះនគរ។ លោកបានដើរទៅជួបអ្នកត្រួតពិនិត្យឈើហ្លួង រួចប្រាប់ដោយឫកពារស្ងប់ស្ងៀមថា៖
«ចម្រើនពរ... មហាបពិត្រ (ព្រះបាទពិម្ពិសារ) បានថ្វាយឈើទាំងនេះដល់អ្នកជាស្រែបុណ្យដូចជាអាត្មាហើយ»។
អ្នកត្រួតពិនិត្យឈើហ្លួងជាអ្នកមានសទ្ធាជ្រះថ្លាក្នុងព្រះសាសនាខ្លាំងណាស់ លុះបានឮភិក្ខុប្រាប់ថា "ព្រះរាជាថ្វាយហើយ" ក៏មិនបានពិនិត្យឯកសារ ឬក្រាបទូលសួរព្រះរាជាឡើយ ព្រោះគិតថាភិក្ខុគ្មានផ្លូវកុហក ទើបព្រមអនុញ្ញាតឱ្យព្រះធនិយៈដឹកជញ្ជូនឈើហ្លួងទៅអស់រលីង ដើម្បីសាងសង់កុដិឈើដ៏ប្រណីត។
រឿងនេះបានបែកធ្លាយនៅពេលដែល វស្សការព្រាហ្មណ៍ មហាមាត្យធំនៃទីក្រុង មកត្រួតពិនិត្យការងារ ហើយរកឃើញថាឈើហ្លួងបានបាត់អស់ពីឃ្លាំង! នៅពេលដឹងថាជាស្នាដៃព្រះធនិយៈ អ្នកត្រួតពិនិត្យឈើក៏ត្រូវគេចាប់ចងស្លាបសេក ឃាត់ខ្លួនយ៉ាងឃោរឃៅដើម្បីនាំទៅប្រហារជីវិត ក្នុងបទធ្វេសប្រហែសបណ្ដោយឱ្យគេលួចរបស់ហ្លួង។ អ្នកត្រួតពិនិត្យឈើយំសោកបោកខ្លួនរហូតតាមផ្លូវ ដោយសារតែសោកស្ដាយដែលជឿជាក់លើព្រះសង្ឃ។
ចំណុចកំពូល៖ ការប្រឈមមុខនឹងព្រះបាទពិម្ពិសារ និងចន្លោះប្រហោងផ្លូវច្បាប់
ព្រះធនិយៈឃើញស្ថានការណ៍មិនស្រួល ក៏ដើរតាមរហូតទៅដល់លានព្រះរាជវាំង។ ព្រះបាទពិម្ពិសារកាលបើទតឃើញព្រះធនិយៈយាងមក ទើបត្រាស់បង្គាប់ឱ្យស្រាយចំណងអ្នកត្រួតពិនិត្យឈើ រួចបែរមកត្រាស់សួរព្រះធនិយៈដោយរាប់អានផង ប៉ុន្តែម៉ឺងម៉ាត់ផងថា៖
«បពិត្រព្រះគុណម្ចាស់... តើព្រះរាជាអង្គមុនៗ ឬក៏រូបខ្ញុំព្រះករុណាធ្លាប់សន្យាថានឹងថ្វាយឈើហ្លួងនេះដល់លោកម្ចាស់តាំងពីពេលណា?»
ព្រះធនិយៈបានប្រើប្រាជ្ញាញាណ (លាយល្បិចកល) វាយបកត្រឡប់ទៅវិញភ្លាមៗថា៖
«សូមថ្វាយព្រះពរ មហាបពិត្រនៅចាំទេ កាលពីថ្ងៃឡើងគ្រងរាជ្យ ព្រះអង្គបានស្រោចទឹកទក្សិណោទក ហើយប្រកាសថា... 'ស្មៅ ឈើ និងទឹក ដែលជារបស់ហ្លួង ទ្រង់អនុញ្ញាតឱ្យសមណព្រាហ្មណ៍យកទៅប្រើប្រាស់បានដោយគ្មានទោសកំហុសឡើយ'»។
ព្រះបាទពិម្ពិសារទ្រង់ភាំង! ព្រោះទ្រង់ពិតជាបានព្រះរាជទានព្រះរាជឱង្ការបែបនោះមែន ប៉ុន្តែព្រះរាជបំណងរបស់ព្រះអង្គគឺ "ស្មៅ ឬឈើងាប់តាមព្រៃដែលគ្មានម្ចាស់" មិនមែនឈើកែច្នៃនៅក្នុងឃ្លាំងហ្លួងសម្រាប់ជួសជុលក្រុងនោះឡើយ!
