រឿងនិទាននៃនាងទេវធីតា និងអានិសង្សនៃការឱ្យទាន

 រឿងនិទាននៃនាងទេវធីតា និងអានិសង្សនៃការឱ្យទាន

ក្នុងសម័យកាលនៃព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធគង់នៅឯវត្តជេតពន ក្បែរក្រុងសាវត្ថី មានស្ត្រីអ្នកមានសទ្ធាជ្រះថ្លាម្នាក់ រស់នៅដោយភាពក្រីក្រ។ ថ្ងៃមួយ ខណៈដែលនាងកំពុងរៀបចំអាហារពេលព្រឹកដ៏តិចតួចសម្រាប់ខ្លួនឯង ស្រាប់តែបានឃើញព្រះថេរៈមួយអង្គយាងមកបិណ្ឌបាត។ គ្រានោះ នាងមានចិត្តត្រេកអរជាពន់ពេក ដែលបានជួបនឹង "ស្រែបុណ្យ" ដ៏ឧត្តម ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នាងក៏កើតទុក្ខព្រួយក្នុងចិត្ត ដោយសារនាងគ្មានអ្វីក្រៅពីអាហារតិចតួចនោះសម្រាប់ប្រគេនទេ។

ដោយសារសទ្ធាដ៏មុតមាំលើសពីភាពក្រីក្រ នាងក៏សម្រេចចិត្តយកអាហារពេលព្រឹកនោះមកបែងជាពីរចំណែក ហើយប្រគេនពាក់កណ្តាលដល់ព្រះថេរៈដោយសេចក្តីគោរព។ ព្រះថេរៈអង្គនោះ ដែលជាព្រះអរហន្តដ៏វិសុទ្ធ បានទទួលបិណ្ឌបាតនោះ ហើយក៏បានអនុមោទនាបុណ្យដល់នាង។

កាលកន្លងទៅ នាងបានច្យុត (ស្លាប់) ទៅកើតក្នុងឋានតាវត្តិង្ស មានបុណ្យបារមីដទៃមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន។ ថ្ងៃមួយ ព្រះមហាមោគ្គល្លានត្ថេរបានយាងទៅកាន់ឋានសួគ៌ ក៏បានជួបនឹងនាងទេវធីតានោះ ដែលមានរូបឆោមស្រស់ប្រិមប្រិយ និងមានទេវានុភាពដ៏មហិមា។ ព្រះថេរៈបានសួរដេញដោលអំពីហេតុដែលនាំឱ្យនាងបាននូវសម្បត្តិទេវតាដ៏ប្រសើរនេះ។

នាងទេវធីតាបានឆ្លើយតបដោយសេចក្តីរីករាយថា៖ "បពិត្រព្រះគុណម្ចាស់ដ៏ចម្រើន កាលពីជាតិមុន ទោះបីនាងខ្ញុំជាស្រីក្រីក្រក្តី ក៏នាងខ្ញុំមានសទ្ធាជ្រះថ្លា បានប្រគេនអាហារពាក់កណ្តាលដែលខ្លួនមានដល់ព្រះអរិយបុគ្គល។ ដោយសារអានិសង្សនៃទានកថាដ៏តូចតាចនោះឯង ទើបនាំឱ្យនាងខ្ញុំបានមកទទួលនូវមហាសម្បត្តិទាំងនេះ។"

ព្រះមហាមោគ្គល្លានត្ថេរ ក៏បានយកសេចក្តីនេះទៅក្រាបទូលថ្វាយព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ។ ព្រះពុទ្ធអង្គបានយកហេតុការណ៍នេះមកសម្តែងជាធម្មទេសនា អំពី "អានិសង្សនៃការឱ្យទាន" ដែលមិនមែនគិតទៅលើបរិមាណនៃទាននោះទេ ប៉ុន្តែគិតទៅលើ "សទ្ធាជ្រះថ្លា" នៃម្ចាស់ទាន ដែលជាកម្លាំងបុណ្យដ៏មហិមា។

អត្ថបទនេះសម្រួលដោយ៖ ព្រះគ្រូសាស្ត្រាចារ្យ ឧណុវតុរបុប្ពឡេ មហិន្ទោ (សាកលវិទ្យាល័យរូហុណ្ហ)

បកប្រែ និងកែសម្រួលពីស្រីលង្កា

#សមាធិ #Meditation #កម្ពុជា #cambodia #សុខភាពចិត្ត #HunKhamra #Buddhism #International #mentalhealthawarenessmonth