ប៉ុន្តែដោយសារព្រះអង្គជាអរិយបុគ្គល (ព្រះសោតាបន្ន) និងទ្រង់គោរពក្នុងព្រះសង្ឃយ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ព្រះបាទពិម្ពិសារក៏ព្រមដោះលែងព្រះធនិយៈទៅ ដោយត្រាស់ទុកជាពាក្យសម្ដីយ៉ាងឈឺចាប់ថា៖
«ព្រះគុណម្ចាស់ឈ្នះដោយសារចន្លោះប្រហោងនៃពាក្យសម្ដីរបស់ខ្ញុំព្រះករុណា... ប៉ុន្តែសូមជ្រាបចុះ លោកម្ចាស់ប្រព្រឹត្តមិនសមរម្យទាល់តែសោះ លោកម្ចាស់រួចខ្លួនពីអាជ្ញាហ្លួងព្រោះតែខ្ញុំព្រះករុណាជាក្សត្រដែលគោរពព្រះពុទ្ធសាសនា ប៉ុន្តែសូមនិមន្តទៅទទួលទោសខាងផ្លូវធម៌វិន័យចុះ»។
ដឹងដល់ព្រះពុទ្ធអង្គ៖ កំណើត "បារាជិកខទី ២"
នៅពេលរឿងរ៉ាវនេះបានរីករាលដាលចេញទៅ អ្នកនគររាជគ្រឹះនាំគ្នាត្មះតិះដៀល បណ្ដាសារថា៖ «ភិក្ខុទាំងនេះមិនមែនជាសមណៈទេ! ជាចោរច្បាស់ៗ កុហកទាំងមុខក្រាស់ដើម្បីយករបស់ហ្លួង»។
ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ទ្រង់ជ្រាបរឿងនេះ ទើបត្រាស់បង្គាប់ឱ្យកោះប្រជុំសង្ឃភ្លាមៗ ទ្រង់ហៅព្រះធនិយៈមកដេញដោលសួរនាំ និងទ្រង់ហៅអតីតមហាមាត្យដែលធ្លាប់ធ្វើជាចៅក្រមចាស់ (ដែលបានបួសជាភិក្ខុ) មកសួរនាំថា៖
«ច្បាប់រាជគ្រឹះ វិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សលួចទ្រព្យចាប់ពីប៉ុន្មានមាសកឡើងទៅ ទើបត្រូវរងទោសប្រហារជីវិត ដាក់គុក ឬនិរទេស?»
ភិក្ខុអតីតចៅក្រមក្រាបទូលថា៖
«ចាប់ពី ៥ មាសកឡើងទៅ » (៥ មាសក ក្នុងសម័យនោះ មានតម្លៃប្រហែលមួយភាគបួននៃកាក់ប្រាក់ ឬបើប្រៀបធៀបឱ្យងាយ គឺល្មមទិញរបស់មានតម្លៃបានមួយដុំ)។
ព្រះពុទ្ធអង្គទើបទ្រង់បន្ទោសព្រះធនិយៈយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរថា បានបំផ្លាញសទ្ធារបស់មហាជន ហើយទ្រង់បានបញ្ញត្តិ "បារាជិកខទី ២" នៅថ្ងៃនោះតែម្ដងថា៖
«ភិក្ខុណាមួយ កាន់យកទ្រព្យដែលម្ចាស់គេមិនបានឲ្យ (លួចទ្រព្យ) បានតម្លៃ ៥ មាសកឡើងទៅ... ភិក្ខុនោះត្រូវអាបត្តិបារាជិក ដាច់ចាកភាពជាភិក្ខុភ្លាមៗ ហាមបួសជាថ្មីម្ដងទៀតអស់មួយជីវិត»។
ការផ្សារភ្ជាប់ច្បាប់ធម៌ និងជីវិតសម័យបច្ចុប្បន្ន
រឿងរ៉ាវរបស់ព្រះធនិយៈ បង្រៀនឱ្យឃើញពីគ្រោះថ្នាក់នៃ "ការប្រើប្រាស់ចន្លោះប្រហោងផ្លូវច្បាប់ ឬសីលធម៌" ដើម្បីផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។ ជាច្រើនលើកនៅក្នុងសង្គមបច្ចុប្បន្ន យើងតែងតែឃើញមនុស្សឆ្លាតបាតផ្សារ ដែលយកពាក្យសម្ដី យកសិទ្ធិ ឬយកគុណបំណាច់ផ្ទាល់ខ្លួនមកអះអាង ដើម្បីឆក់ប្លន់យកអ្វីដែល "មិនគួរជារបស់ខ្លួន"។
ការពិតគឺថា ទោះបីជាយើងអាចប្រើប្រាស់ភាពឆ្លាតវៃដើម្បីគេចខ្លួនរួចពីច្បាប់ បានដូចដែលព្រះធនិយៈរួចខ្លួនពីព្រះបាទពិម្ពិសារក៏ដោយ ប៉ុន្តែយើងមិនអាចរត់គេចផុតពី "ច្បាប់នៃកម្ម" និង "ក្រសែភ្នែករបស់សង្គម" ដែលមើលឃើញការពិតនោះឡើយ។ ភាពស្មោះត្រង់ដែលត្រង់ទៅត្រង់មក មិនលេងល្បិចកល គឺជារបាំងការពារដែលសុវត្ថិភាពបំផុត។
* «ភាពឆ្លាតវៃដែលខ្វះគុណធម៌ មិនមែនជាបញ្ញាទេ តែវាគ្រាន់តែជាល្បិចកលដែលប្រើសម្រាប់បំផ្លាញខ្លួនឯងតែប៉ុណ្ណោះ»។
